Klaanzerug
Ik zal er niet omheen draaien. Naast invallende kaalheid, grijzend borsthaar en een raar gevoel voor humor heb ik ook een beetje last van hypochondrie. Dat betekent niet dat ik 's nachts Broom van lange hete seks met neushoorns, maar het is een afwijking dat je bij ieder pijntje voor het gemak maar van het ergst uitgaat.
Een steekje in de keel is beginnende keelkanker en een kleine duizeligheid is vast een hersenbloeding. Erg vervelend allemaal. Maar daarnaast - of misschien daardoor - ben ik ook niet zo gek op pijn. Ik ging laatst voor het eerst in twee jaar weer eens naar de tandarts en het werd mij nu ineens duidelijk waarom vroeger iedereen met een kunstgebit liep.
Het aantal gaatjes was nog net op de vingers van één hand te tellen en omdat ik niet braaf ieder jaar op controle was geweest kreeg ik er goed van langs. Mijn mond bloedde alsof ik toch iets oraals had gehad met die neushoorn.
"En Pierre, is dat alles wat Adriaan heeft gewonnen". `Nee Hans ,Prijzenslag zou Prijzenslag niet zijn als hij ook niet nog een afspraak mocht maken met de kaakchirurg om een verstandskies te laten trekken.'
Vervolgens nog even snel naar de kapper gegaan, want deze dag zou niet perfect zijn zonder die prikkende haartjes in je nek. Dan ben je dat spannende verhaal -dat Ron van Fred Vilten net even te dicht in je oor heeft verteld - zo weer vergeten. Maar ach, iedereen heeft zo zijn problemen.
Zo ben ik als kind eens met loeiende sirenes afgevoerd naar het ziekenhuis, omdat ik dacht dat ik een acute blindedarmontsteking had. Na wat testjes bleek dit niet het geval, waarna ik (jawel, nog IN de ambulance) de ware oorzaak van de pijn als een weeige massa in mijn broek liet verdwijnen. Het gevolg hiervan was dat ik vervolgens nooit weer serieus werd genomen als ik iets voelde.
Laatst was ik 's morgens een beetje duizelig, dus ging ik met gierende banden naar dokter Agatha. Mijn bloeddruk was iets te laag en voor de zekerheid gingen we mijn bloed ook maar even onderzoeken. Voor iemand die al bang is voor de vingerprik, is dat dus niet iets dat je graag doet. In de wachtkamer hoorde ik schreeuwende kinderen en ik was jaloers op ze. Zij hadden hun moeder mee en mochten lekker schreeuwen.
Ik moest daar in mijn eentje dapper zijn, omdat ik toevallig een paar jaar ouder ben. Dat is toch niet eerlijk. Het kind in mij schreeuwde en huilde, maar ik hield me groot. Als je tijdens het Pius X Toernooi van 1995 al die trappen en schoppen van Berry de houthakker hebt overleefd, red je dit ook nog wel.
Na een paar dagen in spanning belde de dokter met de dokter uitslag. Zelf had ik ondertussen ook `uitslag'. Gelukkig had ik alleen wat vitamine D tekort. We kunnen dus weer rustig gaan slapen.
Tot het volgende pijntje tenminste...