Mick Torenkranen & Telekranen Verhuur; waarin een kleine man groot kan zijn

Een van de bedrijven die op het industrieterrein van Edam veel ruimte in beslag neemt en met het bedrijfsmateriaal veel indruk maakt is Mick Torenkranen & Telekranen Verhuur. Wanneer je bij een stoplicht staat te wachten en één van zijn negen kranen komt in de richting van je achterbumper opschuiven, krijg je het toch een beetje benauwd. Ze zijn wel heel erg groot. In relatief korte tijd zijn de rondrijdende kranen van Mick binnen Edam-Volendam een vertrouwd beeld geworden. Wie iets over zijn huis in de achtertuin wil laten hijsen komt al snel bij dit bedrijf terecht. Nieuwsgierig naar de kleine man die al dit fraais uit de grond heeft gestampt maak ik een afspraak voor een interview. Zaterdagochtend vormt geen enkel probleem, want ook op die dag zijn er kranen onderweg voor enige hijsklussen. In de bedrijfskantine zit een aantal kennissen van de eigenaar die – zoals het Volendammers betaamt - niet terugdeinzen voor het vertellen van uiterst sterke verhalen. Zo worden er regelmatig vijvers voor 100% leeggevist door ‘vliegende fuiken’. Hij blijkt hier over aalscholvers te gaan, die het de beroepsvissers heel moeilijk maken. Terwijl op de achtergrond een vogelorkest voor getjilp zorgt, gaat de aimabele Nico Tol (Mick) er eens goed voor zitten.

Was jij als kleine jongen ook al met kranen aan het spelen?
Haha, ik zou het niet meer weten. Feit is wel dat ik een behoorlijk afwisselend traject heb afgelegd voordat ik in deze business terecht ben geraakt. Zo heb ik ook een tijdje bij supermarkt DEEN gewerkt.

Vertel
Ik heb ooit gestudeerd aan het Ondernemerscollege. Ik deed er Food & Non Food. Met de papieren die ik er aan over hield kon ik aan de bak als assistent-bedrijfsleider bij DEEN. Naast de papieren van deze opleiding, had ik inmiddels ook alle papieren voor gedestilleerd en boekhouden gehaald. Je wist immers maar nooit waar het goed voor kon zijn. Via mijn zwager ben ik toen bij HSB Bouw terecht geraakt op het kantoor. Ik kwam er al snel achter dat het kantoorwerk toch niet echt mijn ding was en toen ik aan de bak kon op een kraan, hoefde ik nietlang na te denken. Uit die tijd dateert ook mijn bijnaam Mick. Aangezien ik niet al te groot van stuk ben en vrij nietig over kwam bij zo’n enorme kraan, noemde collega Piet Kes mij toen Mickey Mouse, of in andere gevallen Mick de Mug.

Heb je veel geleerd bij HSB Bouw?
Nou en of. Ik heb er in al die jaren dat ik er werkte enorm veel geleerd. Wat betreft kranen kreeg ik echter de overtuiging dat de werkmethodiek anders zou moeten worden opgepakt. Ik was van mening dat torenkranen van Spierings beter inzetbaar waren dan de telekranen die wij toen overwegend gebruikten. Op 1 oktober 1997 trok ik de stoute schoenen aan en begon voor mezelf met een Munsterkraan. Ik weet nog goed hoe ik aan mijn eerste klus als zelfstandige begon. Het was voor Sicco Broekman en ik moest er voor naar Haarlem rijden.

Ik kan mij voorstellen dat je met al die bouwbedrijven ‘op’ Volendam al snel bedolven werd onder het werk
Dat viel vies tegen. Het heeft uiteindelijk toch 5 jaar geduurd voordat ik mijn eerste Volendamse klant mocht begroeten. Men wilde kennelijk eerst de kat uit de boom kijken. In die beginjaren was ik vooral aangewezen op bedrijven als Heddes, Van de Venne en Van der Gracht. Later sloten de Volendamse bouwers Van der Hogen, Jan Tol van Aert en HSB zich daar bij aan.

In die begintijd leken jouw kranen overal op te duiken
Nou dat is een beetje overdreven, maar mijn plan om elk jaar een nieuwe kraan toe te voegen aan het kranenpark was goed te doen. Dat tempo hebben wij 10 jaar vol kunnen houden. Inmiddels hebben wij er echter weer een moeten verkopen. Ook Mick heeft te maken met de crisis.

