Als vrijwilliger werken in de Meermin: “Gewoon met mensen omgaan” (foto)

Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl

In deze editie deel 6 over het vrijwilligerswerk dat onontbeerlijk is voor het verzorgingstehuis. Een gesprek met Coördinator Carmal Fagan en vrijwilligster c.q. duizendpoot Tini Hulskemper. Zonder de vrijwilligers zou het er in de Meermin heel anders uitzien. Het is namelijk deze groep trouwe mensen die het leven voor de bewoners elke dag een stukje aangenamer probeert te maken; of dat nou door het brengen van een kopje koffie is, een boek omruilen of meegaan naar het ziekenhuis.

Als activiteitenbegeleider is Carmel Fagan verantwoordelijk voor de verschillende activiteiten die worden georganiseerd, maar met name voor de coördinatie van de vrijwilligers. De vrijwilligers vervullen dan ook een cruciale rol in de dagelijkse gang van zaken.

Koffierondje

Elke morgen wordt het koffiedrinken in de grote zaal verzorgd door de vrijwilligers, net als het eten tussen de middag en het in de namiddag rondbrengen van koffie en soep op de kamers. Voor de meeste activiteiten overdag worden voor de begeleiding ook vrijwilligers ingezet. Carmel: “We zijn in grote mate afhankelijk van onze vrijwilligers,  zonder deze mensen zouden wij een probleem hebben.”

Bibliotheekbezoek

Vrijwilligers zijn er in alle soorten en maten,  de een komt eens per maand en een ander loopt hier drie keer in de week. Er zijn vrijwilligers die voor bewoners wekelijks boeken omruilen in de bibliotheek, er zijn mensen die meehelpen in de tuin en die bewoners zonder familie begeleiden naar het ziekenhuis. De stichting Vrienden van De Meermin hebben de bewoners een paar jaar geleden een duo fiets cadeau gedaan. Er is een vrijwilliger die elke dag komt om urenlang met bewoners te gaan fietsen. Carmel: “Zelf probeer ik ook af en toe een uurtje op de fiets te klimmen, maar deze man komt dat gewoon elke dag doen! Dat is toch geweldig?!”

Vrijwilliger tot op hoge leeftijd

In totaal zijn er 96 vrijwilligers actief in de Meermin. Carmel: “Onze oudste is 82 jaar oud, sommige vrijwilligers zijn dus ouder dan de bewoners!” Als een vrijwilliger ziek is of met vakantie, moet er vervanging geregeld worden. Carmel: “Dat is soms best lastig. Soms durf je iemand bijna niet nog een keer te bellen, je wilt natuurlijk iemand niet verplichten. Ik ben al blij en dankbaar dat er zoveel vrijwilligers zijn, ik neem mijn petje voor ze af.”

EVC-kantine

Een van de vaste vrijwilligers is Tini Hulskemper. Al meer dan negen jaar is ze drie keer per week in de Meermin te vinden. Op dinsdag is ze de ene week bij het Koersballen en de andere week bij het Bloemschikken. Op donderdag verzorgt ze de middagmaaltijd en op vrijdag gaat ze alle kamers langs om koffie te brengen Tini: “Ik heb mijn leven nog niet stilgezeten. Jarenlang heb ik in de EVC kantine gestaan en daarna in de kantine van het zwembad in Volendam. Maar negen jaar geleden had ik niets meer, toen las ik in de krant dat Welzijn Edam vrijwilligers zocht voor activiteiten en zo ben ik begonnen met Koersbal.  Al snel gingen de activiteiten van Welzijn Edam naar de Meermin, zodoende kwamen er taken voor mij als vrijwilliger bij, zoals begeleiden met koffie en het eten.”

Eigenwijs

In de negen jaar dat Tini vrijwilliger is in de Meermin, heeft zij de bewoners zien veranderen. Ze zijn een stuk ouder geworden en hebben meer hulp nodig. Er loopt meer verpleging rond maar ook de druk op de vrijwilligers is toegenomen. Toch gaat voor Tini de omgang met de bewoners vanzelf.  “Mijn hele leven kan ik al goed met oude mensen omgaan. Van oorsprong kom ik uit het kruideniersvak. Op Ilpendam hadden mijn ouders als een van de eerste een zelfbedieningswagen. In de vakanties ging ik dan mee met mijn vader en als we dan bij een woning van oude mensen aankwamen, stuurde mijn vader mij daar op af. De ervaring leert hoe je het beste met ze om kunt gaan. Natuurlijk kun je er de ene keer beter tegen dan de andere keer. Sommigen zijn best eigenwijs en dan moet je ze een beetje pittig aanpakken.”

Het mooiste wat er is

Afgelopen zomer is een deel van de bewoners naar het Kröller-Müller Museum op de Veluwe geweest. Tini was mee als begeleiding: “Een van de dames die meeging wilde perse zelf lopen. Ze zei: Ik heb veertig jaar op mijn poten gestaan, dus ik wil geen rolstoel! Maar ik weet dat ze niet zo goed meer ter been is en als je de hele dag moet lopen, is dat geen doen. Van mij mocht ze dus alleen mee  in een rolstoel. Eerst wilde ze dat niet, maar dan met je gewoon even streng zijn. Uiteindelijk is het goed gekomen en hebben we erom gelachen. De volgende dag ben ik nog bij haar langsgegaan en ze zei dat ze een heerlijke dag had gehad. Voor de vrijwilligers is zo’n dag zwaar. Voordat iedereen in en uit de bus is.. aan het einde van de dag ben je gesloopt! Toch vind ik het erg leuk om hier in de Meermin vrijwilliger te zijn. Het is dankbaar werk en geeft mij veel voldoening. Misschien ben ik wel mijn beroep misgelopen, want gewoon met mensen omgaan, blijft het mooiste wat er is.”