Ben Kuenen houdt Quote spraakmakend! (foto)

Geplaatst op 15 december 2012 om 12:19 uurBron: Stadskrant

Ben Kuenen houdt Quote spraakmakend!

Hij is de eindredacteur van een blad dat in de uitgeverswereld bekend staat als de ‘Pietje Bell’ onder de bladen. Op de kaart gezet door de charmant babbelende Jort Kelder en gezegend met een redactie die voor een groot deel uit schelmen bestaat, was en is Quote nog steeds spraakmakend. En dat doet eindredacteur Ben Kuenen meer dan goed. In zijn woning aan het water van de Nieuwehaven probeer ik samen met Ben het pad richting Quote na te lopen en is er af en toe zelfs verbazing over de vanzelfsprekendheid, waarmee een aantal gebeurtenissen zich manifesteerden. Hoe succesvol Ben ook mag zijn in zijn werk; zodra hij richting Edam reist is hij die spannende en uitdagende wereld van pracht en praal alweer vergeten. Juist een eindredacteur van Quote moet kunnen relativeren.

Wanneer ik aan jouw werk denk, dan denk ik aan een creatieveling. Klopt dat?

Niet in het minst. Ik ben helemaal niet creatief of kunstzinnig. Sterker, alles wat mijn ogen zien maken mijn handen stuk. Wanneer er bij d’Ye een decor moet worden opgebouwd beperk ik mij – als een soort dommekracht - tot sjouwwerk. Op zich wel vreemd, want mijn vader is best wel handig. Daar heb ik dus weinig van mee gekregen.

Je bent als enig kind opgegroeid. Je moet wel grondig verwend zijn geweest

Ook hierbij voldoe ik niet aan het stereotype beeld. Van jongs af aan hebben mijn ouders mij bijgebracht dat ik moest delen met anderen en dat ik ook iets voor andere mensen over moest hebben. “Je bent niet alleen op de wereld”. Naast het feit dat ik niet werd verwend, was ik ook een uiterst meegaand kind. Ben deed niet zo moeilijk. De puberteit is rimpelloos voorbij gegaan en voor zover ik kan nagaan heb ik dan ook nooit voor enige opschudding in huize Kuenen gezorgd.

Wat vond jij als kind leuk om te doen?

Zwemmen vond ik leuk, heel veel lezen stond hoog op het lijstje en er op uit trekken met vriendjes zoals de Bleekers, ja dat vond ik ook machtig interessant.

Had je toen al op het oog wat je later wilde gaan doen?

Ik had wel iets op het oog, maar dat kent hoegenaamd geen raakvlak met wat ik nu doe. Tot aan de middelbare school was Klaas Springer mijn grote voorbeeld. Brugwachter, dat wilde ik worden. Lekker in de open lucht, een beetje rondfietsen en hier en daar een praatje maken, het leek een geknipte baan voor Ben Kuenen.

Wat heeft jou van je target gebracht?

School. Het leren ging mij dermate makkelijk af dat ik moeiteloos vanaf de lagere school naar het Gymnasium kon. Daar jakkerde ik vrij eenvoudig door een talenpakket heen met verplichte vakken als Grieks en Latijn. Na zes jaar studeren was ik klaar. Er stond echter niemand bij de uitgang van de universiteit, om mij een klinkende baan aan te bieden en via – een vierjarige studie Spaans (met lesbevoegdheid) - twee jaar Russisch - belandde ik bij Automotive Publishing. Een uitgeverij van autobladen in Monnickendam, waar ik parttime aan de slag kon. Bij dat bedrijf - momenteel bekend is als ‘De Redactie’ - mocht ik de eindredactie voeren voor het blad Racing Insight. Het werd een klus waar ik vier jaar mee bezig zou zijn.

Wat maakte de uitgeverswereld zo aantrekkelijk voor jou?

Het is dynamiek in een ultieme vorm. Je hebt te maken met uiterst creatieve mensen zoals fotografen, redacteuren, adverteerders, drukwerkvoorbereiders, vormgevers, je moet een deadline bewaken, je talen goed beheersen, het is een fantastisch breed pallet, waarin je als eindredacteur een hele verantwoordelijkheid hebt. Dat is een uitdaging die ik graag aan ga.

Hoe kwam Autovisie in beeld?

Ik kreeg tijdens mijn werk bij Automotive een tip dat er een fulltime eindredacteur bij Autovisie werd gevraagd. Het blad, wat in 1955 voor het eerst in de schappen kwam, is samen met Autoweek een autoriteit op het gebied van berichtgeving over de auto-industrie. Ik kreeg de baan en ben er volle bak acht jaar in gedoken. Ik draaide er gigantisch veel overuren, kwam tijd te kort voor andere leuke dingen en het werd mij bijna te veel. Ik dacht niet meer helder, werd geprikkeld en was maar al te vaak moe. Mijn vriend Camiel zei op een zeker moment ‘dit moet echt anders want je gaat er aan onderdoor.’ Zo rond 2005 begon het echt aan mij te knagen en had ik moeite om elke keer maar weer een mooi blad af te leveren. Het was voor mij het definitieve signaal dat ik iets anders moest gaan doen en ik besloot op eigen voet verder te gaan als freelancer. Op 1 juli 2007 ging ik tijdens de stadsfeesten van start als zelfstandig ondernemer met mijn bedrijf Ben Taal & Tekst. Met behulp van Erik Vlugt kwam er een knappe website en zat ik al snel vol in het werk door bladen als Élégance en Residence.

