Henk Nooy: ‘je hoeft dit maar één keer in je leven te doen en je bent absoluut verkocht’ (foto)
Henk Nooy is een man van boeiende verhalen, van passie en betrokkenheid. Hij is iemand die alles uit het leven probeert te halen wat er in zit. Een gesprek met Henk is nooit beëindigd. Als je de tijd en er de behoefte aan hebt kan Henk je verhalen vertellen die niet alleen bijzonder boeiend zijn, maar ook nog waar. Tenminste, die indruk kreeg ik tijdens ons gesprek wel degelijk. Geen poespas, geen opsmuk, maar gewoon een waarheidsgetrouwe weergave van het avontuur. Want hoewel Henk de pensioengerechtigde leeftijd op zak heeft, blijft hij een avonturier van het zuiverste water. Of beter gezegd; van het water dat van de gletsjers uit de Himalaja druppelt. Vorige week bezocht ik Henk thuis en zag dat hij voor zijn eerstvolgende reis nog het een en ander recht te zetten heeft. Twee afgescheurde spieren in het rechter schoudergewricht maken het er niet makkelijker op.
Het moet vroeger bij jou thuis een doldrieste bende zijn geweest
Dan moet ik je toch teleurstellen. Ik kom uit een degelijk katholiek gezin bestaande uit twee ouders en zeven kinderen. We woonden in de Wormer. Mijn pa was electricien bij Van Gelder Papier en wij verhuisden toen hij aan de slag ging bij de gasfabriek in Zaandam. We hadden het eerder arm dan rijk. Om maar een voorbeeld te geven; we waren met z’n allen verbaasd en blij als er thuis 2 sinaasappels te verdelen waren. Vader schilde ze, verdeelde ze keurig in 8 partjes en moeder liet haar beurt over gaan. Mijn vader was ook een echt handige man. Hij schilderde thuis, repareerde alles wat los en vast zat en maakte bijvoorbeeld zelf een mecanospel voor de kinderen.
Wanneer kwam voor jou het avontuur in zicht?
Bij het lezen van de boeken van Kick Wilstra. Dat wilde ik ook. Ik wilde ook een goede voetballer worden, maar ook een goede tekenaar of een kunstschilder. Er broeide iets, maar het kreeg toen nog niet de ruimte.
De schooltijd moest voor jou geen pretje zijn geweest
Ik kwam van de lagere school op de ULO terecht en het liep direct mis. Het 1e leerjaar bleef ik zitten en toen mijn leraar mij in het oor fluisterde dat ik in het 2e leerjaar van school zou worden gestuurd als ik zo door zou gaan, tja toen was ik het gelukkigste kind ter wereld. Lekker voetballen, tekenen, kattenkwaad uithalen; feest! Mijn pa dacht daar echter heel anders over en regelde via een vriend dat ik een baan kon krijgen bij Drukkerij Bakker. Ik kon aan de slag als leerling-fotolithograaf. Ik werkte indertijd 5 dagen per week en ging 1 dag naar de Grafische school om fotolithograaf te worden.
Dat bleek ook niet helemaal wat je er van verwachtte
Nee, ik kreeg als jonge nieuwkomer toch de rotklusjes en dat binnen zitten stond mij ook al vrij snel tegen. Na mijn militaire diensttijd werd ik onrustig in het lijf en leek het mij een mooie uitdaging om in de verkoop te gaan als vertegenwoordiger van een drukkerij. De hele dag op pad, dat leek mij best interessant. Ik kwam eerst bij een Amerikaans bedrijf terecht waar men het niet zo nauw nam met de service naar afnemers van de drukpersen die wij verkochten, dus koos ik snel het hazenpad. Slechte service keert zich altijd tegen je, welke excuses je ook verzint.
De 2e werkgever was een bedrijf in Weesp waar men mij vertelde dat ik niet bij de vaste klanten langs mocht gaan, maar dat de rest van de wereld wel voor mij was. Om dit te realiseren stelde men mij een VW Kever ter beschikking met het kenteken EU 1798 en wenste de directie mij veel succes ! Met het geloof in een goed product komt het goede verhaal vanzelf. Klanten zien direct aan jou of je integer bent of niet.
Dat moest de tijd zijn geweest dat Edam in beeld is gekomen?
Via mijn schoonvader ontwikkelde ik een liefde voor antiek en leek het Rie en mij een goed idee om eens een oud monumentaal pand met een trapgevel te kopen en te restaureren. Na een rit door Waterland kwamen wij uiteindelijk op de Eilandsgracht uit bij mevrouw Ton. Zij ging naar een bejaardentehuis en wij konden dit pand en de schuur ernaast kopen. In de tussentijd was ik overigens overgestapt naar Henkes Senefelder, waar ik mij vooral bezig hield met de verkoop van reisbrochures, een specialiteit waar ik veel plezier aan heb beleefd. Ik ben er tot mijn 57e gebleven.
