Musical 'De Zangeres Zonder Naam' maakt naam in Pop- en Cultuurhuis PX
Bij het noemen van de naam Mary Bey-Servaes zal niet direct bij iedereen een lichtje gaan branden, maar zodra er gesproken wordt over de 'De Zangeres Zonder Naam', weet echter heel Nederland over wie we het hebben. In 1998 overleed de ongekroonde koningin van het levenslied op 79 jarige leeftijd. Dertien jaar later produceren ‘De Graaf & Cornelissen producties’ een kleine, intieme musical over het bewogen leven van deze bijzondere zangeres. De regie was in handen van Paul van Wijk. Op zondag 5 februari was de voorstelling te zien in het Cultuur- en Poptheater PX, dat het aandurfde om deze grote productie naar Volendam te halen. Ongeveer 200, voornamelijk oudere, toeschouwers (jeugdsentiment?) hadden de kou getrotseerd om hier getuige van te zijn.
In dit sprookje, zonder happy-end, doet een meisje (een rol van Sabine Beens) mee aan voorrondes van een TV-talentenjacht met een oude hit van ‘De Zangeres Zonder Naam’. Ze wordt echter door de jury bespot met haar ‘beeldvullende’ uiterlijk en druipt teleurgesteld af. Dan openbaart Mary Servaes zich opeens in de gedachtewereld van het meisje. “Ach kind…..ik moest bijna tot m´n veertigste wachten voor ik werd ontdekt.” Vervolgens trekt het bewogen leven van Mary, met alle denkbare hoogte- en dieptepunten, aan het publiek voorbij. Bijvoorbeeld haar ontdekking door Johnny Hoes, haar eerste gouden single in 1959 (‘Ach vaderlief, toe drink niet meer’), haar ongelukkige jeugd (“Ik heb teveel tranen gehuild voor alle liedjes.”), haar huwelijk met haar man Sjo (“Eigenlijk hield ik pas van hem na z’n dood.”), haar breuk met haar ontdekker en uitbuiter Johnny Hoes, haar comeback in 1986 toen ze er in de Amsterdamse rocktempel Paradiso voor zorgde dat ‘Mexico’ opnieuw een hit werd, haar ‘lieve jongen’ (mooie gevoelige rol van Eric Beekes), alle profiteurs en natuurlijk de fans waar ze niet buiten kon.
De persoon die het meeste indruk maakte op het publiek was, zonder concurrentie, Ellen Pieters in de rol van Mary Servaes. Ellen speelde al eerder ijzersterke musicalrollen als Blonde Greet in ‘Wat Zien Ik? en als Kniertje in ‘Op Hoop van Zegen.’ Pieters was gewoon Mary. Ze had de intonatie, het accent, het neusgeluid, de uitstraling en dezelfde snikkende uithalen als Mary. Ze moest van de regie de hele avond lang midden op het podium blijven staan (toen ze drie was maakte Mary namelijk een lelijke val waardoor ze een heup brak en mank bleef). Vanaf deze plek voorzag ze het verhaal van commentaar.
Soms kwam het verhaal een beetje warrig over door de vele verhaallijnen en de vele liedjes zonder aanleiding. Het publiek genoot echter en kon genieten van een avondje ouderwets vermaak. Vooral het gedeelte vóór de pauze viel er veel te lachen. Na de pauze begon de aftakeling van Mary en werd het allemaal wat serieuzer.
Een glansrol was weggelegd voor Jasper Kerkhof die een dubbelrol speelde. Hij nam de komische rol van haar man Sjo op zich (hij had de lachers op z’n hand), alsmede die van de ontdekker van Mary, Johnny Hoes.
Op het eind van de voorstelling geeft de Zangeres geeft, niet meer volledig bij haar verstand, een volmacht over haar bezittingen aan haar boekhouder. Deze profiteur verzuimt haar eigen geschreven testament aan de notaris te geven, waardoor haar lang gekoesterde droom om als Koningin in een enorme koets met paarden, afscheid te nemen van het leven, nooit uit is gekomen. Integendeel, ze stierf eenzaam, arm en afgesloten van de buitenwereld, in een verpleeghuis. Zoals ze gekomen was, ging ze ook weer: Rietje Bey geboren en begraven in armoe.
Tot slot zingt Ellen Pieters een imponerende versie van ‘Mijn Leven’ (My way). Het publiek was muisstil en bedankte haar met een ovationeel applaus. Dit was eigenlijk de finale, maar als toegift kwam er nog een medley met alle bekende hits als b.v. ‘Mexico’, ‘Ach Vaderlief’, ‘Nicosia’ en ‘Het was aan de Costa del Sol.’ Het publiek zong enthousiast mee. Het was meeklappen, meestampen en inhaken geblazen. Na afloop hoorde je alleen maar positieve geluiden. Het waren toch vooral de legendarische smartlappen en meezingers van de Zangeres zonder Naam die de musical droegen. "Als je me hoort zingen, dan weet je wie ik ben."
