Naar de inhoud

Greta Blakborn: “Vasthouden, grip hebben op de bevolking, dat is in Volendam nog steeds een fundamenteel probleem” (foto)

Bron: Stadskrant

Greta Blakborn web
Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl

Wie beweert dat lokale politiek niet interessant kan zijn heeft in ieder geval in Edam-Volendam de boot helemaal gemist. Uiteraard zijn het de landelijke politici die op TV de show stelen, maar tegelijkertijd zijn er op gemeentelijk niveau altijd wel een paar bijzondere postzegels die het politieke speelveld extra kleur geven. Binnen onze gemeente zijn er vaak politici geweest die boven het maaiveld uitstaken. Wie herinnert zich niet Willem Klapper, Piet Kolkman, Wim Keizer of Herman Nordmann? Allemaal mensen die op een of andere manier spraakmakend in het nieuws kwamen en gezegend waren met een bevlogen karakter.

Dat dit niet altijd door anderen werd gewaardeerd mocht de pret voor de volgelingen niet drukken. Door het plotseling overlijden van Willem Klapper werd Greta Blakborn in 2002 geheel voor de leeuwen geworpen. Als nummer twee op de lijst werd zij de logische nr. 1 binnen GroenLinks en mocht zij het samen met Herman Sier de gevestigde orde flink lastig maken. Beiden namen deze taak serieus en werden al weldra de bekende luizen in de pels van het gevestigde politieke machtsveld. Nu, het is inmiddels 2013, neemt Greta afscheid als fractievoorzitter en gaat zich ditmaal meer toeleggen op zaken die vroeger in het gedrang kwamen zoals, familie, fietsen, wandelen en lezen.

Wat zou er als eerste in mij op moeten komen als ik de naam Greta Blakborn hoor?
Is dat niet die vrouw van GroenLinks? Die van de gemeenteraad? Daar zal het wel op uit draaien, als je het mij vraagt. Er zullen weinig andere beelden van mij bestaan bij de overgrote meerderheid van de lokale bevolking.

Je bent van oorsprong een ‘troeter’ ?
Dat denken veel mensen, maar ik kom oorspronkelijk uit Zuiderwoude. Ik heb er tot mijn 6e gewoond en daarna zijn wij verhuisd naar Monnickendam. Mijn vader werkte er bij de COMO, een veevoederbedrijf. Vlak naast de fabriek stond een woning die van het bedrijf was. Wij hebben daar een paar jaar gewoond, voordat wij verhuisden naar een woning aan de westelijke vesting. Daar keken wij uit op de E-10.

Hoe zou jij je jeugd omschrijven?
Zoals een jeugd moet zijn; onbezorgd en ongecompliceerd. Wij hadden slechts te maken met kleine zorgen. Ik zat op een openbare lagere school en ik kan mij nog goed herinneren dat we altijd wel mot hadden met leerlingen van scholen die van het ‘andere houtje’ waren.

Monnickendam was niet te vergelijken met het Volendam van die tijd?
Toen niet en nu niet. Monnickendam was een open gemeente. Er reed een tram door Monnickendam,  bussen reden door Monnickendam en veel van de inwoners waren georiënteerd op Amsterdam. Monnickendam had de blik naar buiten en dat was en is in Volendam toch beduidend anders.

Waar ging je heen voor je middelbare schoolopleiding?
Ik ging naar het Coornhert in Edam. Een school waar ik het prima naar mijn zin had. Ben jij trouwens familie van Bert Schuitemaker? Ik zat namelijk bij Bert in de klas. Maar om even terug te komen op je vraag en mijn antwoord, ik haalde op het Coornhert mijn MULO-diploma en toen moest ik aan het werk. Ik kwam uit een arbeidersgezin en verder leren dan de MULO werd voor mijn ouders gewoon te duur. Ach, je moet maar denken dat ik geen uitzonderingsgeval was.

Waar ging je aan de slag?
Op het Hypotheekkantoor aan het Droogbakin Amsterdam. Alle aktes werden er geregistreerd en ik deed er allerlei administratieve werkzaamheden. Via-via kwam ik daarna bij Notariskantoor Van der Ploeg terecht, tegenover het Stedelijk Museum. Wat ik zoal deed? Och, testamenten opstellen, archiefwerk, aktes maken, eigenlijk van alles wat er voorbij kwam.

