Beroepsethiek (column Johan Mühren)

 

In ’Uitgesproken’ geven vaste columnisten in Dagblad Waterland bij toerbeurt hun mening. Afgelopen woensdag strafadvocaat Johan Mühren.

Als advocaat kom ik niet alleen in de rechtbank, maar ook op scholen. Zo gaf ik onlangs een presentatie op het Don Bosco College in Volendam aan een examenklas vmbo. Het werd een interactieve les, waarbij ik de leerlingen zoveel mogelijk wilde laten meedoen. Ik werd positief verrast door de kennis van de leerlingen over ons rechtssysteem. Vooraf was afgesproken dat ze alles mochten vragen. Maar ondanks deze uitnodiging werd het vuur me niet echt aan de schenen gelegd.

Tien jaar geleden zat ik in eenzelfde situatie, toen met advocaat Keje Molenaar die op mijn school eenzelfde presentatie hield. Toen hij na afloop vroeg hij of er nog vragen waren, stak ik direct mijn vinger in de lucht, kreeg de beurt en vroeg ongegeneerd hoeveel hij nou eigenlijk verdiende. De klas hield de adem in en alle ogen waren op de spreker gericht. Zelf was hij niet zo onder de indruk van deze vraag en hij beantwoordde die gewoon.

De vmbo-klassen hebben mij niet in verlegenheid gebracht. Ik kreeg wel de volgende vraag, die regelmatig aan mij wordt gesteld: ‘Wat als jij nou weet dat je cliënt het gedaan heeft, ga je hem dan toch proberen vrij te pleiten?’ Dat is een hele interessante vraag. Die vraag is ook de reden dat de meeste mensen geen strafrechtadvocaat willen zijn. Het druist tegen je natuur in om mensen te verdedigen die (mogelijk) een strafbaar feit hebben gepleegd.

Ik legde de klas uit dat het er mij niet om gaat wat ‘echt’ is gebeurd. Het gaat er mij als advocaat om wat uiteindelijk kan worden bewezen. Om iets te bewijzen, heb je wettige bewijsmiddelen nodig. Als die er zijn, dan moet het bewijs ook nog overtuigend zijn. Ontbreekt dat bewijs, dan moet de verdachte worden vrijgesproken. Ik volg slechts het wettelijke systeem. Mij zul je nooit horen zeggen: ‘Mijn cliënt is onschuldig’, maar wel: ‘Ik zie geen bewijs dat mijn cliënt het ten laste gelegde heeft gepleegd’. Als iemand door de rechter wordt vrijgesproken, wil dat niet zeggen dat diegene het niet heeft gedaan. Het zegt alleen dat er geen bewijs voorhanden is dat hij het heeft gedaan.

Johan Mühren
www.strafrechtadvocaat.tv