Pedo?
Vorige week had mijn grote vriend Henk Visser mijn zin `deze week even geen column in verband met drukke werkzaamheden' vertaald naar `geen column wegens omstandigheden'.
Nu is de mens al nieuwsgierig van aard, maar de Volendammers doen daar graag nog een schepje bovenop. Wat deze `omstandigheden' waren, was dan ook voer voor veel speculatie. Is zijn opa van 94 gaan `hemelen', heeft hij een geslachtsziekte opgelopen in een weiland vol tochtige koeien (kom er maar even bij op), of erger nog, zou zijn Beste Speler van het Pius X Toernooi 1995 beker zou zijn gestolen. Gelukkig bleven al deze drama's mij (en die koe) bespaard. Het was gewoon even heel druk. Als man van de oprichtster van het snelst groeiende publieksblad van Nederland, moet ik tegenwoordig overal opdraven. Ik ben zeg maar de Monique des Bouvrie van society minnend Nederland geworden. En bescheiden als ik ben (`Henk, kan mijn foto niet wat groter in de Nivo?'), schik ik me natuurlijk probleemloos in die rol. Daar word ik niet warm of koud van. Waar ik wel koud van word zijn de temperatures buiten.
Ik lig zomers ook met een pyama aan onder een dubbel donsdek, dus dat zegt denk ik wel genoeg. Vertelde ik vorige keer al over mijn avonturen op wintersport, deze keer is het de beurt aan `wintersport' wat dichter bij huis. Vroeger schaatsten we altijd op de sloot achter het huis van mijn ouders. Op de ijsbaan kwam ik zelden. Die ene keer dat ik er wel was, ging het direct mis. Terwijl ik wat rondjes schaatste op zoek naar dat meisje (Paola Tol) dat wel eens oppaste op mijn buurjongetjes, zag ik opeens een groepje kinderen poseren voor Piet Nivo. Nu was het in die tijd gebruikelijk dat als je Piet Nivo met zijn fototoestel in de aanslag zag, je wegdook achter een bosje, maar de publiciteitsgeile `ik' was helaas sterker dan de verstandige `ik'. Met mijn borst vooruit poseerde ik tussen de kinderen alsof ik zojuist Hein Vergeer had verslagen op de vijf kilometer. Dagenlang zat ik in spanning te wachten achter de brievenbus. En daar kwam hij toen op woensdag. Bij het zien van de foto wist ik het al meteen. `Dit is goed mis'. En het was goed mis. Lang voordat ene Marc Dutroux naam maakte als pedofiel, was ondergetekende wekenlang het mikpunt van spot en hoon. En creatief dat ze waren...Pas jaren later durfde ik me weer te vertonen op de ijsbaan. Wim Keizer had nog steeds dezelfde `Russenmuts' op en ik had een oogje op een ander meisje.
Toevallig woonde die ook vlakbij de ijsbaan en opeens zag ik haar schaatsen met wat vriendinnen. Met een maat van me benaderde we haar al schaatsend stilletjes van achter en gaf haar een klein duwtje in haar rug. Niet veel later knalde ze met haar harses volop tegen het ijs en binnen het uur werden er drie hechtingen in haar wenkbrauw gezet. Het zal je niet verbazen dat de liefde niet wederzijds was. Ze liet me lelijk in de kou staan... P.S.: Na twee maanden ligt er weer een nieuwe 100%NL in de schappen. Met een hele leuke column van mij!