Hoe kwam jij uiteindelijk aan een Volendammer?
Dat kwam door Spruit. Dat is een naam die jou misschien niets zegt, maar voor de oudere Volendammer is het een naam die welbekend is. Spruit had een danscafé en jongelui uit de gehele omtrek gingen daar heen om te dansen. Er trad wel eens een bandje op en op een van die avonden kwam ik Wim tegen. In het begin leek het mij niets om vaste verkering te hebben en ging ik ook nog uit in Amsterdam in zalen zoals De Melkweg of De Brakke Grond. Maar uiteindelijk kwam ik toch weer uit bij Wim.

Zat jij toen al in de politiek?
Ik was kaderlid van het NVV in Purmerend en ik had het ook druk met de vrouwenemancipatie. De politiek moest dus nog komen.

Als geëmancipeerde vrouw moet het niet eenvoudig zijn geweest toen jij op Volendam kwam wonen.
Och men was wel wat gewend met mij. Zo zijn Wim en ik ook niet voor de kerk getrouwd, omdat wij er de meerwaarde niet van konden inzien. Het heeft mijn schoonouders toch best verdriet gedaan, maar wij hielden – ondanks een ferm pleidooi van mijnheer pastoor - voet bij stuk. Ondertussen was ik ook in Volendam actief met vrouwenpraatgroepen en dat viel niet altijd even prettig bij de mannelijke bevolking. Vrouwen gingen nadenken over hun positie. Waarom doe je dit en waarom zou je dat wel doen? Is drie keer per dag warm eten koken niet heel erg vreemd? En dan was daar het issue ‘anticonceptie’. De pil kreeg je in Volendam niet door de dokter voorgeschreven, dus ging ik naar Monnickendam, waar mijn oude huisarts mij wel hielp. Dan heb je het over de jaren zeventig.

Waarom ging je uiteindelijk verder in de politiek?
Ik wilde toch proberen dingen te veranderen. Met name het ‘hokjesdenken’ was mij een gruwel. Je doet iets omdat je dat altijd hebt gedaan en er niet over na hebt gedacht. Dat is toch niet te geloven? Dat vasthouden, grip hebben op de bevolking, dat is in Volendam nog steeds een fundamenteel probleem. Volendamse kinderen gaan dan wel in Amsterdam of elders naar school, uiteindelijk komen zij er alleen maar om te leren. Ze nemen niet deel aan het studentenleven. Vriendschappen met medescholieren komen zelden tot nooit voor. Dat is eng. Zodra ze hun diploma’s hebben gehaald weten ze niet hoe snel ze weer terug moeten naar Volendam. Iedereen houdt elkaar in de gaten en wee je gebeente als je een pas opzij zet. Ooit zag ik een filmpje waarin aan een Volendammer werd gevraagd hoe hij de toekomst in het jaar 2040 op het netvlies had. “Lekker op mijn bankie voor het huis en dan allemaal bekenden voorbij zien komen”. Dat ‘bekenden’ zegt genoeg. Onbekenden zijn bedreigend.

In 2002 kwam Groen Links met 2 zetels in de Raad. Dat was dikke pret?
Helaas was de vreugde van korte duur. Nog voordat hij werkelijk aan de slag kon als raadslid overleed Willem Klapper aan een hartstilstand. Ja en dan moet je samen met Herman (Sier) oppositie voeren, zonder dat je hier enige ervaring mee hebt. Ik was wel zo eigenwijs dat ik dacht het fractievoorzitterschap goed te kunnen invullen, maar het heeft nog een flinke tijd geduurd voordat alle zaken genormaliseerd waren.

Wat was je rol als fractievoorzitter?
Veel luisteren. Wij hebben een team met sterke persoonlijkheden die graag aan het woord zijn. Mijn rol was om dat te kanaliseren en aan het eind van de vergadering een gemeenschappelijk standpunt op papier te hebben. Doordat wij een kleine fractie hebben moet je flink aan de bak. Je moet van alle markten thuis zijn en dat maakt het behoorlijk arbeidsintensief.

