Even bellen met Miriam Aberkrom en Cees Conijn
Het waren memorabele momenten die zowat aan ons waren ontsnapt; de laatste wedstrijd op de sintelbaan van AV Edam en het afbreken van de beachvolleybalvelden. Ik besloot insiders Miriam Aberkrom (AV Edam) en Cees Conijn (MOVE) even telefonisch aan hun vestje te trekken.
M: Met Miriam
H: Met Harry Schuitemaker. Ik denk ik bel je maar even, want om bij de kassa van DEEN (even daarvoor had ik haar daar gezien) de rij op te houden met een gesprekje lijkt mij overdreven.
M: Dat is inderdaad nergens voor nodig
H: Ik heb begrepen dat de laatste wedstrijd op de sintelbaan van AV Edam onder jouw leiding heeft plaatsgevonden?
M: Dat is indirect waar.
H: Indirect? Wat is er dan direct wel waar?
M: Het zit hem eigenlijk zo. Er zijn bij ons 3 jeugdtrainers in opleiding voor niveau 2 en daarbij hoort ook het maken van een draaiboek voor een wedstrijd en de organisatie er omheen. Het leek ons leuk om de ‘werkploeg’ te betrekken bij de examenopdracht.
H: Werkploeg? Ik ben er nog niet helemaal bij.
M: Dat zijn de atleten die zich bekwamen in de onderdelen kogel, discus en speer. De krachtpatsers.
H: Het moet toch een bijzonder vreemd gevoel zijn wanneer je je realiseert dat het de laatste keer is geweest dat je zoiets kunt doen op de sintelbaan.
M: Dat is het ook. Wanneer je bedenkt dat er 3 of 4 voorzitters bezig zijn geweest om bij AV Edam een tartanbaan te krijgen en dat je dan aanwezig bent op het moment dat alles afgebroken wordt, ja dat zijn is best vreemd. Na al die jaren, na al die energie die er is in gestoken breekt het moment dan eindelijk aan.
H: Hadden jullie nog een bijzonder ritueel bij de hand?
M: Wat dacht je van een lekker stuk taart? Niets mis mee. Nee het rituele zat hem meer in het verwijderen van de rubberen tegels bij de kogelstootbaan en het neerhalen van het net van de discuskooi. Dan zijn er wel even kippenvelmomenten. Maar laten wij we niet al te sentimenteel zijn; het is tijd voor een nieuwe start!
H: Spijker op de kop.
Cees Conijn en 4 andere enthousiastelingen waren op zondag ook druk in de weer met het afbreken van de beachvolleybalvelden.
H: Bij AV Edam waren ze niet de enige die bezig waren met het omslaan van een bladzijde in de historie van de vereniging
C: Zeker niet. Ook wij waren bezig om ons boeltje op te pakken.
H: Een hoop werk zeker?
C: Ach, alles is betrekkelijk. Wij hebben de hulzen voor de palen uit moeten graven en de netten, de koelkast en de ballenvangers weggehaald. Onze hele handel staat nu opgeslagen in de hal van EVC.
H: Van je buren moet je het maar hebben
C: Ik vind het een prachtig gebaar van EVC. Tijdens het laatste overleg met de drie betrokken verenigingen kwam Bert Klein spontaan met dit idee aanzetten en ik moet zeggen dat dit bij ons bijzonder wordt gewaardeerd.
H: Hoe ziet het schema er nu voor de komende tijd uit?
C: Behoudens tegenslag door weersomstandigheden of andere vreemde zaken is bij EVC de zaak rond augustus gereed, zijn wij volgend jaar maart speelklaar en kunnen de atleten per 1 mei helemaal aan de bak. Gaat dus helemaal lekker.
H: Bij jullie ook sentimentele momenten?
C: Nee hoor. Wij hebben een prachtig toernooi gespeeld, daarna een heerlijke barbecue genoten en dat was weer dat. Volgend jaar zitten wij vlak achter de molen met 4 speelvelden. Hier omheen komt een tegelpad en beschikken wij ook nog over een elektriciteitspunt. Wij worden er dus zeker niet minder om.