Je begon in je eentje, met hoeveel mensen werk je nu?
Wij hebben een ploeg van 12 mensen. Ze komen uit Volendam, maar ook uit plaatsen als Krommenie, Monnickendam en Westzaan. Het is een gemengd gezelschap waarmee het prima werken is.

Wat maakt jouw werk zo leuk?
De verrassingen die je iedere dag tegen komt. Werkelijk geen een dag is het zelfde. Er is altijd wel iets waarbij je moet improviseren. Neem nu een stad als Amsterdam. Ga maar eens met een torenkraan op de Herengracht aan de slag. Dat is echt niet eenvoudig en dan heb ik het ook nog niet eens over het aanvragen van vergunningen en ontheffingen om je werk te mogen doen. Gelukkig heb ik met René Exalto een medewerker die 35 jaar ervaring meebrengt en de meeste van dit soort vraagstukken prima oplost.

Je gaf aan dat je al een kraan moest verkopen door de economische crisis. Wat wil je er over kwijt?
Ik zal er niet omheen draaien dat het alsmaar moeilijker wordt om in deze markt een goede boterham te verdienen. Wie denkt dat wij aan het einde van de economische crisis zijn aangekomen begrijpt er vrij weinig van. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik hulp krijg van mensen als Kees Pels (Oud-directeur Hoogwoud) en particuliere investeerders die binnen mijn netwerk opereren. Zonder hen had ik een fors probleem. Ik moet nu maandag naar de bank om over de financiering van mijn kranenpark te praten en ik weet eigenlijk al op voorhand dat men mij niet gaat helpen. Het zit hem niet zozeer in regionale kantoren die moeilijk doen, maar meer in de overkoepelende hoofdkantoren. Daar zit de angst voor zeperds er diep in en blijft men bovenop het geld zitten. Het lijkt wel alsof ze er stekeblind zijn geworden voor goede investeringen. Naast de problemen met de financiering zijn er nog andere problemen. Veel bouwers beschouwen een kraan als een sluitpost of het 5^e wiel aan de wagen. Ik moet flinke investeringen doen, heb gecertificeerd personeel, beschik over alle benodigde hijsgereedschappen, heb te maken met brandstofkosten die abnormaal aan het stijgen zijn, maar het werk moet evengoed voor een prikkie worden uitgevoerd. Ze zien jou hetliefst geld meenemen. Ik kan daar soms best razend en gefrustreerd van worden. Gelukkig ben ik ook in staat om de knop om te draaien. Van ’s ochtend 5 uur tot ’s avond 6 uur ben ik Mick, maar zodra ik thuis kom ben ik Nico en richt ik mij op de familie en mijn hobby’s zoals mijn ‘vegeltjes’ en de muziek.

Die ‘vegeltjes-hobby’ neem je trouwens ook mee naar je werk
Dat is 1-0 voor jou. Het klopt dat ik die hobby meeneem naar mijn werk. Wil je ze even zien? Het zijn er nu niet zo veel, maar toch zeker de moeite waard.

Mick neemt mij mee naar een deel van de bovenverdieping van zijn loods. Hier staan tientallen hokken waarin tropische vogels worden gekweekt. De een nog mooier dan de ander. De hobby – die ooit op kleine schaal begon – is inmiddels een flinke business geworden en de gekweekte vogels vinden aftrek vanuit het gehele land. Voeren gebeurt volautomatisch en alles wordt bewaakt met camera’s en diverse alarmsystemen. Ongewenst bezoek heeft een flink probleem wanneer het onaangekondigd verschijnt, laat de eigenaar terloops weten. Wanneer we even later weer plaatsnemen in de kantine komen we toch nog even terug op de crisis en de invloed die dat heeft op het soort klanten.

Je bent nu niet geheel afhankelijk van de bouwbedrijven?
Nee, dat is al een tijdje niet meer zo. Wij werken nu ook voor een bedrijf als Peineman en andere petrochemische bedrijven in het botlekgebied. Wij hebben onze kranen speciaal aangepast om daar werk te kunnen verrichten. Je moet creatief blijven en proberen nieuwe markten te vinden.

Misschien had ik dit wel als eerste moeten vragen, maar waarom zit je eigenlijk in Edam en niet in Volendam?
In Volendam wilde men geen zware industrie en hier zit ik helemaal top. Vlak bij de Provinciale weg en ik heb hier aan Klaas Puul en Platvis perfecte buren. Als er wat is helpen wij elkaar uit de brand en dat is natuurlijk onbetaalbaar. Nee, Micky zit hier helemaal goed!