Van bed naar bureau: De zorggroep-manager van de Meermin in Edam (foto)

Het leven in en rond De Meermin

In een serie artikelen schenkt de Stadskrant aandacht aan Verzorgingstehuis de Meermin. Een wereld op zich aan de rand van het Edamse centrum. Wie zijn de bewoners, wie werken er en wat doen zij, welke veranderingen staan op komst en welke organisatie zit daarachter. Kortom, hoe is het leven in dit seniorenbolwerk! In deze editie deel 1. Een introductiegesprek met Johan-Pieter Kuilman, zorggroep-manager.

Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl

Van bed naar bureau: De zorggroep-manager van de Meermin

De Meermin is gebouwd in de jaren 70 als een algemeen verzorgingstehuis, bedoeld voor iedereen boven de 65, gezond of ongezond. Maar de tijden zijn veranderd. Als je nu relatief gezond bent, kom je niet meer in aanmerking voor een aanleunwoning of bejaardenhuis. De vergrijzing neemt in rap tempo toe en de zorg moet beheersbaar gemaakt worden. Johan-Pieter Kuilman: “Als zorggroep-manager zit je nu veel achter de PC en ben je veel aan het vergaderen.”

De Meermin is tegenwoordig een onderdeel van de Zorgcirkel dat bestaat uit verschillende rayons. Het overkoepelende orgaan zorgt voor de algemene afdelingen zoals personeelszaken en financiën. Het rayon bestaat uit verschillende locaties, waarvan de Meermin er één is. Aan het hoofd van de locatie staat de zorggroep-manager, die stuurt de zorgcoördinatoren aan die verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse gang van zaken, vroeger noemde men deze coördinator de hoofdzuster. Sinds twee jaar is Johan-Pieter Kuilman de zorggroep-manager van de Meermin. In de jaren 80 is hij opgeleid als psychiatrisch verpleegkundige. Johan Pieter Kuilman: ”De laatste twintig jaar werkte ik als manager van een team of zorggroep op diverse locaties in Amsterdam, Haarlem, Bennebroek en Amstelveen.” In die tijd heeft hij de zorg enorm zien veranderen: van de zorg aan het bed is hij achter zijn bureau beland.

Beheersbare zorg

In eerste instantie werd de Meermin geopend als een bejaardenhuis voor iedereen boven de 65. Zoals staat omschreven in de prospectus van destijds: “Wij hopen zoveel mogelijk tegemoet te komen aan de voor U zo belangrijke zaak: Uw vrijheid.” De meeste bewoners waren in goede gezondheid, daardoor konden er veel activiteiten worden georganiseerd waar weinig begeleiding bij nodig was, zoals op woensdag naar de markt of samen muziek maken. Maar de zorg is veranderd. Dankzij de vergrijzing komen er veel bejaarden bij en de kosten zijn de afgelopen jaren verveelvoudigd. Het is aan de regering om daar op in te spelen, de zorg moet beheersbaar gemaakt worden. Een van de grote veranderingen is dat relatief gezonde mensen naar de normen van vandaag niet meer thuis horen in een verzorgingstehuis of aanleunwoning. Zij moeten thuis blijven wonen waar ze wijkzorg ontvangen. Er wordt nu gewerkt met zorgzwaartepakketten in tien oplopende categorieën. Pas vanaf de derde categorie kun je aanspraak maken op een plek in een verzorgingstehuis. Vanaf volgend jaar is dat hoogstwaarschijnlijk pas vanaf categorie vier, wanneer er sprake is van psychogeriatrische problematiek. Hierdoor is de doelgroep van de Meermin veranderd.

Bureaucratie

Het CIZ is een indicatieorgaan dat bepaald of en welke zorg mensen nodig hebben. Johan-Pieter Kuilman: “De cliënten die nu in de Meermin wonen, kwamen hier vroeger niet, die gingen direct naar een verpleeghuis. Het verzorgingstehuis zoals wij die kennen, zijn langzaam aan het verdampen en zullen niet meer bestaan.” De zorg zelf is de afgelopen jaren ook veranderd. “Er is veel bureaucratie bijgekomen. Je moet zorgen voor diverse certificaten en keurmerken van kwaliteit, anders kun je geen aanspraak maken op bepaalde toeslagen. Daarnaast moeten alle verzorgenden en verpleegkundigen een beroepsregistratie hebben die elke twee jaar moet vernieuwd en alle medewerkers moeten BHV geschoold zijn.”

Keuken weg

Vroeger hadden we een eigen keuken, maar omdat er nu zoveel hygiëne- en HACCP-regels zijn waaraan we moeten voldoen, gaat dat niet meer. Daarnaast zijn we geen zelfstandig huis meer, omdat we zijn gefuseerd met de Zorgcirkel. Als manager zit je behoorlijk wat tijd achter de PC en ben je veel aan het vergaderen. Toch is het goed dat deze richtlijnen zijn gekomen. Je moet jezelf kunnen verantwoorden en processen kunnen waarborgen. Vroeger werd er voor de clienten bepaald wat goed voor ze was, nu wil men daar zelf inspraak op hebben. De familie en zaakwaarnemers zijn mondiger en kritischer geworden en eisen terecht inzicht en inspraak.”

Verbouwing

De toekomst van de Meermin hangt voor een groot deel af van de ophanden zijnde verbouwing. Een paar jaar geleden heeft het gebouw vanuit het ministerie de code rood gekregen. “Het is een knus en gezellig gebouw, maar naar de hedendaagse maatstaven zijn de kamers te klein geworden. Het grootste probleem is dat toen het pand gebouwd werd, de scoot-mobiel en rollator nog uitgevonden moesten worden. Een tillift past in de meeste gevallen gewoon niet naar binnen.”

Toekomst

Wanneer de nieuwbouw van de Meermin gaat plaatsvinden, is nog onduidelijk. De zorg zal de komende jaren verder worden uitgekleed, er komen steeds meer zaken waar we zelf voor moeten betalen en er zal meer aanspraak op de familie gedaan worden. “Ik geef mensen vaak als advies dat ze op Markplaats kijken als ze bijvoorbeeld een rollator of hoog-laagbed nodig hebben, dat kan enorm schelen. Over twintig jaar loopt de vergrijzing alweer af en dan zal weer alles veranderen. Hoe dan ook, ik geloof dat iedereen altijd de zorg zal krijgen die hij of zij nodig heeft, wat ons ook staat te wachten.”