Jack Mühren krijgt alles voor elkaar: 'Ja kun je krijgen' als levensmotto

Een duet zingen met Annie Schilder of Bert van Marwijk ertoe bewegen dat hij naar Volendam komt voor je radioshow. Je kunt het zo gek niet bedenken of, Jack Mühren (51) krijgt het voor elkaar. „Nee heb je, ja kun je krijgen. Dat is mijn motto."

Vier broers en vier zussen heeft Jack Mühren. Allemaal groeiden ze op in het huis in het centrum van Volendam waar hij, de jongste, nu met zijn eigen gezin woont. „Deze aanbouw zat er vroeger niet in", zegt Muhren, terwijl hij naar zijn keuken wijst. „Elf personen op zo'n klein oppervlakte. En het ging allemaal zonder problemen."

De bal stond centraal in het huishouden. Niet zo gek met een voetbalgekke vader (Jan) en twee uitzonderlijk getalenteerde broers (Gerrie en Arnold). „Toen mijn oudste broer Gerrit werd geboren zei mijn vader: dit wordt de eerste Volendammer die Oranje haalt. Hij kreeg gelijk. Hield ik de bal driehonderd keer hoog, ging Gerrie er meteen overheen met 301. Kon ik weer opnieuw beginnen."

Jack kon 'aardig voetballen', maar was lang niet zo goed en serieus als zijn beroemde broers. Jaloers is hij nooit geweest. „Ik heb juist genoten van hun succes. Ben wel vijftien keer bij Arnold wezen kijken in Ipswich en Manchester. Zat ik als jonge jongen opeens met Bobby Robson in de kleedkamer. De finale van het EK '88, met Arnold in de basis, zag ik in het stadion in München. Na afloop gefeest in het hotel met de spelers. Leuk, maar veel te veel bobo's. Ik had liever op de Dijk gezeten."

Al 33 jaar werkt hij bij de gemeente Edam-Volendam. „In de buitendienst, een wereldbaan. Lekker vrij, geen stress, geen druk. Genoeg tijd over voor andere dingen." Zoals het trainen van voetbalclubs — met zijn wél gediplomeerde vriend Jan Molenaar — of het zingen van kermiskrakers, óók 'net 'Jan Barre'. „We hebben het tien jaar gedaan. Prachtige tijd. Soms wel vijf, zes keer optreden en altijd succes, ook al zijn we geen zangers. We namen liedjes op met Jan Keizer en Annie Schilder. Die vroeg ik gewoon en het was altijd goed. Ja, Jack regelt het wel."

Op mijn verlanglijstje staat één naam in hoofdletters: Johan Cruijff

Ook het vinden van bekende gasten voor zijn radioshow Love Sport Extra is nooit een probleem. „Of ik bel Jaap de Groot, die in het dorp woont, of regel een nummer via Gerrie of Arnold. De gasten krijgen niks. Ja, 2,5 ons paling en een gebakje. Toch komen ze allemaal. Iedereen heeft iets met Volendam. Frits Barend is geweest, Wim Kieft, Ronald Koeman, Frank en Ronald de Boer en nu dus Bert van Marwijk. Op mijn verlanglijstje staat één naam in hoofdletters: Johan Cruijff. En het gaat me lukken ook om hem naar onze studio te krijgen!"

En dat is er nog FC Volendam, de club die al veertig jaar in zijn hart zit. Als kind zat hij in de omroepcabine met zijn vader en ome Pé. „Pé was een legendarische stadionspeaker. Een man met humor. Liep er een naaktloper het veld op, zei hij: 'Meneer, trek uw broek maar weer aan, we zien niets wat we nog nooit gezien hebben'. Mijn vader hield ook wel van aandacht. Kwam er een fotograaf voor ome Pé, dan schoof mijn vader zijn stoel altijd heel zachtjes naar die van zijn tweelingbroer toe."

Sinds dit seizoen is Jack Mühren de vaste speaker van FC Volendam. De aanleiding was enorm triest: het plotselinge overlijden van Wim Westendorp junior. „Ik hoorde het op vakantie. Die was voor mij meteen afgelopen. Wim was een geweldige vent, we werken fantastisch samen. Ik was voor hem wat mijn vader was voor ome Pé. Nam de telefoon aan, hield de tussenstanden bij. Ik mis hem elke keer als ik in de cabine zit."

Nu hij zijn eigen stem door het stadion hoort galmen, weet hij dat zijn vader en oom 'van boven' trots op hem zullen neerkijken. „Een tweede Pé kan en zal ik nooit worden. Die man was uniek, net als Wim trouwens. Ik probeer mijn eigen stijl te ontwikkelen. Als het even kan met humor, dat hoort er gewoon bij.”