PX Recordings, een uniek experiment in Volendam
Bij ‘De Wereld Draai Door’ van Matthijs van Nieuwkerk heb je de DWDD Recordings. Bekende artiesten zingen dan in een akoestische setting een nummer dat veel voor hen betekent. Een meer dan volwaardig alternatief hiervoor was er op 30 maart in Volendam, namelijk de PX-Recordings. Bijna 30 artiesten, verdeeld over 17 optredens, deden mee aan dit experiment en zongen ieder twee liedjes van hun favorieten. Van beginnende artiesten tot ervaren routiniers, van smartlappen tot pop, van country tot blues, van luisterliedjes tot tamelijk heavy, kortom, alle ‘smaken’ waren vertegenwoordigd.
De PX was voor deze gelegenheid omgetoverd tot een nachtclub. De indeling, met afwisselend hoge en lage tafels, feeërieke verlichting en kaarsen, zorgde voor een intieme sfeer. Frank Bond mocht de avond aan elkaar praten. Dit ging hem prima af. Heeft hij in ieder geval één ding van z’n vader.
De artiesten, in volgorde van optreden: Leon Veerman (Royal Flush) zette een overtuigende Neil Young neer. Roy de Smet (even netjes in het pak als z’n voorbeeld Frank Sinatra) zong uiteraard ‘That’s Life’. Koen Kluessien (B6) en Mandy Burger (ze moet een bandje in met zo’n stem) vertolkten op een indrukwekkende manier, met Dandelion als koor, ‘Skinny Love’ van Bon Iver. Leonie en Sandrine (2 stemmen die prima bij elkaar pasten) werden begeleid door Ferry Jonk bij nummers van Laura Marling. Vervolgens zong Ferry (Alasca) solo twee liedjes van The Killers. Kelly Veerman (jammer dat we hem zo weinig zien optreden in Volendam) zorgde voor kippenvel bij ‘Walk On’ van U2. Specs Hildebrand (“de leeftijd gaat oplopen en het uithoudingsvermogen omlaag”) reanimeerde Hank Williams volledig. Simon Stein, een podiumdier dat nooit zenuwachtig is (“Volendam is top!”), ontfermde zich met veel gevoel over de droevige liederen van Tom McRae. Hij werd ondersteund door z’n broer Nico (Vast Countenance) en Anne Veerman. Johan Molenaar (Vast Countenance) vertolkte Loudon Wainwright III. Ook hij werd begeleid door Nico Stein en Anne veerman. Op onnavolgbare wijze stortte Harmen Veerman zich op ‘With God On Our Side’ van Bob Dylan. Dick Kwakman transformeerde tot Spinvis en zong voor het eerst in het Nederlands. Kees Nor koos verrassend (“dit is eigenlijk veel te poëtisch voor mij”) voor ‘The Little Tin Soldier’ van Donovan. Tussen de diverse optredens door bedankte Frank Bond nog het publiek omdat het zo voorbeeldig stil luisterde, alsmede Henk Műhren en Johan de Wit voor het geluid en het licht. Martine Bond (voor het eerst begeleid door haar broer Wim) zong ‘This Is Love’ van PJ Harvey. Ze had eigenlijk geen microfoon nodig. Wat een ‘strot’ heeft die meid toch. Iron & Wine werd gestalte gegeven door Dandelion. De klasse druipt er nu al vanaf bij deze jonge jongens. Jan Keizer (Royal Flush) vertelde iets over Bruce Springsteen en zong van hem ook ‘Born To Run’. Jan Schilder (Blue Velvet) zei dat z’n keus voor Johnny Cash misschien erg vreemd was voor zo’n ‘jonge snotaap’. Hij gaf echter een prima eigen interpretatie van ‘Give My Love To Rose’. Tenslotte zorgde Jaap Corn, begeleid door z’n leermeester Dick Plat en zoon Martijn, voor een prima slot met ‘Back In The Crowd’ van Tom Waits.
Het mooie is ook dat niemand zich te groot voelde voor zo’n avond. Of je nu een wereldhit hebt gehad, 13 cd’s hebt uitgebracht, over de hele wereld hebt opgetreden, al vaak op de tv bent geweest, of net komt kijken, iedereen was vanavond gelijk en dat is alleen maar mooi.
Liefst vier uur lang duurde het concert. Vier uur lang ademloos kijken en luisteren. Zoveel talent in één dorp zul je in de hele wereld niet aantreffen. Hoe kan dit toch allemaal? Is de muzikale infrastructuur hier dan echt zo goed? Deze avond was echt uniek, zelfs voor een dorp als Volendam dat toch wel wat gewend is op muzikaal gebied. Een compliment aan de organisatoren is hier dan ook zeker op z’n plaats. Voor iedereen die deze prachtige avond heeft gemist is het wellicht een troost dat er opnames zijn gemaakt voor LOVE-tv en dat op 20 oktober deze happening een vervolg krijgt.