Pleurt er toch effe lekker af
Ouder worden. Niemand vindt het leuk, maar iedereen wil het. Ouder worden gaat gepaard met lichamelijke ongemakken. Helaas denk ik in mijn hoofd nog dat ik nog 16 ben. Wanneer ik dan een prachtig versierde zaal inloop en allemaal gezellige mensen zie, gaan alle remmen weer los. Dan denk ik dat ik makkelijk rode port, 'zwoele zomeravonden' en bier door elkaar kan drinken. En even een optredentje met de 3GS, ach daar hoeven wij toch niet voor te oefenen.
Apfelcorntje eitje. Met een pruik op en een dracula cape om (die zat toevallig in dezelfde Toptas) ging ik samen met Grob en Gerard het podium op. Na 30 seconden te hebben gesprongen als een idioot met een leger rode mieren in zijn broek, was ik compleet buiten adem. De coördinatie was helemaal zoek en niet veel later lazerde ik keihard van het podium af. Op dit moment kwam ik er pijnlijk achter dat het podium in De Jozef best hoog is. Na enkele seconden klauterde ik weer op het podium, riep nog even dat dit bij act hoorde en heb nog twee minuten staan springen. De gedachte om met mijn cape tussen mijn benen af te druipen en mijn wonden te gaan likken, vervulde mijn hart.
Totdat spreekstalmeester Mark Hildering zei: "En? Willen we de 3GS nog eens zien." Ja, dat wilden ze natuurlijk wel… Mensen die recht op hun bek van een metershoog podium afpleuren zonder die vervelende Hans Kraay Jr. er steeds tussendoor, wie wil dat nou niet? De feestgangers van de Rosa's Winterkermis in ieder geval wel. Ik was er op dat moment zeker van dat ik mijn vader snel weer zou zien. Nog drie minuten springen zou ik zeker niet overleven. Na enige sprongen zag ik in mijn ooghoek ineens het indrukwekkende gestalte van Crelis Sier opdoemen. Als een reddende engel spreidde hij zijn armen en ik liet me er als een zoutzak invallen. Dit keer geen harde aanraking met de nieuwe vloer in De Jozef. Henk Kras, Cornell Tol en nog wat vrijwilligers kwamen van alle kanten aansnellen. Wat volgde was een ritje crowdsurfen door De Jozef. Wat voelt het toch goed om op handen te worden gedragen. Crelis hield mijn schouder omhoog alsof hij een lampje erin draaide en met zijn andere arm maakte hij de weg vrij. De 'lappen pop' vond het allemaal prima.
De minuten verstreken en het eind was in zicht. Door een woud van vervaarlijk zwaaiende stoelpoten zag ik Boettie doodsangsten uitstaan. "Zou het dan toch nog uit de hand lopen?" Grob en Gerard speelden gewoon door alsof er niets aan de hand was. Nadat ik weer netjes op het podium was gegooid, konden we eindelijk weer ademen. Helaas weigerde het liedje dat wij speciaal voor deze gelegenheid had gecomponeerd dienst en direct na het optreden renden we al weer door de Conijnstraat om de cd. nogmaals te branden. Het zal een fraai gezicht zijn geweest om Bruce Banner en The Hulk naast elkaar te zien rennen om twaalf uur 's nachts. Met een `zwaitnait' kwamen we uiteindelijk weer terug in De Jozef, waar we nog net op tijd waren voor de grote finale met de jongens van 'ut oag' en de Rosa's. Het werd een waardige afsluiting van een fantastische avond. En Edje, wat heb je nou geleerd? Niks natuurlijk, volgende keer doen we het gewoon weer zo!