Beheerders Strandbad zitten op hun plaats bij camping Strandbad Edam

Een andere wereld, maar dan wel vlak om de hoek. Wie verlangt daar in bepaalde situaties niet naar? Weg van de drukte en sores van alledag en dan het liefst zonder er 12 uur achtereen voor in de auto te moeten zitten. Deze plekjes – die men wel eens Utopia noemt - zijn er wel degelijk, al moet je ze wel willen zien. Bij Edam hebben wij ook zo’n toevluchtsoord waar ‘slachtoffers’ van de mallemolen van het dagelijks leven, even heerlijk uit kunnen blazen. Aan het eind van het Oorgat splitst de weg zich in tweeën. Links kun je verder naar Warder, Oosthuizen, Etersheim en Hoorn.

Rechts moet je even de dijk over om in het Edamse Utopia te komen. Strandbad Edam vormt al jarenlang een prachtige stek voor hen die op een vrije dag willen onthaasten en genieten van deze oase van rust en eenvoud. De laatste jaren is Strandbad met een revival bezig die er mag zijn. De accommodatie is gemoderniseerd, het paviljoen heeft de loop er in zitten en campinggasten weten de camping prima te vinden. Dat is op zich al knap want met een TomTom beland je maar al te vaak aan de andere kant van het water. Ruim 3 jaar zijn Sity en Henk Hettema de beheerders van de camping en het leek mij leuk om eens meer over Sity aan de weet te komen.

Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl

Aan je accent te horen kom je niet uit Limburg

Dat heb je goed gehoord. Ik kom oorspronkelijk uit een noordelijker deel van Nederland en wel uit Friesland. Het wiegje van Sity stond in Leeuwarden. Ik was de jongste van drie kinderen, twee jongens en ikzelf dan.

Had je moeite jezelf staande te houden tussen die knullen?

Ik was 10 jaar jonger dan mijn jongste broer en ik werd door hen dan ook eerder vertroeteld dan dat ik last van hen had.

Zijn er spectaculaire dingen over je jeugd te melden?

Wat is spectaculair? Ik had een zeer regelmatig leventje en doorliep de basisschool en MAVO zonder dat er nou echt ingrijpende dingen gebeurden. Na deze scholen ging ik aan het werk bij de PEB, het Provinciaal Elektriciteitsbedrijf in Friesland. Ik werd er telefoniste en receptioniste. Ik had het toen nog niet door, maar daar is het zaadje geplant waardoor ik nu hier op Strandbad als beheerder bezig ben.

Vertel eens verder

Het PEB (Provinciaal Elektrisch Bedrijf) was toen een grote onderneming met duizenden werknemers. Ik vond het vanaf het eerste moment al geweldig om met iedereen een babbeltje te maken, gezichten te onthouden en de werknemers zoveel mogelijk van dienst te zijn. Vooral de interactie bij de receptiewerkzaamheden vond ik erg leuk. Die eigenschap moet je ook bezitten wil je het als beheerder van een camping goed voor elkaar krijgen. Je moet met dat werk ook goed zijn in gezichten, een luisterend oor voor een bezoeker en je moet het de gasten naar de zin maken.

Had je indertijd naast je werk bij het PEB ook nog tijd voor hobby’s?

Mijn grootste hobby uit die tijd was het zingen in een gospelgroep genaamd ‘The Gospel Train Is Coming’. Het was een groep waarin ik de altzang voor mijn rekening nam en waarin wij bezig waren met authentieke gospel liederen. We hebben zelfs ooit een LP gemaakt welke werd opgenomen in de Salvatorkerk in Leeuwarden.

Was Henk toen al in beeld of moeten we daar nog even op wachten?

Henk was zeker al in beeld. Op mijn 14e kregen wij verkering en sindsdien zijn 43 jaar bij elkaar. Tegenwoordig mag je dat wel een unicum noemen. Vroeger kreeg je nu eenmaal op jongere leeftijd verkering en trouwde je ook veel jonger dan tegenwoordig. Samenwonen was in de meeste gevallen geen optie en verder was trouwen het enige andere alternatief, dus zo kwam het dat ik op mijn 18e trouwde met Henk.

Hoe kwam er brood op de plank voor de jonggehuwden?

Henk had een eigen drukkerij in Sexbierum en uiteraard sprong ik als onbetaald personeelslid bij. Het waren pittige jaren. Om het 35 jaar vol te houden in de drukkerijbusiness is geen slechte prestatie. Drukwerk is extreem conjunctuurgevoelig dus bij een goed draaiende landelijke economie draaien wij ook goed en andersom werkte dat ook zo. Je zag toen echter al de opkomst van de printers die mensen thuis koppelden aan hun PC om eigen prints te maken. Rond die tijd waren Henk en ik dan ook druk bezig met onze droombeelden over een camping die wij zouden beheren.

