Gerard Dekkers (62) Rector Don Bosco Volendam blijft post trouw
Al veertig jaar is hij werkzaam in het onderwijs maar Gerard Dekkers peinst er niet over om op zijn lauweren te gaan rusten. De 62-jarige rector van het Don Bosco College in Volendam heeft laatst nog voor vier jaar 'bijgetekend'. „Ik wil gewoon aan het werk blijven. Ik heb nog de energie, sta nog midden in het leven en vind het nog leuk", zegt de onderwijsman in hart en nieren.
Dekkers is zoals hij zelf zegt 'in alle rust heerlijk groot geworden in de Amsterdamse Water-graafsmeer'. „Een dorp in de stad. Watergraafsmeer is altijd een zelfstandige gemeente geweest met een eigen stadhuis aan de Middenweg. In 1921 verloor Watergraaf-smeer zijn zelfstandigheid en werd ingelijfd door Amsterdam."
In de roemruchte jaren '60 van de democratisering van de maatschappij doorliep de jonge Dekkers in Amsterdam een katholieke kweekschool. „De Magister Vocat in de Jan Tooropstraat. Het schoolgebouw staat er nog steeds. Ik zat met Volendammers in de klas, zodat het dorp me toen al niet onbekend was." Het had weinig gescheeld of Dekkers had nooit carrière gemaakt in het onderwijs. Negentien jaar oud kreeg hij het dringende advies van de school om maar met de studie voor onderwijzer te stoppen. „Mijn vader was net overleden. Dus moest ik voor mezelf opkomen. In een brief van zeven kantjes gericht aan de katholieke instelling in Limburg, waar de school onder viel, heb ik toen mijn zaak bepleit." Dekkers geeft toe dat hij het destijds met zijn aanwezigheid op school niet zo nauw nam maar plaatst zijn vraagtekens bij de rapportvergaderingen. „Ik was ook wel een mondig type en bij een aantal docenten niet de populairste student. De brief is wel mijn redding geweest, want ik mocht de opleiding afmaken."
Zijn eerste aanstelling kreeg Dekkers in Volendam, op de Mariaschool. „Een oude zusterschool met van die hoge leslokalen en kleine raampjes. Het was een dubbele school met gescheiden groepen voor meisjes en jongens. Ik begon in de tweede klas met de laatste meidengroep waar ik ooit lesgegeven heb." Na acht jaar werd hij directeur van de Maria-school. De school zat in een overgangsfase en werd later versneld afgebouwd met de bouw van een nieuwe lagere school, De Springplank in nieuwbouwwijk Blokgouw. „De nieuwe school lag midden in het weiland. Als ik 's ochtends de gordijnen open schoof, stond er een koe voor de ramen." Na vijf jaar de nieuwe school geleid te hebben stond Dekkers op een tweesprong in zijn loopbaan. „Ga ik hiermee door tot mijn 65e of kijk ik uit naar wat anders? Het Don Bosco College bestond toen net twee jaar na een fusie van de Mavo en de huishoudschool en was een groeischool. De functie van conrector was vacant. Die uitdaging sprak me aan, want ik wilde toch niet mijn leven lang op een basisschool blijven."
De Nieuwjaarsbrand in 2001 en de nasleep van de voor heel Volendam zo fatale nacht lieten bij Dekkers diepe sporen na. „Het waren tropenjaren. Moet ik niet weg, vroeg ik me af toen de leidinggevenden van allerlei hulpinstellingen in de Ziektewet belandden. Het immense verdriet en de complexe problematiek benauwden me. Leerlingen met hogedrukpakken in de les. Ook broertjes en zusjes waren getroffenen. Maar ik voelde zo'n binding met de kinderen en de gemeenschap dat ik op mijn post ben gebleven." Zijn werk als penningmeester van de ISOB, een stichting die 22 basisscholen vanuit Castricum aanstuurt, bood een welkom tegenwicht. „Je druk maken om iets anders heeft me op mijn plaats gehouden. De ramp gaat uit de gemeenschap nooit weg. Dat moet je je blijven realiseren." Een bijzonder herinneringsraam van gekleurd glas met de namen van de veertien slachtoffers in de aula dat 's avonds en 's nachts verlicht is, geldt als een markeringspunt voor de school.
Op de hoofddoekjesaffaire kijkt de rector met gemengde gevoelens terug. Met zijn verbod om op het Don Bosco College een hoofddoekje te dragen werd Dekkers zelfs beticht van PVV-sympathieën. „We hebben alle rechtszaken gewonnen maar het was een pyrrusoverwinning. Het ging wel om het principe: als je de uitgangspunten van de school respecteert, draag je geen hoofddoek op school. Een persoonlijke kruistocht van de rector tegen een leerlinge van Marokkaanse komaf was het ook niet. Ik was wel het boegbeeld van de school."