Wat is er in al die jaren veranderd in de raad?
De verhoudingen zijn een stuk normaler dan 15 jaar geleden. Daarvoor werd er voortdurend tegen elkaar op geboden, probeerde men elkaars vliegen af te vangen en leek het wel alsof men minder respect voor een ander had dan nu het geval is.

Wat is er leuk aan politiek?
Dat je je ergens mee kunt bemoeien. Dat heb ik heel sterk. Soms ben ik ook wel eens te direct of te rechtlijnig en dat werd mij lang niet altijd in dank afgenomen. Dat ik mij nu niet overal meer mee kan bemoeien wordt best wel even wennen. De afgelopen week was er enig rumoer rond wethouder Wim Runderkamp en toen heb ik voor mijn beurt gesproken. Die verantwoordelijkheid ligt nu bij Nico van Straalen en dat moet ik gewoon respecteren. Dat gaat lukken.

Je krijgt meer vrije tijd. Wat ga je doen?
Ik blijf natuurlijk nog politiek actief, maar beduidend terughoudender. Dus nu krijg ik tijd voor die fietstochten en wandeltochten die wij nog steeds willen maken, tijd spenderen aan de kinderen en kleinkinderen (de 2e en 3e zijn op komst) en natuurlijk boeken lezen.

Waar moet Nico vooral aan denken?
Och, die zal ongetwijfeld zijn plekje wel vinden. Hij zal ook wel leren hoe de hazen lopen in het politieke speelveld. Na elke verkiezingsronde lopen ze weer anders en dat maakt politiek zo boeiend.

13 reacties

Nog 1000 van de 1000 tekens

Je e-mailadres wordt niet getoond en alleen gebruikt om je op de hoogte te houden van antwoorden.

  • Best CDA, je zou ook eens kunnen proberen om de kritiek ter harte te nemen en beterschap beloven. En dan ook nog eens de belofte nakomen, lijkt me een verfrissend idee voor een politieke partij.

    Los van het feit of het goed is dat de VVD wegloopt van een vergadering is het gewoon onbehoorlijk om de te behandelen stukken op zo'n korte termijn aan te leveren.

  • Het weglopen vind ik eigenlijk niet zo'n groot probleem. Dat gebeurt wel vaker.

    Probleem is dat de VVD haar zaakjes niet op orde had en zich onvoldoende kon voorbereiden om haar aandeel te leveren.

  • Dit is de coalitie ten voeten uit! En dan in dit geval, de nationaal vervallen CDA.

    Ze schrijven hier alleen als iemand anders het fout of niet goed doet. Zou het CDA niet eens de hand in eigen boezem moeten steken?

    (het burgerinitiatief om maar wat tenoemen)

    In de begroting van hen staat dat ze heel dicht bij de burgers staan. Ik weet niet wat ze hiermee bedoelen?

    Volgens mij staan ze mijlen ver bij de burgers vandaan, en helemaal van de Edamse bevolking. Als ze maar op het pluche kunnen zitten. En dat heeft wat te zeggen over de VVD, laat me toch niet lachen.

  • Was het CDA altijd maar zo snel met het beantwoorden van de stukken. Bij het burgerinitiatief zandondergrond moet men maanden wachten op een antwoord. Misschien willen ze eens aangeven hoe ze dat willen oplossen? Geef eens antwoord CDA!

  • Wij zouden ook graag willen dat Groen Links zich heel driftig gaat bezighouden met Bulderend Edam-Volendam, het industrielawaai waar hele woonwijken direct hinder van ondervinden. O.a. piepende  Klaas Puul in Edam en Volendam, brommende Avi, loeiende Kivo, denderend busstation Edam en alle overige ronkende bedrijven waar dag en nacht ventilatoren, pompen, compressoren, piepende V-snaren, afzuigers, uitblazers onze leefkwaliteit naar de kloten helpen.

  • Alle reactie's hierboven zijn zeker van de vd80 stemmers, die geen kretiek dulden.

