Indie-Rock in de PX met AlascA, Dandelion en Geppetto And The Whales
Zaterdag 17 maart was er een Indie-rock avond in de PX in Volendam. Als eerste beklom Dandelion het podium. De jongens begonnen sterk met ‘Hopelessly Helping’ van Crosby, Stills & Nash. Sterke a capella samenzang, af en toe begeleid door de gitaar. Het liedje ‘Lessons Learned’ komt op een EP die Dandelion gaat uitbrengen. Het gaat over het krijgen van kansen, maar vooral over het benutten van kansen. Dat is wat de band zeker doet. Ze hebben natuurlijk ook een mooi visitekaartje: prima samenzang en erg muzikaal. Het eigen nummer ‘Almost Asleep’ was van hoge kwaliteit, mooi en gevoelig. Frontman Paul Bond tovert niet alleen met de toetsen maar ook met z’n stem en zelfs met gitaar. Joey Karregat (een zondagskind met het gezicht en de zang van een engel) bespeelde naast de basgitaar ook de mondharmonica. De gedreven drummer Wouter Tol (die kans ziet om tegelijkertijd met z’n linkerhand een ander instrument te bespelen dan met z’n rechterhand zong) zorgde voor het ritme en Peter Schilder kan nu al een gitaarvirtuoos genoemd worden. Is dit Indie-rock? Mag het misschien ook gewoon gerangschikt worden onder de ‘M’ van mooie, melodieuze muziek?
De groep is nog een beetje zoekende naar een definitieve koers, een eigen sound. Soms is het singer-songwriter, dan weer popmuziek en soms zelfs een vleugje AlascA. Welke koers ze ook zullen gaan varen, het zal hopelijk melodieuze muziek zijn met veel meerstemmige zang. Iedereen van de band kan namelijk zingen. De stemmen pas zo goed bij elkaar dat ze van een prima ‘koortje’ verzekerd zijn. Wie een beetje verstand van muziek heeft, zag vier topmuzikanten in de dop. Over een paar jaar zal deze band ongetwijfeld doorbreken in Nederland. Het zijn nog jonge jongens (gemiddeld 18 jaar) maar toch al met goede eigen nummers en gezegend met talent.
Als tweede was Geppetto And The Whales aan de beurt, een ‘jonge’ band uit België en bestaande uit Kobe Dupont, Jan Fransen, Nikas Goossens, Sander Sterkens en Carlo Van Nispen. In hun biografie staat dat ze staan voor ‘grootse songs en hemelse zangpartijen’. Hierin zit wel een grote kern van waarheid. De samenzang is namelijk prima en ook muzikaal staan ze meer dan hun mannetje. Liedjes in de stijl van Bon Iver en Andrew Bird. Als ik dan toch een ‘minpuntje’ moet noemen, dan is dit de samenstelling van de instrumenten, namelijk drums en 4 gitaren. Omdat de mannen steeds meer volume vroegen ontstond er af en toe een geluidswal waar niet tegenop te boksen was. Dit kwam de kwaliteit van het geluid niet altijd ten goede. De uitschieters waren de eigen nummers 'Oh My God' en hun nieuwste single ‘Juno’, een liedje dat blijft hangen en al een hitje is in België.
AlascA de groep bestaande uit Wim Bond (keyboards, orgel en zang), Ferry Jonk (gitaar, banjo en zang), Frank Bond (gitaar en zang) en Louis van Sinderen (drums), behoeft geen introductie meer. Je kunt geen krant open slaan of je komt ze tegen. Ze timmeren fors aan de weg en op 10 maart was in Paradiso de succesvolle perspresentatie van hun debuutalbum ‘Actors & Liars’. Producer Alan Branch, die speciaal vanuit Engeland was overgevlogen om de cd uit te reiken, noemde het album zelfs ‘World class’. Uit de mond van iemand die heeft gewerkt met U2 en Sinead O’Connor, is dit natuurlijk een groot compliment.
Onbewust doet het viertal me een klein beetje denken aan ‘The Beatles’ in hun beginperiode, al is het natuurlijk totaal andere muziek. Ze zijn net zo jong, talentvol, enthousiast, onbevangen en muzikaal. Zelfs hun haardracht werkt mee. Overigens kwamen The Beatles op hun eerste LP qua muziek niet veel verder dan een paar akkoorden en qua
tekst niet veel verder dan “She loves you, yeah, yeah, yeah”. Dat klinkt toch wel iets anders dan “Your eyes mirror flames, while your face beams its smile, at a desperate man once in love with your lies”, waar Frank Bond mee komt. Natuurlijk mag je AlascA niet vergelijken met de supergroep uit Liverpool, maar wie weet wat de toekomst brengen zal. Arnold Mühren, die ook aanwezig was, vond overigens dat muziek niet altijd ingewikkeld hoeft te zijn. De kwaliteit van een lied wordt soms bepaald door de eenvoud en daar zit natuurlijk ook wat in.
Veel liedjes van ‘Actors & Liars’ werden gespeeld en uiteraard ook de single versie van ‘I Will Go’. Twee jaren werkten ze keihard aan hun droom om magische innovatieve muziek te creëren. Dat is meer dan gelukt. Een paar weken geleden is hier de cd beschreven, dus commentaar blijft deze keer achterwege. Het blijft gewoon onwerkelijk mooie muziek. Achterover zitten, ogen dicht en genieten maar. Je moet er toch niet aan denken dat de mannen hun voornemen om te stoppen echt hadden doorgezet.
Volendammers komen helaas niet altijd naar optredens om alleen te luisteren, maar om een leuke avond te hebben. Hier respecteerde het publiek echter de bands en was het stil. Mooi dat dit ook kan. De wegblijvers hadden duidelijk ongelijk. Het was een avond waarbij het publiek getuige was van de opkomst van alweer een nieuwe sensatie uit Volendam, Dandelion. Het was al laat toen Paul Bond op de dansvloer nog een prima imitatie weggaf van John Travolta, maar dan in z’n nadagen. Hierna was het wel mooi geweest.