Zorg op maat: Zorgcoördinator en verzorging in De Meermin Edam (foto)

“We kennen de bewoners door en door!”

Foto Cor kes - www.luxphotography.nl

Voor de Meermin is het team verzorgenden zonder twijfel een van de allerbelangrijkste afdelingen. Geen verzorgingstehuis, zonder verzorging. Als voor iemand de veranderingen van de afgelopen jaren evident zijn, is het wel voor deze dames. Zij hebben niet alleen de bewoners zien veranderen, maar ook de zorg en de manier van werken. Om een goed beeld te krijgen, loop ik een ochtend mee.

Elke dag begint om 7 uur met de uitgifte van medicijnen en de bewoners uit bed helpen. Op de eerste verdieping is Lida Tuyp, werkzaam sinds 1975, de zorgcoördinator. Dit houdt in dat zij de zorg rondom een bewoner regelt, van fysiotherapeut tot de huisarts en daarnaast vormt ze een aanspreekpunt voor de familie. Samen met haar collega Tineke Tol die al 24 jaar werkzaam is als verpleegkundige, beginnen ze opgewekt aan deze nieuwe dag.

Uitslapen geen probleem!

Beiden zijn ze bezig op een eigen kamer, terwijl een leerling meeloopt. Ze werken naar elkaar toe, als iemand geholpen moet worden met een tillift, doen ze het samen. Als iemand graag wil uitslapen, is dat geen probleem. Tineke: “Tegenwoordig werken we veel meer vanuit de cliënt, we willen zorg op maat bieden. Vroeger was de structuur een stuk vaster: iedereen moest om 7 uur z’n bed uit, of je nou wilde of niet, iemand overslaan met wassen? Dat kon niet! Dat is ten positieve veranderd. Als mensen zichzelf willen wassen, is dat goed.”

Voor Tineke en Lida was de versoepeling van de werkstructuur wel even wennen, zij waren immers opgeleid met strenge regels van regelmaat. “Er wordt nu veel meer geluisterd naar de mensen, voorheen hadden ze zelf minder inspraak. Als bewoner ben je geen patiënt meer, je blijft een mens, je mag je eigen identiteit behouden.”

Pot koffie, schaal koekjes

Rond 8 uur is het tijd voor het ontbijt. Voor bewoners die niet verantwoord alleen kunnen zijn, begint nu het huiskamerproject, waar ze de hele dag worden begeleid. Andere bewoners ontbijten op de kamer. Er wordt hard en liefdevol gewerkt. Tot ongeveer half 10 zijn de dames bezig met de zorg en is het bijna tijd voor het belangrijkste tijdstip van de dag: koffie in de zaal. Tineke en Lida kennen de bewoners door en door, ze weten precies wie er wanneer naar beneden wil voor de koffie. Ze weten zelfs precies waar de bewoners in de zaal aan tafel willen zitten. Tineke: “Naar dit moment wordt uitgekeken, hier worden alle nieuwtjes uitgewisseld en de sociale contacten onderhouden.” De mensen die niet zelf naar beneden kunnen komen, worden gebracht. De koffie wordt verzorgd door een aantal vrijwilligers die rondlopen met een pot koffie en een schaal koekjes.

Even wandelen

Dit is ook het moment dat de verzorging zelf even tijd heeft voor een kopje koffie. Lida: “Hierna gaan we de kamers weer aan kant maken, dus de ontbijtspullen opruimen, bedden opmaken en afwassen. Om 11:30 lunchen wij, zodat we om 12:00 de bewoners van dienst kunnen zijn bij hun lunch. Na het eten nemen de bewoners vaak even rust. Dat geeft ons de tijd om even met leerlingen te overleggen, dossiers bij te werken of iets extra’s doen met bewoners, zoals even wandelen. Om drie uur start de avondploeg en hebben we een half uur om alles over te dragen. Na het avondeten gaan veel bewoners vroeg naar bed, ze leven een beetje op het licht, rond negen uur is het hier behoorlijk stil.”

Werk wordt zwaarder

Doordat de bewoners de laatste jaren een stuk ouder zijn geworden, is het werk voor de verzorging zwaarder geworden, maar ook een stuk uitdagender. Tineke: “Vroeger was de gemiddelde leeftijd 65, de meesten mankeerden niets en konden alles nog zelf. Wij werden dan vooral als hulp ingezet. Lida vult aan: “Wij mochten de afwas doen en het bed opmaken, achteraf bekeken hadden ze dat makkelijk zelf kunnen doen. Nu is de gemiddelde leeftijd 90 plus. Je weet vooraf: of ze kunnen het niet meer zelf of ze weten het niet meer. Vroeger gingen mensen hier weg als de situatie kritiek werd, nu blijven ze bij ons en krijgen wij de kans om de mensen tot het einde de beste de zorg te geven. Ons werk is nu veel meer dan een afwasje doen, we kunnen echt het verschil maken en daardoor wordt het een stuk interessanter.”

‘Onderdeel van mijn leven’

Op papier is de Meermin al langere tijd een onderdeel van de Zorgcirkel, maar voor de medewerkers van de verzorging is dat nu ook goed in de praktijk te merken. Zo wordt er nu gewerkt met elektronische dossiers en is er meer aandacht voor scholing. Tineke “Ook al ben je gediplomeerd, je staat nooit stil. Je moet bijblijven, door bijvoorbeeld een cursus wondverzorging of computeren te volgen. Als je ergens meer van af weet, is het leuker om te doen. Ik doe mijn werk gewoon echt met heel veel plezier. De Meermin is een onderdeel van mijn leven.“