Israel Nash Gripka overtuigt in PX
Israel Nash Gripka overtuigt in de PX
Alvorens men kon genieten van de Amerikaanse artiest Israel Nash Gripka was het podium voor de Volendamse formatie Plaice. Inmiddels won de nog jonge groep (in de huidige samenstelling actief sinds 2008) al twee keer ‘The Beatles Contest’ in Café Lennon’s. Dan moet je toch wel wat in je mars hebben. Plaice bestaat uit Jack ‘Stuut’ Koning (gitaar en zang), Kees Kroon (basgitaar en zang), Rene ‘Joep’ Kroon (toetsen en zang), Dick ‘Curtis’ Bond (gitaar en zang) en Jack ‘Bakker’ Schilder (drums).
De band speelde vooral covers. De hoogtepunten: ‘Sunshine Of Your Love’ (Cream), ‘The Weight’ (The Band) en ‘I Am The Walrus’ (Beatles). Geheel trouw aan de Volendammer traditie was er natuurlijk sprake van prima meerstemmige zang. Dat Plaice echter veel meer kan zijn dan een coverband, bewezen ze met liefst 7 eigen nummers. Ze zongen o.a. het opzwepende ‘Stop This Game’, het ruige en lang uitgesponnen ‘I’m In A Need’ (een echt cd nummer) en de mooiste nummers ‘Early Morning’ (prachtig, met prima samenzang), het kunstig in elkaar zittende ‘Marilyn’ en ‘Freedom’ (een nummer dat direct blijft hangen). Ervaring doe je vooral op bij optredens. Het is dan ook jammer dat Plaice zo weinig op het podium staat. Het is zeker een band met potentie en hun optreden smaakte duidelijk naar meer.
Na de pauze was het de beurt aan de in Nederland nog onbekende Israel Nash Gripka. Hij wordt genoemd als een van de ontdekkingen van de afgelopen jaren. Het is ondoenlijk om z’n muziek in een hokje te stoppen. Het is een combinatie van Singer/Songwriter, Alternative Country, Americana en Rock ‘n Roll. Hetzelfde geldt eigenlijk voor z’n stem. Soms breekbaar als Neil Young, dan weer krachtig als The Boss (Bruce Springsteen), schreeuwerig als Mick Jagger (Rolling Stones) en rauw als John Fogerty (Creedence Clearwater Revival). Israel zag er overigens uit of hij niet alleen de stembanden van John Fogerty had ingeslikt, maar ook zijn hele lijf.
Gripka speelde (begeleid door z’n band) vooral liedjes van z’n tweede cd ‘Barn Doors And Concrete Floors’. Deze kwam op een aparte manier tot stand. Na een weddenschap versleepte hij een vrachtwagen vol opname-apparatuur naar een boerenschuur in de Catskill Mountains. Hij deed de deuren van de schuur open, zette klapstoeltjes op de grond, een microfoon in het midden, en ging onder de sterrenhemel liedjes maken. Soms kun je de vogels en z’n hond ook gewoon horen. Hij nam elf nummers op, het ene nog mooier dan het andere.
De opening ‘Goodbye Ghost’ kwam zo uit de Flowerpower periode. Door de uitdossing en haardracht van de mannen, alsmede de psychedelische muziek, waande je je op Woodstock. Het enige dat ontbrak waren schaars geklede meisjes die door het natte gras huppelden. Nash Gripka zong o.a. ‘Four Winds’, ‘Louisiana’ en ‘Fools Gold’. Het zijn vooral liedjes over verlies en liefde, het menselijk tekort en de pogingen die een mens onderneemt om het hoofd boven water te houden. Stuwende gitaren, fijne koortjes en pakkende liedjes nodigden uit tot meezingen.
Slechts één minpuntje: het geluidsvolume dat Gripka persé wilde produceren. Het publiek gaat naar z’n concerten omdat ze de cd’s hebben gehoord en nu de kans hebben om hem live te zien. Je verwacht dan niet dat er een orkaan van geluid over je wordt uitgestort. “Beter Horen” heeft er minstens 150 klanten bij. Het publiek genoot echter met volle teugen en dat was het belangrijkste. Je hoeft geen Jomanda te heten om te voorspellen dat het niet zo lang zal duren totdat hij over de hele wereld een begrip zal zijn. Een wereldster in wording. Of hij dan ook nog Volendam zal aandoen, is maar de vraag. Dan heb je vrijdag dus een unieke kans laten liggen.