De zeemeermin van Edam: deel 2
De Zeemeermin van Edam is terug in Waterland. Volgens de oude legende is zij gestorven en begraven in Haarlem, maar Henk van de Merwe uit Purmerend laat de schone waterbewoonster voor even herleven in zijn eigentijdse versie van de legende. Hij schreef een mini-feuilleton in luchtige fantasy-stijl waarin de zeemeermin avonturen beleeft in de regio Waterland. Het verhaal zal de komende maanden te lezen zijn op dichtbij.
Deel 2: Een middag vrij
Een vrije maandagmiddag ! De leraren hadden een belangrijke vergadering bij te wonen. Aangezien Anne's moeder altijd vrij was op die middag hadden ze afgesproken om samen de stad in te gaan. " Moeilijk, Mam, heel moeilijk !" Al pratende liepen Anne en haar moeder naar de winkel in Purmerend, waar het oude schilderij , dat heel lang op zolder gelegen had, klaar stond om mee genomen te worden naar huis. Schoongemaakt en opnieuw ingelijst.
"De leraar liet foto's zien van een paar heel oude boeken met Hollandse geschiedenis. Maar die zijn bijna niet te lezen ! En het is allemaal al zo lang geleden, wat heb je daar nou aan ?" "Ach", zei haar moeder, " het kan nooit kwaad om daar wat vanaf te weten, er blijft altijd wel wat van hangen in je hoofd dat misschien een keer te pas komt " "We kregen allemaal een kopietje mee van een verhaal dat lang geleden verteld werd in onze omgeving ", zei Anne, terwijl ze in haar schooltas zocht.
"Waar ging dat over? " "Lees maar, voorlezen is veel te moeilijk". Ze gaf het papier aan haar moeder. Aangezien ze bij de winkel aangekomen waren bleven ze even buiten staan, om het te kunnen lezen.
Sy huylden als een hondt, meest in de middernacht,
En wierdt door 't eerste licht in stille weêr gebracht,
Vischen, haer eygen aes, die vingse met haer handen,
Doch veeght de schobben eerst af met haer scherpen tanden,
of quam daer by geval een Smient of Water-eent,
Sy trock de veeren af, en al het kleyn gebeent.”
Casper van Wachtendorp, 1560
"Nou, inderdaad , heel pittig ! Was dat normaal toen om zo te eten ?" "Nee", zei Anne," dit gaat over een zeemeermin die volgens de legende ooit werd gevangen in het Purmermeer. Waar nu de wijk Purmer Zuid is, hier in Purmerend." "Mmm", antwoordde haar moeder. "Een zeemeermin ! Het zal wel. Gelukkig voor de eenden die nu hier in het water zwemmen is ze al heel lang niet meer langs geweest. Voor een visje kan ze tegenwoordig gewoon een viswinkel binnen stappen." Lachend stapten ze de winkel binnen.
De meneer van de winkel was nog even met een andere klant bezig, ze moesten even wachten. Allebei keken ze aandachtig rond, overal hingen of stonden schilderijen, tekeningen, beeldjes en wat andere mooie dingen die door iemand met de hand gemaakt waren. Anne's moeder was nu aan de beurt , er ontstond een gesprek tussen haar en de lijstenmaker over het schilderij dat hij weer helemaal opgeknapt had. Anne liet ondertussen haar ogen door de winkel dwalen. Langs het gereedschap dat gebruikt werd, langs de tekeningen en schilderijen aan de muur. Een grote afbeelding viel haar op.
De meneer van de winkel zag dat, en vertelde: "Dit is een digitale voorstelling van de skyline van Purmerend. Het symboliseert het heden en verleden van Purmerend waarbij ook gebruik is gemaakt van cartografische kaarten uit de 17de eeuw. Gemaakt door de kunstenaar Nissim Men ", vertelde hij. "Daar zijn er maar 12 van gemaakt". "Mooi !", zei Anne oprecht. Ze herkende de moderne dingen uit de stad van nu, gemengd met tekeningen uit lang vervlogen tijden. Haar moeder was nu klaar nadat ze betaald had, ze groetten de meneer en liepen naar de deur.
Anne draaide zich nog een keer om, en zag nu de plaat die op een kleine schildersezel stond, op de tafel net voor de voorstelling van Purmerend. Een zeemeermin in een landschap met weiland, water en wolken. “Dat kan best hier in de buurt zijn”, zei ze tegen haar moeder. "Wat is dat ?", vroeg ze aan de meneer. "Dat is gemaakt door iemand die daar een lijstje voor gemaakt wilde hebben". "Wie is dat, die dame op de afbeelding?"
De meneer antwoordde: "Dat is een fantasie over een zeemeermin die hier ooit rond gezworven zou hebben. De zeemeermin van Edam". "Oh, wat toevallig, daar hebben we het op school over gehad vanmorgen !" Haar moeder bekeek het plaatje nu ook aandachtig. "Heel toevallig, inderdaad ". Ze bespraken het plaatje nog even, maar ze moesten nu echt naar huis om op tijd te kunnen eten. Op weg naar huis zat Anne een beetje voor zich uit te staren. "Toevallig, he Mam ?", zuchtte ze. "Volgens de legende is de Zeemeermin heel lang geleden gestorven, en begraven in Haarlem. Maar het lijkt er op dat ze nog volop leeft ! " "Daar lijkt het wel op !", lachte haar moeder.
Ze babbelden nog wat over wat andere dingen, en eenmaal thuis was de zeemeermin al weer vergeten. Bijna... Want 's avonds in bed lag Anne nog even na te denken over zeemeerminnen. "Wat zou het leuk zijn om een echte zeemeermin tegen te komen. Ik zou haar vragen of ze..." Verder kwam ze niet, want haar ogen sloten zich vanzelf, een diepe slaap volgde er snel achteraan.