Kees Tol verdient een eigen programma
AD-verslaggever Angela de Jong schrijft elke week een column over wat haar opvalt op televisie.
Nooit gedacht dat ik het ooit nog eens zou zeggen, maar ik kan er niet omheen: ik ben fan van Kees Tol. Groot fan. Afgelopen jaren zag ik hem altijd wat laatdunkend als die jeugdvriend van Jan Smit die ook zo nodig inde spotlights wilde staan en ongegeneerd meeliftte op diens succes. Dat hij opdook in de reallifesoap ‘Gewoon Jan Smit’ was nog logisch. Maar in ‘De Zotter Voorbij of The American Dream’ van Nick & Simon was me niet echt duidelijk waarom de regelneef van achter de schermen zo nodig in beeld moest. Ja, hij maakte soms een leuke grap. En hij heeft eens heel gedetailleerd het belang van vochtig toiletpapier uitgelegd. Maar verder leek het er verdacht veel op dat zijn Volendamse vrienden Kees vooral een paar minuten roem gunden.
Maar sinds Wie is de Mol? ben ik om. Wat is Kees een leuke gozer. Charismatisch, vrolijk, ontwapenend, grappig en ja dan heb je me met een flinke dosis zelfspot. Niets zo fun als mensen die het aandurven zichzelf niet al te serieus te nemen, ook voor de camera.
En daarbij blijkt er een briljant acteur in hem te schuilen. Afgelopen weken heb ik werkelijk geen seconde vermoed dat hij De Mol is. Maar na al die aanwijzingen in de aflevering van donderdag 'de mol is de enige op de berg' en een gekraakte cijfercode die staat voor ‘Tol is de mol' kan het bijna niet anders dan dat achter al die Volendamse gezelligheid en bravoure een berekenende saboteur schuilt. Onbegrijpelijk dat hij tot twee keer toe is afgewezen bij de toneelschool Amsterdam.
Welke omroep is er als de kippen bij om die jongen in te lijven en te zorgen dat er een programma wordt ontwikkeld waarin hij glorieert? Zijn contract bij Sterren.nl, het digitale Hollandse-hitskanaal van de TROS, is onlangs niet verlengd, dus hij is beschikbaar. Hello Goodbye is wat te hoog gegrepen, maar een format waarin Kees zich kan profileren als de nieuwe, frisse Geer of Goor, zie ik helemaal zitten. Zeker nadat ik hem afgelopen woensdag zag langskomen inde documentaire Het verhaal van..: Jan Smit. Daarin vertelde hij op aanstekelijke wijze over hun vriendschap. Zoals de periode dat hij regelmatig uit zijn slaap werd gehouden doordat Jan liedjes stond te zingen inde studio van zijn vader Thomas (voormalig BZN-toetsenist) en oom Cees Tol.
„Ik noemde het gekrijs," bekende Kees met een grote grijns. „Waarop Jan terug sms'te dat hij wel mooi mijn erfenis bij elkaar stond te zingen. Tja, het zal een paar miljoen zijn." Met een Joling-achtige uithaal: „Oh als mijn vader dit hoort..:”
Dit volgende Volendamse wonderkind mag Hilversum niet laten lopen!