Hoe gaat het (echt) met je?
Noot van de redactie: Onderstaande kwam binnen, anoniem, maar gezien de strekking is besloten het te plaatsen.
Ons volk staat bekend als een hardwerkend, nuchter volk. Wij leveren resultaat. Wat gebeurt cr, wanneer je niet meet aan die eisen kunt voldoen? Hoe wordt daar in Volendam tegenaan gekeken?
Wat gebeurt er met mensen die op een gegeven moment beseffen dat het niet goed met hen gaat, terwijl alle voorwaarden voor een `gelukkig Leven' voorhanden zijn? Werk, studie, geld, en, lang niet op de laatste plaats, vrienden en familie. Wat als iedereen denkt dat het goed met jou gaat, maar jij zelf door de bomen het bos niet meer ziet? Het is belangrijk om niet voor mij persoonlijk te spreken, maar voor iedereen voor wie er een hoge drempel is om hulp in te roepen.
Dat het ‘not done' is om toe te geven dat je een probleem hebt. Of dat nou drugs is, schulden of allerlei andere problemen. Je wilt niet zwak overkomen, en als je te lang met je problemen rond blijft zeulen is het op een gegeven moment te laat om problemen in perspectief te zien. Dingen die je achteraf anders had moeten doen, of anders had willen zeggen. Had ik maar...
Bij ons in Volendam wordt al snel in onze nuchterheid geroepen "Stel je niet aan". Gewoon doorbijten en doorgaan. Die mentaliteit helpt soms wel, lachen is toch de remedie voor veel problemen. Maar wat als dat op een gegeven moment niet meer voldoende is?
Zelf zit ik al een tijd niet lekker in m'n vel. Uiteindelijk heb ik toch een afspraak gemaakt bij de huisarts (uiteraard na dit veel te lang uitgesteld te hebben), waarna ik werd doorgestuurd naar een psychologisch medewerker. Je gaat daar heen, en er wordt aan je gevraagd hoe her met jou gaat, en waarom je er zit. Er volgen nog wat gesprekken.
Terwijl je eigenlijk alleen zou willen dat het door de omgeving zou worden opgepikt. Jc vrienden en familie. Je wilt je problemen kenbaar maken, maar bent bang voor gezichtsverlies. Om "over het dorp te gaan".
Ik ben 26 jaar oud, een leeftijd waarop de wereld aan je voeten zou moeten liggen. En dat ligt het ook: je ziet alleen door de bomen het bos niet meer. Ik ben sociaal, heb genoeg kennissen op het dorp, maar gek genoeg is iedereen wijs te maken dat alles goed gaat. Als zelfs mensen die dicht bij je staan niets merken, hoeveel zijn zij dan nog waard?
Langzaamaan wordt het wel beter. Dat is toch wel de bedoeling. Maar de vraag die mij bezig houdt, is: als mensen het aan mij niet zien, hoeveel anderen lopen er dan nog rond die zich niet goed voelen, waarna de gevolgen wellicht niet te overzien zijn? Helaas hebben we daar al wat voorbeelden van voor onze kiezen gehad. "Hadden we het maar geweten, dan hadden we kunnen helpen".
Ik zou de mensen willen vragen eens goed naar de mensen in hun omgeving te kijken, en vragen hoe het echt met ze gaat.
