Dochters

Het hebben van 2 dochters heeft voordelen en nadelen. Een voordeel is dat ik niet iedere week om 9 uur 's ochtends in de kou langs een voetbalveld hoef te staan, om 22 jongetjes op een kluitje rondom een bal te zien rennen.

Een nadeel is dat meiden een aangeboren voorliefde hebben voor dieren. En dan in het bijzonder de `aaibare' dieren. Waar ik in een ander stadium nog dacht weg te komen met het wekelijks schoonmaken van het caviahok, daar kom ik nu van een koude kermis thuis. Mijn jongste dochter zit sinds kort namelijk op paardrijles. Na een bezoek aan de ruiterspeciaalzaak waren we een cap, laarzen, bodyprotector en een zweep rijker, maar een weeksalaris armer.

Tijdens de eerste lessen kon ik onder het mom van `ik ben hier voor het eerst' nog wel wat jonge dames bereid vinden me te assisteren bij alle benodigde stappen voordat je kind daadwerkelijk rondjes loopt in de manege. Nu heb ik het punt bereikt waarop ik word geacht alles zelf te kunnen.

Het wekelijkse ritueel ziet er als volgt uit. Op het bord kijk je op welke pony je dochter dient plaats te nemen. Aangezien er 40 pony's in de stallen staan, is dit 'spoorzoeken' deel 1. Deel 2 is het in de zadelkamer vinden van het bijpassende zadel. Deel 3 is het in de `bitkamer' vinden van het bijpassende bit. Inmiddels zijn we 20 minuten verder en dan begint de lol pas echt.

Aangekomen in de krappe stal met het zadel en het bit in mijn handen, blijkt pony Sascha helemaal geen zin te hebben om te worden bereden. Het zadel `bokt' ze er weer af en ondanks mijn 1 meter 92, voelt de pony feilloos aan dat er een onzekere man met een onzeker meisje in de stal staat. Nadat het zadel eindelijk is geplaatst, is het tijd om het bit in zijn mond te plaatsen. De pony is echter lekker aan het eten en hoe zeer ik ook aan zijn nek trek, geeft hij geen krimp. Het zal een grappig gezicht zijn, zo'n grote lummel die aan de nek van een pony staat te trekken en keer op keer het onderspit delft.

Zeker als je bedenkt dat hij 160 euro per kwartaal betaalt om hier te mogen staan... Wanneer ik letterlijk en figuurlijk mijn hoofd laat zakken, zie ik dat mijn nieuwe kalfsleren schoenen tot enkelhoogte in de paardenmest zijn verdwenen. Een meisje van een jaar of 10 kan mijn gestuntel niet langer aanzien en met wat simpele bewegingen plaatst ze het bit in de mond van het paard en kijkt me meewarig aan. Deze blik is mij inmiddels bekend, want buitenstaanders zijn in het paardenwereldje (m.u.v. Olga Veerman) een onbegrepen 'diersoort'.

In 'de bak' aangekomen krijg ik nog een standje van de juffrouw dat haar cap te los zit en dat het zadel te strak is aangesnoerd. Weer daalt mijn blik uit schaamte af naar de grond. Ook hier treft mijn blik weer een onaangename verrassing. De plakkerige paardenmest op mijn schoenen blijkt een ideale ondergrond te zijn voor het rulle zand in de bak.

Na een uur lang naar rondrijdende pony's te hebben gekeken bedenk ik me dat ik hier een video van ga maken voor mensen met slaapproblemen. Na afloop begint het ritueel echter weer van vooraf aan. Het zadel moet er weer af, het bit moet er weer uit en tussen de pony en mij komt het niet meer goed. Na het volgende standje dat ik het bit niet goed genoeg heb gewassen, druip ik af als een afgeschreven muilezel.

Thuis gekomen krijg ik nog even de volle laag van mijn vrouw, omdat we haar zweepje in de stal hebben laten liggen. Ik sluit mijn ogen en denk met weemoed aan ijskoude druilerige zaterdagochtenden langs een voetbalveld...

P.s.: Iedereen die iemand kwijt is geraakt aan kanker en iedereen die zijn geliefden dit lot wil besparen; koop nu voor 5 euro een zak heerlijke chocolaatjes bij slijterij de Stient en Jan Cas Sombroek en steun de actie 'Volendam Staat op Tegen Kanker'. Gewoon doen, anders moet je volgende week met mij mee naar paardrijden!