    En dat zijn die of familie zijn, of bij die mafia werken.

    Op H s na.

  • Aan de Gemeenteraad van Edam-Volendam

    Postbus 180,

    1130 AD Volendam

     

    Volendam, 8 november 2011

    Betreft:  Oplossing kwestie Cees Bont

     

    Geachte leden van de gemeenteraad,

    Vandaag heeft de Nationale ombudsman op zijn website de brief gepubliceerd waarin hij zijn oordeel geeft over de vraag of Cees Bont in 2001 op voldoende wijze is gerehabiliteerd en of in de omstandigheden en gebeurtenissen die voorafgingen aan het vertrek van Cees Bont bij de gemeente Edam-Volendam sprake is geweest van behoorlijk bestuur. Het oordeel van de ombudsman is verwoord in een aan burgemeester van Beek gerichte brief. Wij zenden u bijgaand hier een afschrift van (1).

    Na een eerste lezing stellen we vast dat het oordeel van de ombudsman nauwelijks voorziet in antwoorden op alle gerezen vragen. In het onderdeel rehabilitatie spreekt hij zich zelf tegen. Bij het onderdeel  ‘vaststellingsovereenkomst’ negeert hij de vele aanwijzingen voor de opzettelijkheid waarmee het ontslag van Bont werd nagestreefd. In dat verband kan niet worden gesproken van een grondig onderzoek. Het is slechts een ‘second opinion’, zoals de burgemeester hem dat had gevraagd.

    Wij kunnen niet verhelen dat het resultaat van het onderzoek voor ons buitengewoon teleurstellend is. Na bijna een jaar onderzoek, mag het resultaat uiterst mager worden genoemd. De vraag is of er iets anders was te verwachten.

    In dit verband wijzen wij u er op dat het door ons geïnitieerd onderzoek van de Nationale ombudsman door de burgemeester is overgenomen. Nadat het college van B&W had besloten tot een onafhankelijk onderzoek waarbij Cees Bont de vrijheid kreeg de aard van het onderzoek en de onderzoeksinstantie te bepalen, gaf de aangezochte KPMG geheel onverwacht haar opdracht om haar moverende redenen terug. Vervolgens liet de burgemeester weten dat hij met de Nationale ombudsman was overeengekomen dat die een ‘second opinion’ uit zou brengen in de zaak Cees Bont. Het thans ontvangen oordeel van de ombudsman beschouwen wij dan ook niet meer dan een ‘second opinion’. Er blijven zo veel vragen onbeantwoord dat er niet gesproken kan worden van een grondig onderzoek. Wij zijn er ook niet gelukkig mee dat de burgemeester uiteindelijk de opdrachtgever voor het onderzoek is geworden.

    Het oordeel van de ombudsman laat heel veel vragen open. Wij zenden u bijgaand een verslag van het gesprek dat ex-burgemeester IJsselmuiden had met de ombudsman (2). Hieruit moge duidelijk blijken dat zijn in de uitzending van Netwerk gedane beschuldiging richting Cees Bont door ons op juiste waarde is geschat. Voor IJsselmuiden was Cees Bont iemand waar hij de ‘zwarte piet’ aan kon toespelen. Tot aan de dag van vandaag, zie het gespreksverslag, houdt hij vol dat dit volkomen terecht was. Inmiddels beschikken we over een uitvoerig verweer waarin van de in het verslag opgenomen beweringen van IJsselmuiden geen spaan wordt heel gelaten. In verband hiermee constateren wij dat de ook door de ombudsman bekritiseerde ‘rehabilitatie’ een ver beneden de maat gebleven formaliteit is geweest. De overtuigingen van de betrokkenen waren daardoor niet gewijzigd. Innerlijk bleven ze Bont als schuldige zien.

    Ex-burgemeester Bulte heeft daar geen gehoor aan willen geven. In woord en daad heeft hij afstand genomen van de informeel levende overtuigingen en Cees Bont daartegen in bescherming genomen.

