In de zorg blijf je leren: Cora Smits al bijna veertig jaar werkzaam in de zorg (foto)

In deze editie deel 12, over de liefde voor het werken met ouderen. Aan het woord een jonge starter en een pensioengerechtigde die niet wil stoppen.

Zonder het liefdevolle personeel in de Meermin, zou de boel echt stil komen te staan. Wat beweegt iemand om te gaan werken in de zorg en vooral te blijven werken? Dat vraag ik aan Nora Tuyp, die sinds vier maanden in de Meermin werkt en haar collega Cora Smits die dat al bijna veertig jaar doet en dat terwijl ze allang met pensioen mag.

Vanaf oktober vorig jaar is Nora Tuyp werkzaam als verpleegkundige. Haar moeder werkt al jaren in de Meermin en als klein meisje ging ze al mee om koffie rond te brengen bij de bewoners. In het eerste jaar liep ze hier al stage en inmiddels heeft ze haar vierjarige opleiding achter de rug en werkt ze behalve in de Meermin, ook in het BovenIJ ziekenhuis als verpleegkundige.

Veel Volendammers

“Het werk in het verzorgingstehuis en ziekenhuis is zeer verschillend.  Hier in de Meermin is er meer tijd om een praatje te maken met de mensen. Er wonen hier veel Volendammers, net zoals ik, die het heel gezellig vinden om in dialect even een babbeltje te maken. Je bouwt hier echt een band op met de mensen. Het is voor mijn werk goed om de mensen door en door te kennen, hier door kun je beter inschatten hoe het echt met iemand gaat.” Toch heeft het ziekenhuis haar uiteindelijke voorkeur als werkplek. “Daar worden meer handelingen verricht waar ik voor ben opgeleid. Hier ben je ook wel eens bezig met het legen van prullenbakken of het rondbrengen van broodtrommels.”

Slecht-nieuws-gesprek

Het was Lida Tuyp, de moeder van Nora, die het vak heeft overgedragen. “Regelmatig heeft mijn moeder me geholpen bij mijn studie. Doordat er over sommige zaken verteld wordt, is het vaak duidelijker dan het van papier te lezen. Daarnaast heeft ze al mijn verslagen altijd doorgelezen. Het team waarmee ik werk ik ontzettend close. Alle vragen kunnen open en eerlijk gesteld en beantwoord worden, dat is erg fijn. Er zijn uiteraard veel dingen die ik van mijn oudere collega’s kan leren. Bijvoorbeeld hoe je een slecht-nieuws-gesprek met de familie goed kunt voeren. Als je je diploma op zak hebt, ben je natuurlijk nog niet klaar. In de zorg blijf je leren. Als ik later oud ben, hoop ik dat ik hier ook terecht kan.”

Heerlijk!

Een medewerker van het eerste uur is Cora Smits, in 1975 is zij in dienst gekomen. Inmiddels heeft zij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar van stoppen met werken wil ze niet weten. Cora: “Ik vind het heerlijk om te werken, waarom zou ik stoppen? Tot vorig jaar werkte ik drie avonddiensten, dat is nu omgezet naar een flex-contract. Dat houdt in dat ik twee avonden een korte avonddienst draai, van vijf tot tien uur. De Meermin is echt mijn huis.”

Jongeren relaxter

Door het lezen van diverse managementboeken en volgen van cursussen heeft Cora er alles aan gedaan om zich te blijven ontwikkelen. “Ik vind het fantastisch om met jonge mensen te werken. Ik heb niet het gevoel dat er sprake is van een grote leeftijdskloof,  we proberen juist van elkaar te leren. Ik werk erg gestructureerd, sommigen van mijn jongere collega’s zijn wat relaxter en nemen de tijd. Daar steek ik weer wat van op.

Of bijvoorbeeld het leren omgaan met de computer toen de zorgdossiers digitaal werden. Daar heb ik een cursus voor gevolgd en daarin kan ik ook echt van mijn collega’s leren. Ik wil gewoon absoluut op de hoogte blijven! Meegroeien moet je willen en ook echt aan werken. Wat de jeugd van mij zou kunnen leren is het zijn, het benaderen van de mensen. Dat is de ervaring die met de jaren komt. Je leert hoe mensen in elkaar steken en daarop in te spelen.”

Werken met je hart

In de jaren dat Cora werkzaam is in de Meermin, heeft ze de nodige avonturen beleefd met haar collega’s en bewoners. "We hebben heel veel lol gehad en veel gelachen. Een collega van mij was eens op wintersport geweest, ze zag er lekker bruin uit en vroeg dus aan een van de bewoners: ziet u niets aan me? Terwijl ze breeduit naar hem lachte. De bewoners zei op zijn beurt: oh, ik zie het al, je hebt een nieuw gebit!”

Voorlopig is Cora nog niet van plan om te stoppen met werken. “Het omgaan en verzorgen van mensen is mijn hart, dit werk is op mijn lijf geschreven. Ik ga al ruim 37 jaar fluitend naar mijn werk, anders  hou je dat niet vol. Het is een zwaar beroep, maar als je de middelen die er zijn, goed gebruikt, kun je het lang volhouden. Gelukkig ben ik sterk. Het belangrijkste blijft dat je dit werk met je hart doet. Ik hoop dan ook van harte dat ik dit werk nog een tijdje mag doen. Moet je je voorstellen: ik verzorg al twee generaties! En straks kan ik zelf de mooiste kamer uitzoeken!”