'Ik wil mijn lichaam terug'

Naam: Sylvia Zwarthoed
Woonplaats: Volendam
Leeftijd: 25
Sport: Handbal
Club: eredivisionist SEW

Palmares: Landskampioen met VOC (2008), bekerwinnaar met VOC (2005) en SEW (2011), Supercup met SEW (2009)

„Je lijkt een beetje op Sylvia Zwarthoed", zei een jongen op een feestje tegen... Sylvia Zwarthoed. De handbalster van SEW kampt met de gevolgen van de nierziekte minimal change en lijkt nog steeds maar 'een beetje' op zichzelf. „Ik kan niet wachten tot ik mijn oude lichaam weer terugkrijg."

Hij bood zijn excuses wel duizend keer aan, herinnert Zwarthoed zich. Ze haalt het moment moeiteloos terug. Een blik van herkenning bij de jongen tegenover haar. „En toen begonie een verhaal over hoe ik leek op een handbalster... Hij kon even niet op de naam komen. ja, Sylvia Zwarthoed. En toen vertelde ik hem dat Ik dat was. Hij geloofde het niet." De Volendamse is het inmiddels wel gewend. Zwarthoed is haar leven lang al topsporter, maar nu zo'n twaalf kilo zwaarder dan gebruikelijk. De oorzaak: haar lichaam houdt abnormale hoeveelheden vocht vast, waardoor ledematen en gezicht als het ware worden 'opgeblazen'.

Zwarthoed wordt er niet alleen mee geconfronteerd als ze in de spiegel kijkt. „Mensen op straat herkennen me soms niet. Dat is heel raar." De 25jarige Volendamse geeft les op De Triade in Edam. „Wiskundeles, want gymnastiek is momenteel te vermoeiend. Leerlingen zijn heel direct: 'Wat is er met je gebeurd', zeiden ze. Ik heb er voor gekozen om de leerlingen op de hoogte te stellen van mijn ziekte."

Het begon allemaal in de voorbereiding op het vorige seizoen, ruim een jaar geleden. Zwarthoed had last van haar voeten. Zal wel door het werk of het handbal komen, dacht ze nog. Totdat ze haar voeten op tafel te rusten legde en zich rot schrok van de zwelling. De pijn werd erger ('alsof ik op knappen stond') en uiteindelijk leidde dat tot een driedaags verblijf in het ziekenhuis. De conclusie: minimal change. Een ziekte waarover wetenschappelijk gezien weinig bekend is. Vooral naar de oorzaak is het gissen. Een medicatie was er wel. Zwarthoed, intussen met overvloedig vocht in haar hele lijf, kreeg een kuur prednison voorgeschreven.

Ondertussen handbalde ze stug door. Met veel pijn en krampaanvallen. „Wel in een andere rol. Springen en sprinten gaat niet zo goed. Ik ben sinds mijn ziekte echt in de rol van spelverdeler terecht gekomen", aldus de docente. De dosis prednison, die de pijn bij het sporten veroorzaakt, werd teruggebracht. Te snel, zo bleek. De kuur mislukte in de afbouwende fase en dus was Zwarthoed weer terug bij af. Inmiddels is ze opnieuw gestart. „Ik bouw nu héél langzaam af. Over 23 weken ben ik klaar", berekende ze snel.

En dan? Zwarthoed weet het zelf ook niet. „Dan ben ik, volgens de doktoren, weer helemaal de oude. Heb ik mijn oude lichaam weer terug." Haar 'oude lichaam'. Zwarthoed gebruikt de term meerdere keren tijdens het gesprek. „Tja, zo zie ik het echt. Ik ben nu mezelf niet. Lijk niet op mezelf, in elk geval. Weet je, het maakt je ook wel weer wijzer. Vroeger zag ik wel eens een wat dikker persoon op straat en dacht ik: hoe kun je het zo ver laten komen? Maar ik weet nu als geen ander dat je er soms helemaal niks aan kunt doen."

Zwarthoed heeft haar 'tijdelijke lichaam' inmiddels geaccepteerd. „Hoewel je soms dagen hebt dat je het liefst in bed gaat liggen, met de dekens over je heen. Huilend en balend. Maar die dagen kwamen vooral in het begin voor." Zwarthoed is zogezegd op de weg terug, maar echt vooruit kijken durft ze niet. „Ik ben bang dat het, net als de eerste keer, toch weer fout gaat. Ik zou echt niet weten hoe ik reageer. Dan zou ik gek worden."

Soms fantaseert ze er natuurlijk wel over. Over hoe ze straks, als in haar beste dagen, weer de lucht in gaat voor een schotpoging van afstand. „Ik zal conditioneel wel iets achter liggen, maar niet heel veel. Ik heb immers altijd doorgetraind. Ik ben erg benieuwd, het worden spannende tijden."