Schrijf je zelf ook teksten of laat je dat aan anderen over?

Ik schrijf zelden tot nooit artikelen. Ik zou het kunnen, maar ik weet dat ik beter ben in het beoordelen van teksten op stijl en correct taalgebruik.

Het lijkt één groot succesverhaal, maar jij kwam ook aan de weet dat geluk en verdriet dicht bij elkaar liggen

Ik heb het inderdaad van dichtbij mogen meemaken. Ongeveer zestien jaar geleden kreeg ik last van een – in mijn beleving – zweertje op mijn tong. Er onder zat een klein hard balletje en mijn huisarts achtte het raadzaam om in het ziekenhuis een biopsie te laten doen. Je bent dan achtentwintig jaar oud en denkt helemaal niet aan iets als kanker, maar het bleek een tongcarcinoom te zijn. Ik schrok me rot en mijn familie niet minder. Ik werd uiteindelijk behandeld in het Antonie van Leeuwenhoek en alleen al die naam doet niet echt lekker aan. Veel mensen weten echter niet dat 70% van de kankerpatiënten die er worden behandeld uiteindelijk genezen. Ik had mazzel dat er toen geen internet beschikbaar was, waarmee je jezelf een stuk zieker kunt denken dan je werkelijk bent. Uiteindelijk ben ik er goed vanaf gekomen, al mis ik een kwart van mijn tong en enige klieren onder mijn kin en in de hals. Geen uitzaaiingen en ik hoefde ook niet aan de chemotherapie of bestralingen. Gewoon mazzel gehad.

In 2009 kon jij bij Quote als eindredacteur aan de slag. Hoe ging dat in z’n werk?

Ik las een advertentie bij Villamedia voor een vacature van eindredacteur bij Quote, liet hem aan Camiel lezen en die zei dat mijn naam er net zo goed onder had kunnen staan. Aan één gesprek hadden de mensen bij Quote en ik voldoende om de samenwerking met een goed gevoel aan te gaan.

Wat maakt Quote bijzonder?

Quote is het meest spraakmakend tijdschrift van Nederland. Wij maken er van alles mee. Dan weer een rel, dan een rechtszaak en zo af en toe cameraploegen over de vloer. Er is altijd wel reuring bij Quote. Het nieuws krijgen wij via tiplijnen of door eigen initiatieven. Onderzoek naar verborgen rijkdom in Nederland of naar het vermogen van Nederlanders kun je aan de medewerkers van Quote over laten. Het zijn gedegen onderzoekers die het meestal bij het rechte eind hebben. De enige vermogende familie waar wij niet de vinger achter kunnen krijgen zijn de Van Oranje Nassau’s. Informatie over het vermogen van leden van het koningshuis wordt perfect afgeschermd.

Heeft het werk voor Quote invloed op Ben Kuenen als persoon gehad?

Absoluut. Het wereldje is er een stuk venijniger dan bij een autoblad, met alle respect. Het is een scherpe wereld, waarin je leert van je af te bijten, want anders word je zelf gebeten. Het is ontzettend leuk om dat circus op het Koningsplein mee te maken, maar ik laat mij er niet door meeslepen. Al is dat wereldje nog zo verleidelijk en interessant, Edam is voor mij te belangrijk.

Wat doe je in de vrije tijd die je ter beschikking hebt?

Ik wandel graag, fietsen komt binnenkort op het programma te staan, diepzeeduiken vind ik geweldig om te doen en het toneel bij d’Ye is een grote passie van mij. Zeker bij het toneel kan ik mij helemaal uitleven. We beschikken over een prachtige groep mensen, waarmee je kunt lachen, huilen, gek kunt doen of serieus bezig zijn. Het liefst speel ik in Nederlandse stukken die een serieuze ondertoon hebben. Een klucht met mensen die via deuren over het toneel vliegen en regelmatig in hun onderbroek staan is niet echt mijn ding.

Heb je nog ambities?

Ik ben nooit ambitieus geweest. Alles kwam als vanzelf op mijn pad. Door mijn ziekte heb ik ook geleerd dat je nooit te ver vooruit moet plannen. Daar komt maar al te vaak iets tussen. Intussen geniet ik volop van een biertje drinken met vrienden, van een fijne maaltijd met een goed glas wijn en van mooie toneelvoorstellingen. De ambities zijn er voor anderen.