    Overigens is in dit verband sprake van een inconsequentie in het verslag van de ombudsman. Hij constateert: “dat de heer Bont op geen enkele wijze een verwijt is gemaakt of kan worden gemaakt voor de dramatische gebeurtenissen tijdens de nieuwjaarsnacht in 2001”. De conclusie dat de heer Bont nooit een verwijt zou zijn gemaakt staat echter op gespannen voet met zijn conclusie dat er “kritische kanttekeningen zijn te plaatsen bij de wijze waarop het college van B&W destijds heeft gerehabiliteerd”. In de discrepantie tussen beide conclusies ontbreekt het gegeven dat er een situatie was ontstaan die rehabilitatie vereiste.

    Pas na het aantreden van burgemeester van Beek veranderde de situatie en herleefden de negatieve gevoelens en beschuldigingen richting Bont. Hoewel daar voldoende materiaal voor is aangeleverd heeft de ombudsman geen stelling genomen in de gebeurtenissen rond ‘het Gat van Nederland’. Deze zijn door ons uitvoerig beschreven en resulteerden in de conclusie dat hier wederom sprake was van iemand de zwarte piet toespelen. De ombudsman gaat hier niet op in en constateert slechts dat er geen verband is met het gebeurde in 2001. Naar onze overtuiging is die relatie er wel. De overtuiging van IJsselmuiden dat Cees Bont nooit had moeten worden aangenomen, klinkt er in door.

    Die overtuiging heeft ook nooit het gemeentehuis volledig verlaten. In een functioneringsverslag uit 2005 meldt zijn toenmalige chef G. Zomer aan Bont dat de ‘leiding’ hem nog steeds te veel ziet in de nasleep van de brand.

    Organisatieproblemen rond het dossier ‘Het Gat van Nederland’ waren het begin van een ernstig conflict omdat Cees Bont wederom de zwarte piet kreeg toegespeeld. Daarbij was geen sprake van een oplopend arbeidsconflict zoals de ombudsman ten onrechte concludeert. Het was het begin van een overduidelijk voornemen om Cees Bont weg te werken. In een gesprek met de ombudsman, dat we u hierbij doen toekomen (3), rapporteert de indertijd ingeschakelde arbeidsdeskundige Els de Back dat ze vreesde voor de gezondheid, het leven  en het gezin van Cees Bont en hem daarom tegen zijn zin overhaalde om de vaststellingsovereenkomst te tekenen. Ze constateert dat de arbeidsverhoudingen definitief verstoord waren en legt de verantwoordelijkheid daarvoor duidelijk bij de gemeente.

    Wij constateren dat onze bescheiden middelen en open werkwijze om de zaak aan de orde te stellen thans nog niet voldoende zijn geweest in relatie tot de mankracht en middelen die door de gemeente zijn ingezet om zich te verweren bij de ombudsman. Dit verschil in rechtsverkrijging laat onverlet dat wij nog steeds over gegronde redenen en bewijzen beschikken waarmee kan worden aangetoond dat de gemeente Edam-Volendam zich als werkgever op onbehoorlijke wijze heeft gedragen jegens zijn werknemer Cees Bont. In het oordeel van de ombudsman is geen sprake van een weerlegging daarvan.

    Hoewel wij ons beraden over de voortzetting van onze actie ten behoeve van een rechtvaardig oordeel over de omstandigheden en gebeurtenissen die tot het vertrek van Cees Bont bij de gemeente hebben geleid en daarover ook nog met Cees Bont zelf willen spreken, geven wij nu reeds uiting aan onze overtuiging dat het oordeel van de ombudsman heel wat meer vragen openlaat dan beantwoord worden. Het is niet meer dan een ‘second opinion’ waarin de klaarblijkelijke bedoelingen om Cees Bont weg te werken geen rol spelen en onvoldoende zijn onderzocht. In dit verband wijzen we u nog eens op bijgaande mail (4)  van burgemeester van Beek waarin deze aanspoort tot grotere inspanning om een dossier tegen Bont op te bouwen. Het is een van de vele aanwijzingen dat er sprake is geweest van een vooropgezet plan om Bont weg te werken. De burgemeester constateert in zijn mail dat er nog niet voldoende materiaal is om een ontslag te rechtvaardigen. Dat zou er ook nooit van komen. Uiteindelijk is Cees Bont door intimidatie en pesterij in een situatie gebracht waarin er voor hem geen andere oplossing aanwezig leek. Het gespreksverslag met arbeidsdeskundige Els de Back geeft voldoende aanwijzingen voor de door haar ervaren werkwijze van de gemeente

