Het Zondaggevoel van Simon Ruitenberg (foto)

Simon Ruitenberg is secretaris van de Nicolaasparochie in Edam.

'Op de vraag om mijn zondagsgevoel op te schrijven heb ik, redelijk spontaan, ja gezegd. Er over nadenkend ontdekte ik dat het opschrijven van dat gevoel nog niet eens zo gemakkelijk was. In de eerste plaats omdat mijn zondagsgevoel niet altijd hetzelfde is geweest. Vroeger niet en ook nu nog niet. Ik mag wel zeggen dat door de jaren heen die omstandigheden nogal gewijzigd zijn.

Geborgenheid

Terugdenkend aan mijn zondagsgevoel van vroeger was het vooral een gevoel van geborgenheid, regelmaat en rust. Opgegroeid in een goed katholiek gezin in het Westfriese Hoogkarspel begon de zondag met de roep van mijn moeder om op te staan omdat het, zoals zij dat op zijn Wesfries zei 'kerktoid' was. Na het bijwonen van de mis, ontbijt, koffie en de lunch en daarna lekker naar het voetbalveld. Gezellig met je jeugdvrienden langs de lijn en af en toe een beetje herrie maken. En natuurlijk veel te snel weer avond en naar bed.

Later in mijn werkzame leven bij de Amsterdamse politie, door de aard van mijn werk in een wisselend dienstrooster, was de zondag vaak een gewone werkdag. Daardoor niet of minder naar de kerk en daarmee voor mij veel minder het zondagsgevoel.

Nu, aangekomen in mijn zesenzestigste levensjaar en met pensioen, is dat zondagsgevoel weer helemaal terug. De kerk, het bezoeken van de Heilige Mis maakt weer elke zondag deel uit van dat gevoel. De dag begint met het mauwen van onze poes die mij op die manier, steevast elke zondagmorgen (en ook door de week) om half acht duidelijk maakt dat het tijd is om op te staan. Na de douche, tijdens het ontbijt natuurlijk 'Vroege vogels op radio 1 beluisteren.

Ontspanning

Om kwart voor tien naar de Nicolaaskerk in Edam voor een mis en het blije gevoel weer medegelovigen te ontmoeten en te luisteren naar de preek van pastoor die je altijd wel weer een handvat geeft om de week met goede voornemens in te gaan. Na de mis in de kerk of thuis koffie en de gedachte (of is het een wens) zullen de kinderen nog bellen? Vaak komen ze even aan en dat is een moment om naar uit te zien, gezellig! Zo niet dan even wandelen na de lunch en genieten van de natuur in en om het dorp. Of spelen met de gedachte aan een heerlijke fietstocht door Waterland als het weer dat toelaat. Bij minder goed weer wat lezen of luisteren naar de radio. Dat versterkt het gevoel van ontspanning en zo tegen een uur of vijf , na de thee een glaasje port of wijn.

Na het avondeten toch maar even Studio Sport. Lui in de bank met een kopje koffie is dit een heerlijk rustpunt. Daarna nog wat lezen of een beetje tv kijken en de dag is ten einde en daarmee het zondagsgevoel. Het leven gaat snel, dus de volgende staat zo weer voor de deur.'