De zeemeermin van Edam: deel 4

De Zeemeermin van Edam is terug in Waterland. Volgens de oude legende is zij gestorven en begraven in Haarlem, maar Henk van de Merwe uit Purmerend laat de schone waterbewoonster voor even herleven in zijn eigentijdse versie van de legende. Hij schreef een mini-feuilleton in luchtige fantasy-stijl waarin de zeemeermin avonturen beleeft in de regio Waterland. Het verhaal zal de komende maanden te lezen zijn op dichtbij.

Deel 4: Het vertrek.

Niemand van het zangclubje had verwacht elkaar in zo'n korte tijd weer terug te zien. Maar nieuws verspreidt zich snel, ook in en onder water. Binnen de kortste keren hadden de zeemeerminnen zich weer verzameld, om afscheid te nemen van hun vriendin. Voor hoe lang wisten ze geen van allen. Allemaal hadden ze dit zelf al eerder meegemaakt.

Misschien was ze al binnen een paar dagen terug, misschien duurde het een paar maanden, een aantal jaren of zelfs een heel mensenleven. En dan keerden ze weer terug meestal naar deze plek, waar ze bij konden komen van een lang leven op het land. Gesteund door elkaar, want het afscheid van het leven op het land was niet altijd makkelijk. Zeker niet als ze een levensgezel hadden gevonden waar ze al hun lief en leed mee deelden gedurende de tijd die hun samenzijn gegeven was.

Maar zonder risico's was zo'n leven nooit. Mensen waren allemaal anders hadden ze ervaren. Soms was het samenleven helemaal niet leuk, of zelfs gevaarlijk. Ook tijdens dit afscheidsfeestje werden een aantal vriendinnen gemist. Op een goede dag konden die opeens weer terug komen. Of niet... Ze hadden al heel lang geleerd om er mee te leven, uiteindelijk bleven ze altijd optimistisch.

"Het gaat je goed !", werd haar door het groepje gewenst. Nog heel lang zou ze door kunnen gaan met dit feestje, maar dat was haar niet gegund. Het oude vertrouwde schip lag al klaar, het zou haar binnen de kortste tijd naar haar nieuwe bestemming brengen, zoals altijd als een van hen geroepen werd.

Gustave Moreau (Parijs, 6 april 1826 - 18 april 1898)