    Het draaglast in deze hele affaire ligt nog steeds bij Cees Bont. De door hem ondervonden bejegening staat haaks op zijn (met name extern) erkende verdiensten. De jegens hem begane onrechtvaardigheid blijft bestaan en blijft zijn leven beïnvloeden op een wijze die niet acceptabel is.

    Vooralsnog volstaan wij met deze reactie en beraden ons op vervolgstappen.

    Hoogachtend,

     

    H.M. Schilder, secretaris.

    Namens het bestuur van de stichting RCB

     

  • Ik verwacht nu als tegenzet van PL dat hij de de brief die de stichting RCB aan de raadsleden gestuurd heeft ook even scant en publiceert.

  • @ peter: heb ik gedaan: Ik vond het statement van de gemeente een aardige samenvatting (lees wel: samenvatting. Dat betekent dat niet alles woord-voor-woord is opgenomen).  Voor degene die nog niet de brief van de ombudsman hebben gelezen, heb ik em even gedownload van de ombudsman-site.

    De tekst zegt volgens mij genoeg. We kunnen weer over gaan tot de orde van de dag.

  • Ik denk dat Peter geen fout figuur is.

    Peter luisterd teveel naar een ander,ja die, en hij maakt zich zelf verschrikkelijk onuitstaanbaar met steeds hetzelfde verhaal te vertellen in een ander jassie.

    Er is voor ieder een toekomst

  • @louter: je weet van geen ophouden en blijft maar doorgaan he? Wordt het niet eens tijd om deze zaak te laten rusten en gewoon toe te geven (niet naar ons, maar naar jezelf) dat je er gewoon helemaal naast zat.

  • Max, 6 maanden zwijgen heeft de zaak van Cees Bont ook niet geholpen. De uitspraak van de ombudsman laat nogal wat vragen onbeantwoord. Daar moet dus alsnog een antwoord op komen.

    Bovenstaand statement van de gemeente is in één opzicht leugenachtig. Dat moet zelfs een kind kunnen zien.

    Cees Bont is geen recht gedaan. Jammer genoeg zijn er te weinig mensen die bereid zijn hun nek uit te steken voor het onrecht dat hem is aangedaan en de ernstige gevolgen die dat voor hem en zijn gezin heeft.

    Het is duidelijk waar je staat. Als het aan jou ligt blijft onrecht bestaan. Daar kan ik niet mee leven. Dat er een aantal mensen zijn die argumenten ontlopen en op de man blijven spelen neem ik graag voor lief.

    Leg nu eerst eens de brief van de ombudsman naast het statement van de gemeente. Dan zie je dat op het punt van rehabilitatie de gemeente het oordeel van de ombudsman naast zich neerlegt. Anders dan de gemeente  hier stelt, heeft de ombudsman laten weten dat de gemeente wel wat meer had kunnen doen dan een algemene verklaring.

    Het is een voorbeeld waar aan valt te zien dat de gemeente de werkelijkheid en waarheid een tikje ombuigt in eigen richting. Met een moeilijk woord heet dat 'cognitieve dissonantie'. Als dat bij uitzondering gebeurt valt er nog wel mee te leven. In de zaak Bont is het echter schering en inslag. De gemeente past de waarheid voortdurend aan op wat haar het beste uitkomt.

    Ik ben dus weer terug, zoals je constateert. Klopt, Zwijgen is in dit geval verraad aan mijn overtuiging dat de zaak nog steeds stinkt van hier tot Tokio.

    Dat de gemeente maar blijft doorgaan met zichzelf in een mooier daglicht te plaatsen dan de waarheid toelaat zal je in dit geval duidelijk moeten zijn als je beide teksten voor zover betrekking hebbend op rehabilitatie naast elkaar neerlegt.