Half uur wachten op ambulance na ongeluk

Non, daar lag ik dan, op een koude, natte straat nadat ik nietsvermoedend het zebra pad zou oversteken. Plotseling was daar die auto, die mij totaal over het hoofd zag en mij vol raakte waardoor ik volledig gelanceerd werd en keihard in aanraking kwam met stoep en straat. De vrouw van de bestuurder haastte zich uit de auto om zich over mij te ontfermen en de pijn begon zich in hoog tempo door mijn lichaam te verplaatsen, nooit geweten dat je op zo veel plaatsen tegelijk zo veel pijn kon hebben.

De Julianaweg bewoners spoedden zich uit hun huizen met dekens en weet ik veel wat nog meer, 112 werd gebeld, chauffeurs stopten, mijn telefoon werd uit mijn broekzak gehaald om zo snel mogelijk te proberen mijn dierbaren op de hoogte te brengen. Mijn vrouw was aan het werk en daardoor vooralsnog onbereikbaar, mijn kinderen waren bezig hun kinderen op bed te brengen dus ook niet meteen te bereiken, maar men bleef het proberen en tenslotte hadden ze iemand te pakken die de rest op de hoogte wist te brengen.... Maar ondertussen was voor mij het lange wachten al begonnen.

10 minuten gingen voorbij.... Geen ambulance en geen politie.

20 minuten gingen voorbij.... Geen ambulance en geen politie

30 minuten gingen voorbij.... Geen ambulance en geen politie.

Pas na 35 minuten, hoorde ik in de verte eindelijk de bevrijdende sirene aankomen en al die tijd lag ik daar met een gapende hoofdwond te baden in mijn eigen bloed op die koude, natte straat en al die tijd zat die schat daar naast mij te proberen mij moed in te praten. Die moet het net zo koud hebben gehad. Langzaam begon de kou zich meester te maken van mijn lichaam en ik wist tegen het einde niet wat nu erger was. Die verdomde pijn of die klote kou die zich maar bleef uitbreiden tot ik onbeheersbaar begon te rillen. Natuurlijk; ze hadden dekens over me heen gelegd en dat scheelde aanzienlijk, maar die kou vanaf de straat kreeg steeds meer grip op me en later in het ziekenhuis heb ik nog zo'n kleine twee uur liggen rillen voordat ik weer eens een beetje bijgekomen was.

Toen de ambulance, die nota bene helemaal uit Zaandam had moeten komen omdat er in Purmerend en/of Monnickendam geen ambulance beschikbaar was!!!, Eindelijk gearriveerd was ging alles vrij snel. Zelfs de politie kwam eindelijk opdagen. Ik werd eerst onderzocht op ernstig nek- en rugletsel en op eventuele breuken. Toen dat gelukkig niet werd geconstateerd werd ik op de brancard geholpen en in de ambulance geschoven. Inmiddels was ook mijn vrouw aangekomen die met mij mee reed naar het ziekenhuis. Na veel en langdurig onderzoek in het ziekenhuis bleek ik er achteraf nog genadig afgekomen te zijn.

Twaalf hechtingen in mijn hoofd, zes hechtingen in mijn rechterknie, maar verder geen ernstig lichamelijk of inwendig letsel. Goed mijn hele lijf deed pijn, maar dat zakt wel weer weg. Ik ben al lang blij dat ik het navertellen kan. En ik wil hierbij dan ook iedereen die mij op enigerlei wijze geholpen heeft van harte bedanken. Vooral die lieve dame die niet van mijn zijde weg te slaan was.

Ook bedankt voor de vele telefoontjes, bezoeken en andere manieren van belangstelling. Mijn vrouw en ik en mijn kinderen en kleinkinderen wensen iedereen bijzonder mooie Kerstdagen en alvast de allerbeste wensen voor 2012.

Jaap Veerman (Poesie)

Maar wat een schande dat het G.V.D. meer dan een half uur duurde voordat de ambulance er was, en waar bleef de politie?