De zeemeermin van Edam: deel 3
De Zeemeermin van Edam is terug in Waterland. Volgens de oude legende is zij gestorven en begraven in Haarlem, maar Henk van de Merwe uit Purmerend laat de schone waterbewoonster voor even herleven in zijn eigentijdse versie van de legende. Hij schreef een mini-feuilleton in luchtige fantasy-stijl waarin de zeemeermin avonturen beleeft in de regio Waterland. Het verhaal zal de komende maanden te lezen zijn op dichtbij.
Deel 3: De Zang-Club.
Op een plek heel ver van Purmerend, Nederland, en zelfs ver van elk land, ergens op een onbewoond eiland in de Zee, waren de leden van het zangclubje weer bij elkaar voor hun wekelijkse zangoefeningen.
William Edward Frost (September 1810 – 4 Juni 1877)
Niet dat ze dat echt nodig hadden. Allemaal hadden ze een prachtige stem, en konden ze heel mooi zingen. Ze zongen in vele talen en dialecten, waarvan sommigen al lang nergens meer gesproken werden. Ze vermaakten zich er mee, en konden na het zingen de laatste nieuwtjes aan elkaar vertellen. Boze tongen beweerden dat hun gezang, indien gehoord door een zeeman midden op zee , zijn ondergang zou betekenen. De zangeressen kenden die verhalen. Soms moesten ze er om lachen, soms treurden ze erom.
Want vaak, door de eeuwen heen, waren ze getuige geweest van schepen die door diverse oorzaken niet boven water bleven, maar zonken, de bemanning meenemend naar een donkere plek op de bodem van de Zee. Zelf waren ze zich van geen kwaad bewust. Zingen was hun lust en hun leven, hoe zou dat ongeluk kunnen brengen ? Door de eeuwen heen ? Inderdaad, want deze zangeressen waren allemaal zeemeerminnen. Ook nu hadden ze hun zangtalenten weer aan elkaar laten horen, en er van genoten. Bijna nooit was er iemand anders in de buurt die het kon horen.
"Die zeemannen aan boord van die grote schepen hebben allemaal hun eigen muziek via allerlei apparaten. Hoeven ze niet bang te zijn dat ze ons horen", vertelden ze elkaar af en toe. Na het zingen gingen ze dan weer hun eigen weg, hoewel ze elkaar in het water nog wel eens tegenkwamen. Een van de zeemeerminnen zwom weer naar de grot waar ze graag rustte. Daar luisterde ze naar het geluid van de Zee en naar de vogels die met haar kwamen praten. Vogels zijn niet bang voor zeemeerminnen.
John William Waterhouse (Rome, 6 april 1849 – Londen, 10 februari 1917)
Ze kamde haar haar, at een hapje van het eten dat de zee haar toebedeelde, en bereidde zich voor op de verdere dag. Zo ging het al heel lang. Ook vandaag. Maar ze hoorde heel in de verte, tussen het normale geruis, iets anders deze keer. Ze rilde, niet vanwege de wind die zacht om haar heen waaide. Het geluid was nauwelijks te horen, maar het was er echt. Ze herkende het geluid. "Het is weer zover....ik word geroepen". Ze schrok er van, zo onverwacht als het kwam. Maar ze wist dat ze moest antwoorden, net als de vorige keren.