Gouwzee

Ik sta stil op de hoek van de dijk met mijn elektrische rolstoel en hoor de meeuwen schreeuwen. De bussen touristen brommen voorbij. De wind is sterk aanwezig en laat het water spreken. Ik spreid mijn robotarmen zodat alles door me heen kan laten waaien. En mijn zuurstofslang wiebelt in mijn neus. Ik kan heel even zonder en snuif heel diep in, zodat ik dit moment nooit meer vergeten zal. Het heftig klotsen van het water, terwijl er een visserskotter langs vaart.

De drukte in het haventje en het praathuis. Ik bleef nog even staan luisteren naar de golven rollend op het zandstrand. Je voelt de wijdte van het uitzicht, geen geluid kaatst terug. Dan voel je diep respect voor dat woelige water. Onderschat de Gouwzee niet. Maar de reuk van zoet ziltige watergeuren en de lippen langszaam zoutig proevend maken het mooiste plaatje kompleet. De bewoners groeten je aardig en helpen waar het maar kan. Kreeg een warm welkomgevoel van binnen. Als de zon onder gaat wordt de Gouwzee wat grimmiger. Donkerder en mysterieus.

Als blinde zag ik er niet veel van , maar wat heb ik toch genoten van al dat moois. Voor mijn afscheid hoop ik er nog 1 keer te kunnen komen daar op de hoek van de dijk aan de Gouwzee. O, wat graag zou ik je daar mee naar toe willen nemen, om te ervaren wat geluk is, om te genieten en te beleven hoe mooi de Gouwzee in Volendam is.

Laut Kok
ben een blinde, niet kunnen sprekende, elek rolstoelrijdende, zuurstof afhankelijke, met robotarmen, Fokuswoner en een humoristische kijk op het leven :)