Een gooitje
Als je net 16 bent geworden en je ziet elkaar elke dag, dan heb je niet altijd wat te vertellen tegen elkaar. Bij mijn vriendenploeg was dit natuurlijk niet anders. Ik kan me zelfs herinneren dat we ieder drie onderwerpen op een briefje moesten zetten, waar we dan over gingen praten. Helaas was dit ook geen succes.
Wat wel altijd een succes was om pijnlijke stiltes te voorkomen, was het welbekende `dobbelen'. Mik mak, open mik mak, tinkeboxen, kassie zes etc. We konden er geen genoeg van krijgen: Niet praten, gewoon gooien en diegene die erin zat keihard uitlachen. Al snel was een borreltje Apfelkorn al niet gek genoeg meer als `straf'. Daarom was het tijd voor nieuwe 'prijzen'. Als barkeeper van de Blokhut had ik iedere week de Kozakken aan mijn kar hangen en ook zij waren uitgekeken op de Apfelkorn. Het mocht en moest wel wat spannender. Speciaal voor de gelegenheid had ik een rauwe aardappel, een hele knoflook, een Spaanse peper, een citroen, een rauw ei en een pak suiker gehaald.
Na de nodige hilariteit en tranen van vreugde en verdriet om de `gewonnen' prijzen , was alleen de knoflook nog over. Nadat de winnaar van deze hoofdprijs er met de hoofdprijs van de avond vandoor was gegaan en de knoflookbol als ware het een sappige appel tot zich had genomen, deed deze actie zowel letterlijk als figuurlijk de deur dicht. Een penetrante knoflookgeur begon zich door de kroeg te verspreiden en nog geen half uur later waren alleen de barkeepers nog aanwezig om ons in het onbeschrijflijk aroma te hullen. Alle andere klanten waren al weggevlucht. Mijn baas had inmiddels onraad 'geroken' en beloonde mijn spelletje met een schorsing van twee weken en overplaatsing naar de dagdienst in de Wir War. Smachtende jonge meiden en doldrieste Kozakken werden daarmee ingewisseld voor zeurende en patat etende toeristen.
Nadat ik mijn schorsing had uitgezeten was het kermis. De hoogste tijd dus voor het volgende gooitje. Wie erin zat met dobbelen moest zich op de kermis laten schminken als turtle. Natuurlijk zat ik erin en stond er een half uur lang niemand achter de bar. Diezelfde avond werd ik nog weer eens geschorst en niet lang daarna was het mooie leven van barkeeper definitief verleden tijd. Tegenwoordig hebben Ab Jonk (Melk), Jos Mooijer en Niels van 't Gat geen gooitjes meer nodig om me te bestoken met vieze `kleine glaasjes'. En om spraakstof zit ik ook al jaren niet meer verlegen. Toch zou ik erg stiekem nog wel een keer een dobbeltje willen doen. Een open mik mak max. 3 (dan moest je maximal 3 glazen bier achterover slaan). De pure adrenaline als er al twee mik makken zijn gegooid en je zit 'vast' met een ander en je moet nog een keer gooien. Nu haal ik mijn kicks uit andere dingen. Met mijn dochter om 2 voor half negen naar school en gokken dat de deur nog niet dicht zit. Ook spannend...