Receptiemedewerker Margareth Klaver van De Meermin: “Voor elk probleem, de juiste oplossing”

In deel 15 een gesprek met Margareth Klaver, receptioniste en duizendpoot van de Meermin.In deel 15 een gesprek met Margareth Klaver, receptioniste en duizendpoot van de Meermin.

Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl

Het eerste aanspreekpunt voor zowel bewoners als bezoekers van de Meermin is de receptie. Deze zomer werkt Margareth Klaver acht jaar in deze functie en zij weet als geen ander wat het betekent om dit werk te doen: “Mensen realiseren zich niet wat voor verantwoordelijkheden wij dragen.”

Via een buurvrouw die al werkzaam was in de Zorgcirkel kwam Margareth Klaver bijna acht jaar geleden terecht achter de receptiebalie van de Meermin. “Ik ben begonnen als oproepkracht en werk tegenwoordig 14 tot 16 uur, verdeeld over twee of drie dagen,” vertelt Margareth. “Voor dit werk moet je een echt mensen-mens zijn. Als je er geen affiniteit mee hebt, kun je het vergeten, dan werkt het niet. Je moet vaak langer blijven en zelf achter bepaalde vraagstukken aangaan. Je moet mensen ook gerust kunnen stellen, vooral mensen die licht dementeren kunnen erg onzeker zijn, die moet je kunnen opvangen. Mensen zeggen wel eens: goh, wat een leuk baantje moet dat zijn, maar die begrijpen niet dat het ontzettend intensief is en daarnaast speelt verantwoordelijkheid een grote rol.”

Samen koffie

De werkdagen duren van half negen tot vijf, de weekenden van tien tot een. Sinds begin dit jaar zit de telefooncentrale bij de Molentocht, daardoor hebben Margareth en haar collega’s iets meer tijd voor hun werkzaamheden. “Soms had ik niet eens tijd om een kopje koffie te halen of naar het toilet te gaan.”

Duizendpoot

Echt veel rustiger is het er niet op geworden, het takenpakket van de receptie is namelijk zeer uitgebreid. “De laatste jaren is er vooral veel administratie bijgekomen, zoals de serviceformulieren. Hierop wordt aangegeven wat de nieuwe bewoner precies wil en wat geregeld moet worden, van telefoon of tv op de kamer tot pedicure en kappersbezoek. Wij zorgen dat dit ingevuld, ondertekend door de Zorggroep Manager op de juiste locatie terechtkomt. Daarnaast houden wij de kas bij, sorteren en behandelen de post, voeren we menulijsten door naar de keuken, verzorgen contracten voor de aanleunwoningen, beheren verjaardagslijsten, reserveren zalen en we bestellen alle kantoorartikelen. Eigenlijk gaat alles via ons, wij zijn echt een duizendpoot.”

Eerste aanspreekpunt

“Het komt wel eens voor dat ik een vraag krijg, waar ik het antwoord niet op weet.  Je moet er dan zelf achteraan en ervoor zorgen dat je het juiste antwoord weet te vinden. Ik ga net zo lang rondbellen en –vragen tot ik het antwoord gevonden heb. Je kunt niet tegen iemand zeggen: dat weet ik niet. Ik neem altijd als uitgangspunt hoe ik zelf behandeld zou willen worden als ik een vraag zou hebben over mijn vader of moeder. Zo probeer ik iedereen te behandelen. Het is ook fijn als je hier langer werkt, dan raak je namelijk feilloos op elkaar ingespeeld, ook met de verzorging. Juist omdat we het eerste aanspreekpunt zijn, is het goed voor de familie en bewoners om een vast gezicht te zien. Dat betekent voor de familie dat ze niet steeds hetzelfde verhaal hoeven te vertellen. Dat geldt natuurlijk ook voor de bewoners, die komen regelmatig even een praatje met me maken.”

Meerminkrant

In de nabije toekomst moet Margareth steeds meer de rol van gastvrouw gaan vervullen, zodat er meer aandacht voor de bewoners is en het bezoek dat zit te wachten een kopje koffie krijgt. “Er zijn plannen dat de receptie verbouwd gaat worden, als iemand bijvoorbeeld moet tekenen voor het aannemen van sleutels, is daar helemaal geen plek voor, meestal vraag ik dan of ze even binnenkomen, maar de receptie is nu niet echt klantvriendelijk of uitnodigend.” Samen met Betty Koning, een vrijwilliger en Linda van de activiteitenbegeleiding werkt Margareth mee aan de totstandkoming van de Meerminkrant MeerVanck, die eens per twee maanden uitkomt. “Ik ben onderdeel van de redactie. In de krant staan altijd de agenda, foto’s van afgelopen activiteiten, nieuwe bewoners en we vragen een oud medewerker hoe het nu met hem is. Ook gaan we langs een bedrijf in de gemeente om te kijken hoe het er daar aan toe gaat. Je blijft op de hoogte, komt nog eens ergens en de mensen waarderen het. Ik vind het erg leuk om te doen.”

Lastige vragen

Tijdens ons gesprek komt Mevrouw Vogel, een bewoonster, even langs om te melden dat haar deur piept en twee lampen knipperen. De technische dienst zal dit morgen oppakken. Een andere bewoner komt zich aanmelden voor het biljart op dinsdagmiddag, iemand brengt wat formulieren langs en een familielid stelt een vraag. Ook collega Els stapt even binnen om te horen hoe het interview met de Stadskrant is gegaan. “Je maakt van alles mee, ook waar je af en toe ook gewoon keihard om moet lachten. Laatst kwam hier een bewoner omdat de hoorn van zijn telefoon het niet deed en zette met een klap zijn volledige telefoontoestel voor me neer. Mensen komen altijd als eerste naar ons toe, ook met de lastige vragen, daar moet je tegen kunnen. Het belangrijkste blijft dat je voor elk probleem een passende oplossing weet te vinden.”