In de Nieuwe Tijd bestaat geen maffiahahaha.
:mrgreen: Over God gesproken…
We praten allemaal over God. De een gelooft er in, de ander niet. Ze zeggen dat hij in ons woont en/of wij in hem. Maar heb je ooit iemand ontmoet die hem werkelijk heeft gekend? Die jou zeggen kan wie, wat en hoe dat is? We praten ook over de Ziel, de Ziel in en buiten ons, over het Licht of het Onnoembare, maar waar praten wij eigenlijk over, wie is dat die wij God noemen, wat is dat, waar wij zoveel namen aan geven in wat wij niet echt kennen?
We kunnen in onszelf hooguit (be)denken en/of voelen dat er meer is als dat ons beperkte zicht laat zien. Of we hebben een of meer bijzondere ervaringen gehad en voelen daarom meer. Mensen in een onderzoekend beroep bijvoorbeeld arts, bioloog, kosmoloog, wetenschapper of zoals een mysticus en iemand met een BDE ervaring, zal eerder een verbinding met ‘meer’ voelen, als de mens die een oppervlakkig, stoffig en gezapig leventje leidt. En wat denk je van de theoloog die over God leert?, die voelt zich al helemaal verbonden.
Natuurlijk moeten we onderzoeken als we een vermoeden hebben dat ‘iets’ bestaat maar zolang we dat ‘iets’ niet gevonden hebben kunnen wij hier niet over praten alsof wij dat ‘iets’ kennen, ‘het’ gevonden hebben. Dan heb je ook nog de mens die eerst wil zien en dan geloven, of de mens die een eigen geloof creëert bijvoorbeeld ‘de Duivel’ aanbidder. Wat nu al in de mode is, is dat wij denken God zelf te zijn, tenminste, dat zeggen bepaalde kenners? Nu, je zou bijna geloven dat wij eerder de duivel zijn want die kom je tenminste nog echt tegen.
Hoe dan ook, we gaan er van uit dat er meer is en dat meer noemen wij voor het gemak, uit gewoonte en omdat wij niet beter weten, God.
Persoonlijk gebruik ik ook wel het woord God om hier het ‘meer’, het ‘grotere’, ‘iets’, mee aan te duiden. Je komt er eigenlijk niet onderuit, dus ja, ik gebruik het woord ook wel eens om een bovenzinnelijke ervaring te omschrijven maar ik voel mij hier niet helemaal prettig bij. Ik gebruik de naam ‘God’ alsof ik hem zou kennen maar ik ken hem niet. Liever praat ik over het onnoembare of onkenbare, dat is misschien nog vager maar wel een toegegeven feit dat ik van iets vaags uitga en praat over wat niet door mij gekend is en dus ook onnoembaar is.
De wat minder ontwikkelde mens kan hier helemaal niets mee dus praat ik, zoals iedereen, over het algemeen gewoon over God, Ziel, Licht, enz. Nu, hoe gewoon is dit vraag ik mij af? Daar wij niet echt weten of God buiten en/of binnen in ons bestaat, of die überhaupt bestaat, is het misschien wel verstandig om zo dicht mogelijk bij onszelf te blijven. Je zult je bij al deze ‘naamgeving’ moeten afvragen; Waar ik over praat, heb ik daar werkelijk persoonlijk contact mee gemaakt? Zo nee, hoe kom ik aan deze kennis?, wie praat ik na?, wat heb ik als kennis aangenomen en hier over praat en doe alsof ik zelf die ‘beleving’ ben? Leef ik aangenomen kennis na zonder dit grondig onderzocht te hebben, is dit met mijn hart doorvoelt, is dit mijn persoonlijke inzicht, mijn weten, mijn waarheid waar ik over vertel en ‘leef’ ik die ook werkelijk? Daarom zeg ik:
Als wij waarheid, liefde en de zuivere kennis van ons-zelf willen ontvangen dan is dit pas mogelijk als wij onszelf gezuiverd hebben van alles wat wij voor waarheid ‘aangenomen’ hebben. Het ontstaan van het leven, het verleden, en de toekomst, zijn minder belangrijk als wie wij in het Nu zijn. Dit Bewustzijn, uitbreidend naar grotere hoogten, uitbreidend in meer licht, is voor ieder van ons een persoonlijke reis.
En mochten wij er achter komen dat God niet bestaat, dan zijn we toch echt mens geworden, een waarheidlievend, zuiver lichtuitstralend en liefdevol mens, dat graag een God wilde ontmoeten maar er achter kwam dat dit de ontmoeting met zichzelf is.
Een zuiver, liefdevol, rechtschapen mens in een goddelijke reis, niet meer en niet minder, zou je in moeten geloven en willen Zijn. Daar voorbij… is er misschien meer…
Stil
Bron: Ingezonden brief op www.niburu.nl
Voor u geplukt om door te geven door Human Sunrise.
