Oud en Nieuw
Het zijn altijd speciale weken. De laatste week van het oude jaar en de eerste van de nieuwe. In de laatste week van de oude lijkt iedereen extra blij. Tijdens de Top 2000 hoor je de hele dag mensen die nog net Been spontane zaadlozing krijgen, omdat er een bepaald lied je op de radio wordt gedraaid. Ook de reclames tussendoor snap ik helemaal niets van.
Eerst hoor je Johan Derksen roepen dat ik over moet stappen naar een energiebedrijf, waar ze 20 uitzendingen van Radar en Kassa mee hebben kunnen vullen en daarna wordt het nog gekker. Je hoort een man het volgende zeggen: `Iedere keer denk ik weer terug aan die man, die onder de grond ligt in een kist en niemand die hem hoort. Ik lig er nu al drie dagen wakker van.'
Waarna een vrouwenstem vrolijk verder gaat. 'Lees ook een boek, daar zit meer in.' Geweldig toch! Wie wil er nou niet wakker liggen met koud zweet op je voorhoofd en claustrofobische angstbeelden in je hoofd? Jammer dat ze er niet even bijzeggen welk boek dat is. Ik had me er al zo op verheugd...Verder eten we in deze week vette oliebollen waar je de rest van het jaar de vogels nog niet mee wilt voeren, we kopen honderden euro's vuurwerk terwijl we net zo goed naar het vuurwerk van de Buren kunnen kijken en we drinken dure Champagne op een tijdstip dat zelfs Best Bier lekker smaakt.
Nog raarder dan dit allemaal was mijn Oudjaarsavond. In mijn stoere tijd ging ik dan aan 'het rad' in De Blokhut en gingen we met een telraam `uit zoenen'. Nu zat ik met mijn moeder naar een Duitse show te kijken. Je blijft lachen met die Duitsers. Geef ze een gek petje op en een grote pul bier en zelfs onze kermisartiesten trekken daar volle zalen.
En mag ik dat zeggen (vrij vertaalt naar Mart Smeets)? Ja dat mag ik zeggen, want ik sta ook op de cd '10 jaar Beste Kermishits'. Na Oudjaarsavond was het dus weer hoog tijd voor een stukje 'compensatie'. Voile kracht de dijk op dus op Nieuwjaarsdag. En omdat het toch al een Duits weekendje was, besloot ik mijn vriend Staubach mee te sleuren in mijn compensatiedrang. Na de eerste twee portjes waren alle remmingen - als bier uit een Duitse pul - al snel verdwenen. Als een ongeleide projectiel schoot ik de dijk over. Nu weet ik niet of iemand de film Liar, Liar (film met Jim Carrey die niet meer kan liegen, red.), maar dat heb ik dan dus 6 uur lang.
En omdat je nou eenmaal niet altijd alles kan zeggen, schat ik de geestelijke kater in op een dag of 4. Ik heb weer vrouwen gefeliciteerd die achteraf niet zwanger waren, mensen 20 jaar ouder ingeschat, tegen mannen gezegd dat ze op Dolf Jan' sen en Arie Ribbens leken etc. Gelukkig kon ik de dag erna naar een, pretpark. Mijn goede voornemen om meer te doen met de kinderen krijgt direct gestalte. Terwijl ik in een rij stond met daarvoor een bordje met als opschrift `wachttijd vanaf hier nog 30 minuten', hoorde ik ineens iemand schreeuwen. `Jezus Ed, hoe kunnen ze jou nou in die rij laten staan? Ze weten hier zeker nog niet dat jij de Beste Speler van het Pius X Toernooi was in 1995?'
En bedankt Marco Tholes. Straks kan ik zelfs niet meer anoniem door een pretpark lopen.