Cosa Nostra
Net terug van een schaatstocht van 40 kilometer op hockeyschaatsen (ik = held), gaat ineens de telefoon. Of ik een column wil schrijven over Slobbeland. Hardnekkig probeer ik de gedachten van Theo Keffer in een strakke zwembroek en Vincent in een korte broek uit te bannen. Wanneer dit eindelijk is gelukt, kan ik me weer concentreren op het gesprek.
De stem aan de andere kant van de telefoon is er eentje die ik direct herken. We halen immers onze kinderen iedere dag van dezelfde school. De dame in kwestie is prettig om naar te kijken en mijn voorstel om de kleedhokken eerst samen aan een `stevige inspectie' te onderwerpen om mezelf wat beter in te leven in de materie, wordt helaas niet positief ontvangen. En plannetje dat ik al even `aan de binnenkant van mijn ogen had bekeken'. Dat dunner wordende Naar en die verdraaide bril, doen blijkbaar Been goed aan mijn sexappeal. `Drommels, drommels, drommels', zou de Baron van Bassie en Adriaan hebben gezegd.
Op mijn vraag waarom ik een column zou moeten schrijven over Slobbeland volgt een gloedvol betoog. Slobbeland is dringend aan vernieuwing toe als het gaat om de toestellen, de glijbaan en andere installaties. En erger nog , het is inmiddels twee minuten voor twaalf. Niet veel later ben ik overtuigd. Niet in de laatste plaats omdat ik hele wat leuke dingen heb meegemaakt 'op' Slobbeland.
Op de lagere school gingen we met zijn allen op de fiets naar Slobbeland. Handdoek stoer om je nek en een gulden in mijn sok voor wat snoep. Na schooltijd mocht ik dan altijd blijven, omdat mijn moeder ook kwam. Mijn moeder en ik moesten dan altijd drie keer lopen om alle spullen uit de auto te halen. Stoelen, parasols, koelboxen, die twee uurtjes zou het ons aan niks ontbreken. Een uurtje voetballen, slingeren aan de kabelbaan en daarna nog een keer van die ijzeren glijbaan. Die textielvreter werd volgens mij gesponsord door Theo Tol. Na enige jaren verkering zoeken op het nieuwe zwembad, was ik op mijn 19e weer terug op het oude nest. 1k had inmiddels verkering en dat vriendelijke oude mannetje dat altijd met zijn zonnehoedje bij de poort zat, was de opa van mijn vriendin. Op het Slobbeland maakte ik kennis met mijn complete schoonfamilie. Ze zaten in een grote kring en mijn eerste gedachten gingen uit naar films als Goodfellas en The Godfather.
Als aspirant lid van de Tamillia' werd ik uitvoerig doorgelicht. Dat ik niet zo goed kon klaverjassen werkte niet echt in mijn voordeel en dat ik liever port drink dan bier zorgde voor een 0-2 ruststand. Beste Speler van het Pius X Toernooi werd ik pas jaren later, dus ik moest me op andere punten onderscheiden. Gelukkig kon ik goed meekomen op de onderdelen 'over voetbal ouwehoeren' en ook op het gebied van kennis van muziek scoorde ik - na jaren dj te zijn geweest in de Blokhut - aardig wat punten. Gelukkig maar, want er zat ook iemand bij die een hele muziekstroming naar zich zag vernoemd (de zgn. Ed Tuijp -muziek). Vele gezellige zomers mocht ik daarna nog beleven op het Slobbeland. Als de wind verkeerd stond werd er nog wel eens geklaagd door bewoners van het Zuideinde vanwege een nogal luidruchtige tweeling in mijn schoonfamilie, maar verder geen incidenten.
Later heb ik er nog een aantal jaren achter mijn kinderen aangerend, maar nu ze hun zwemdiploma's hebben wordt het weer genieten. Genieten van het uitzicht over het IJsselmeer, genieten van de gemoedelijkheid van Het Hoge Land en genieten van Theo de Keffer die met zweet op zijn voorhoofd kroketten staat te bakken. Natuurlijk hebben ook nakomende generaties er recht op om te genieten van dit recreatieterrein op een unieke locatie. Elders in de Nivo kun je lezen wat je kan doen om te helpen. Misschien staat jouw naam straks wel op de zwembroek van Theo. De voorkant is al vergeven. Daar staat straks 100%NL op!