Jullie hadden toen nog geen camping

Nee, maar dat weerhield ons er niet van om er van te dromen. Het leek ons helemaal te gek om te gaan doen en toen de drukkerij tenslotte gesloten moest worden omdat het niet vol te houden was, kregen wij de ultieme gelegenheid om onze droom werkelijkheid te laten worden. Na veel speurwerk kwamen wij er achter dat men voor de stadscamping De Berenkuil in Utrecht beheerders zocht en hebben direct gesolliciteerd. In 2004 zijn wij daar van start gegaan en helaas moesten wij na een kleine 3 jaar alweer uitkijken naar iets anders. De camping werd verkocht aan een projectontwikkelaar en Henk en Sity hadden het nakijken.

Een andere job als beheerders vind je niet zo snel

Het was sappelen. Wij verkochten mobiliteitsproducten op markten, huishoudelijke apparatuur in grote supers en meer van dat soort werk. Ruim 1,5 jaar kwam er niets op ons pad totdat wij op de website van de UWV in Friesland een advertentie zagen voor beheerders voor Strandbad Edam. We hadden direct een klik met het bestuur en na twee gesprekken waren wij er uit.

Hoe ziet een gemiddelde dag van Sity Hettema er uit?

Om 7.00 uur gaat het hek open en worden er zaken bezorgd zoals brood door Gorter. Het biedt tevens de vroege vertrekkers de gelegenheid de reis naar huis te beginnen. Vaak zijn het de Denen die als eerste op pad gaan naar huis. Om 8.00 uur gaat de receptie open en krijg je onder andere te maken met standaardvragen als “waar zijn de douchemunten” terwijl de muntenautomaat voor hun neus aan de muur hangt. Het blijft lachen. Om 9.00 uur duik ik in de e-mails die binnen zijn gekomen. Het betreft meestal verzoeken om informatie, boekingen, afzeggingen en meer van dat soort werk. Ik ben daar de hele ochtend mee bezig en ’s middags maak ik de eerste paar uur tijd voor het ‘praatje maken’ met de gasten en het geven van advies en bijstand. Later die middag pak in het incheckwerk weer bij de hoorns en werk ik met korte tussenpauzes (eten) tot 21.30 uur. Hoewel je enorm veel energie opdoet van dit werk moet je toch echt vroeg naar bed want anders ga je er aan onderdoor. Vandaar dus dat ik meestal om 23.00 wel in bed lig.

Tot het moment dat er iets aan de hand is op de camping

Ja, dat hoort er dus ook bij. Afgelopen jaar was er bijvoorbeeld 4 keer een ziekenauto op het terrein voor gasten die onwel werden. Soms moet je ook wel eens uit de veren voor heel bijzondere postzegels. Neem nu bijvoorbeeld de Italianen die hier regelmatig kamperen. In de meeste gevallen zijn het jonge mensen die voor het nodige vertier naar Amsterdam trekken. Niet zelden duiken ze ook een coffeeshop in en komen er kierewiet uit. Zodra ze dan op de camping zijn en er eentje echt teveel heeft ‘genoten’ van de coffee, ja dan staan ze in paniek bij mij op de stoep. Er moet dan met veel ophef direct een ambulance komen, maar gelukkig heb ik dan een snelle efficiënte oplossing in de vorm van een glas water wat voor de helft gevuld is met suiker. In 1 keer achterover slaan en binnen de kortste keren ben je weer bij je positieven.

Heb je door al dit drukke werk wel tijd voor hobby’s en je familie?

Ik heb Henk elke dag bij de hand dus dat zit wel goed. Mijn kinderen zijn de deur uit, maar die komen maar al te graag in Edam op visite. Dat zijn voor mij de hoogtepuntjes, want dan kan ik mijn drie kleinkinderen weer eens verwennen. Zij zijn mijn grootste hobby, als ik het zo mag noemen. In de winter wil ik dan nog wel eens een boek lezen of tripjes maken met Henk, maar de meeste tijd breng ik dan toch wel door in Friesland

Volgend jaar bestaat de camping 80 jaar

Een mooie gelegenheid om eens breed uit te pakken. Elk jaar wordt er wel iets vernieuwd door het bestuur, dus daar hebben wij geen klagen over. De drainage is aangepakt, de keuken vernieuwd en misschien volgend jaar nog wel veel meer.