De zeemeermin van Edam: deel 5

De Zeemeermin van Edam is terug in Waterland. Volgens de oude legende is zij gestorven en begraven in Haarlem, maar Henk van de Merwe uit Purmerend laat de schone waterbewoonster voor even herleven in zijn eigentijdse versie van de legende. Hij schreef een mini-feuilleton in luchtige fantasy-stijl waarin de zeemeermin avonturen beleeft in de regio Waterland. Het verhaal zal de komende maanden te lezen zijn op dichtbij.

Deel 5: Een lange reis, in geen Tijd.

Wat voor de een een ommezien is, is voor de ander een oogwenk, of een ogenblik. Eén woordenboek geeft voor een "oogwenk " als synoniem "seconde". Maar gemiddeld knippert iedereen 22 keer per minuut, dan zou iedereen zo'n 22 seconden per minuut met de ogen dicht lopen. Gevaarlijk, zeker in het verkeer.

Maar in minder tijd dan een oog open en dicht gaat om te knipperen, reisde de zeemeermin, die zich van heel ver weg geroepen hoorde, naar de plek waar de roep vandaan kwam. Onderweg had ze zich goed vermaakt, er zaten meerdere passagiers aan boord van het schip, die allemaal ergens naar toe gingen . De mooiste verhalen hoorde ze.

Het eten en drinken was ook heel goed verzorgd. "Als ik tijd heb moet ik toch een keer een brief schrijven naar de kapitein, om hem te bedanken voor z'n goede zorgen" , nam ze zich elke keer voor. Want ze had al vaker met dit schip gereisd, elke keer was het weer goed. Ook nu, in geen tijd was ze op de plaats van bestemming. Dat dat allemaal in een ommezien gebeurde was geen probleem. Zeemeerminnen beleven dat anders.