Case Mayfield wint in Paradiso (foto's)
Zo’n half jaar geleden belde ik Case Mayfield op om te vragen of hij geen zin had om kort geinterviewd te worden voor een radioshow. Werd lastig, want Case stond op het punt om een paar paddo’s naar binnen te werken. Mooi, dacht ik. Nu kan het nog. Nu is er nog geen druk, geen tournee en geen marketingplan. Erg lang zou dat ook niet duren. Nu, in oktober, gaat het er dan ook anders aan toe. Er is een tweede album (10) en een bijbehorend plan waar het gemiddelde popmeisje een puntje aan kan zuigen. Want Case Mayfield speelt 10 shows, doet 10 interviews en heeft 10 liedjes op zijn nieuwe plaat. En dus staan we nu in grote zaal van Paradiso, op de 10e van de 10e. Chapeau.
Maar wat is een dergelijk plan waard als de eerste van je ‘maar’ tien shows bij lange na niet uitverkocht is? Wat is zo’n plan waard als het platenlabel met veel pijn en moeite tien mensen bij elkaar moet sprokkelen die hem voor de tweede keer dit jaar willen interviewen? Maar vooral: wat is zo’n plan waard als de muzikant zelf precies voor het tegenovergestelde lijkt te staan? Het antwoord maakt in dit geval misschien niet eens zoveel uit en voor ik er goed en wel over na kan denken is het te laat. Case Mayfield stapt het podium op, zingt zijn eerste noten en wint. Fuck het plan, hij gaat gewoon spelen. En dat kan hij. Zo bewees hij eerder dit jaar al in de kleine zaal van Paradiso en zo bewijst hij nu ook in de grote.
Een paar dingen die ons in willekeurige volgorde opvallen bij Case Mayfield in de grote zaal van Paradiso zijn: Case heeft tegenwoordig een hanenkam / Er zit een leuk nieuw meisje achter het drumstel (NIENKE!) / Doordat de band iets is uitgebreid, komen sommige nummers nog beter uit de verf / Zoals bijvoorbeeld You Should Have Seen The Way You Danced, een van de hoogtepunten van de avond / Dat er eigenlijk best wel veel hoogtepunten zijn / Zoals bijvoorbeeld ook solo vertolkingen van Alright Louise en Orgasms / Het mooiste liedje van zijn debuutplaat komt niet voorbij / Een man vraagt ons na een half uur: welke band speelt hier? / Twee verdwaalde Duitse meisjes verstaan de (zeer geslaagde) Afrojack-cover prima / Mayfield lijkt eigenlijk best wel op maaiveld, dat ding waar Case zijn kop bovenuit steekt.
Perfect is het optreden niet (daarvoor mist Twitch net dat beetje impact en is de versie van Tomorrw is My Slavename te rommelig), maar verdomme wat is het een verademing om naar een Nederlandse singer-songwriter te kijken die zo gepassioneerd en vol plezier op het podium staat. Case Mayfield is op zijn best even mooi als een eerste proost tussen vier vrienden die elkaar een eeuwigheid niet zagen. Hij is een nieuw filmpje van je favoriete pornoster, nadat je je al maanden op dezelfde blindstaart. Case Mayfield is boos, blij en verward, maar staat er uiteindelijk wel. Een anarchist gevangen in een industrie waar je er tien formulieren voor moet ondertekenen. Hij is degene die tijdens een veldslag in zijn eentje vooruit sprint en bloederig onthoofd wordt. Omdat hij geloofde. Maar uiteindelijk is hij degene die we ons gaan herinneren, niet de mietjes die giechelend achterin het peloton lopen met een Serious Talent-speldje op hun borstzak. Case Mayfield wint in Paradiso en gaat dat ongetwijfeld nog negen keer doen elders in het land. Marketingtrucje of niet.
Door Harm Groustra / Fotografie: Arend Jan Hermsen