Je hebt een paar bijzondere hobby’s
Ja, ik weet mijn tijd redelijk goed vol te krijgen. Ik hou onder andere van fotografie, antiek, reizen, archeologie en natuurlijk het bergbeklimmen.
Hoe raakt iemand aan het bergbeklimmen?
Hoe raakt iemand aan het zeilen of marathonlopen? Vaak bij toeval. Ik werd in 1985 uitgenodigd door een vriend om eens te komen kijken naar een diavoorstelling van Spitsbergen. Ik was op slag verkocht en met mij meer aanwezigen. Ter plekke spraken wij af dat wij ook zo’n reis zouden gaan maken. De volgende ochtend, toen de wijn bezonken was, waren dat er al aanmerkelijk minder, maar wij gaven niet op en kregen het project van de grond. Maandenlang trainden wij ons de blubber en uiteindelijk gingen we via Noorwegen en een Russich vrachttoestel naar Spitsbergen waar wij van de west- naar de oostkust trokken. Onderweg kwamen wij slechts één ijsbeer tegen die wij op de vlucht kregen met een waarschuwingsschot. Het was een schitterende ervaring. Je komt in een andere wereld terecht. Ik kan je verzekeren; je hoeft dit maar één keer in je leven te doen en je bent absoluut verkocht.
Dat is wel even wat anders dan een vakantiereisje naar de Costa del Sol
Precies! Ook wij waren op een dergelijke manier vakanties aan het vieren en ik besloot samen met Rie dat wij een andere richting in moesten slaan. De eerstkomende reis werd een trektocht door Nepal die 4 weken duurde. Geen klimwerk, maar echt rondtrekken zodat mijn vrouw het ook leuk had en wij konden genieten van de bijzondere cultuur om ons heen. Vanaf 1985 hebben wij geprobeerd onze vakanties op deze manier in te delen. Een leuke trektocht met elkaar en een klimtocht voor mijzelf.
Hoe word je een goede bergbeklimmer?
Ten eerste moet je beseffen dat je er veel voor over moet hebben. Op alle fronten. Fysiek, mentaal, financieel, emotioneel en zo kan ik nog even doorgaan. Om een voorbeeld te geven van een trainingsmiddag ; even naar Schoorl rijden en er 35 keer achter elkaar tegen het klimduin oplopen. Met 25 kilogram gewicht in de rugzak die je draagt. Of een speedmars maken over de Afsluitdijk. Dat doe je dan met het verstand op nul en vooral door blijven gaan. Je ene been voor het andere krijgen op een hoogte van 7500 meter is echt niet zo eenvoudig als het er in films en documentaires uit ziet. Je moet mentaal en fysiek erg sterk zijn want anders gaat het een keer helemaal mis. Zo kun je op grote hoogte minder goed rationele beslissingen nemen door het zuurstofgebrek.
Waar lag jouw plafond?
Dat plafond bevindt zich boven op de Mustagh-Ata, een 7546 meter hoge berg in West-China. Hij ligt tegen de grens van Tadjikistan. Ik nam er deel aan een expeditie die ik organiseerde samen met Russische klimvrienden. Het was een onvergetelijke ervaring, maar de belevenissen er omheen maakten het extra bijzonder. Toen wij weer beneden waren gingen wij met vrachtwagens van Kashgar naar Tashkent, de hoofdstad van Oezbekistan en besloten wij met een privé-auto door te rijden naar Samarkant. Daar staat een beroemde moskee waarover in de verhalen over de zijderoute van Marco Polo werd verteld. Zo zou rond 5.30 uur in de ochtend de opgaande zon voor een bijzonder fraai schouwspel zorgen. Dat wilden wij natuurlijk niet missen nu wij er zo dicht bij in de buurt waren. Achteraf was de ervaring mooier dan de opgaande zon achter de moskee, maar dat maakte niets uit. Alleen het avontuur al, maakte het de moeite meer dan waard.
Wat is mooi aan klimmen?
Vrij, vrij, vrij. De inspanning. De zoektocht naar exceptionele ervaringen waar je nooit van verwachtte ze ooit mee te kunnen maken. Er zitten vele mooie kanten aan het klimmen.
Waar gaat de volgende reis op aan?
We hebben het plan opgevat om naar Dolpo te gaan. Dat ligt in Noordwest-Nepal en was tot voor kort een verboden gebied voor westerlingen. Wij hebben op dit moment 4 mensen die meegaan en we zouden het team uit kunnen breiden tot 5 of 6 personen. Het is niet echt klimmen. We gaan over enkele passen boven de 5000 meter en hopen uiteindelijk in juli of augustus te arriveren. Het hangt af van de startdatum van ons hoofddoel; een kleurrijk boedhistisch festival van de lokalen rondom een klooster, heel fotogeniek en vrijwel zeker zonder westerse toeristen! Het wordt georganiseerd in het kader van het ‘Jaar van de Draak’.
Ik zal nog wat geduld moeten hebben.