Klaas Dekker: “De gemeente moet het Korsnästerrein opkopen!”
Het leven heeft voor iedereen verrassingen in petto. Vaak neemt het ook een wending die je voor jezelf nauwelijks in de planning had zitten. Klaas Dekker van Hotel-restaurant De Fortuna kan er over meepraten. Had hij voor zichzelf een positie als advocaat in het vizier, momenteel is hij general manager van De Fortuna en heeft het evengoed prima naar de zin. Al klopt zijn oorspronkelijke toekomstvisie af en toe nog wel eens aan de deur van zijn geheugen. Mensen die Klaas niet kennen hadden waarschijnlijk nooit een studiebol achter hem gezocht, maar hij was het wel degelijk. “Als ik er op terugkijk dan heb ik toch wel heel wat studie-uren achter mij liggen. Afgezien van het 1e jaar op de Coornhert in Edam is het mij ook allemaal prima bevallen.” Bij het selecteren van interessante mensen voor deze rubriek zou je ongemerkt aan Klaas voorbij kunnen gaan aangezien hij er niet de persoon naar is om zich publiekelijk te manifesteren. Toch heeft Klaas wel degelijk opmerkelijke standpunten te melden.
Wij zitten nu in het restaurant, was dit ook jouw geboortehuis?
Bijna. Ik ben in het huis naast het restaurant geboren en wel in 1959. De Fortuna bestaat uit 5 huizen die ooit bijeen zijn gebracht.
Is dat huis aan de overkant niets voor jullie?
Ja en nee. Het is een uniek pand en het ligt ideaal. Je kunt er ook hele leuke dingen mee gaan doen maar ja, het economische tij zit niet echt mee. En dan heb ik het nog niet eens over de procedures die je allemaal moet doorlopen voordat iedereen zijn zegje heeft gedaan en de vergunningen rond zijn. Het is een uitdaging van jewelste, maar momenteel onhaalbaar.
Kwamen je ouders uit Edam?
Nee. De roots van mijn vader lagen in Vlaardingen en die van mijn moeder in West-Friesland. Mijn moeder kwam daar vandaan in Volendam terecht waar haar ouders een souvenierszaak hadden.
Het waren echte ‘karakters’
Nou en of (brede lach op het gezicht)! Mijn moeder was de regelaar en mijn vader de man met ideeën en het vakmanschap. Mijn vader was een zeer getalenteerde man die het wellicht als artiest ook ver had kunnen schoppen.
Ik zag hem nog wel eens met een Siamees op zijn schouders rondlopen
Ook zoiets bijzonders; hij had niets met dieren, maar met die kat had hij een speciale klik. Als hij eens een biertje in de Rito haalde ging de kat maar al te vaak mee. Het waren beiden stamgasten.
Hoe kijk je terug op je jeugd?
Met heel veel plezier. We waren thuis met z’n zessen. Mijn zus Marian en broer George boven mij en Frank onder mij. Wij hadden het goed thuis, al zag het er een periode donker uit. Mijn vader was aannemer en eind jaren 60 kwam de klad in de bouwwereld en zag het er voor mijn vaders bedrijf niet al te rooskleurig uit. Naast deze sores kwam er ook nog de extra zorg voor mijn zus Marian bij. Zij is verstandelijk beperkt en heeft veel aandacht nodig. Mijn vader had het er moeilijk mee en volgens de dokter zou hij er goed aan doen om het roer om te gooien en te stoppen met de aannemerij. Pas na een ernstig auto-ongeval zag hij in dat de dokter gelijk had en begon met dit Hotel. Er ging van alles plat of werd gerenoveerd en toen de stofwolken optrokken stond er een Hotel met 23 kamers, een luxe restaurant en een mooie tuin met terras.
Dat is allemaal mooi, maar we hadden over jouw jeugd
Helemaal waar. Ik was een gemiddelde leerling op De Beumer, haalde kattenkwaad uit zoals het een opgeschoten ventje betaamt en ging na de basisschool naar de MAVO in Edam. Na een minder geslaagd 1e jaar – ik was nogal speels - verkaste ik naar Hoorn waar ik mijn diploma na 3 jaar op kon halen. Na de MAVO ging ik naar de MEAO en die horde nam ik ook vrij makkelijk. Ik ging aan het werk bij een bank, bij een muziekstudio en in de gezondheidszorg.
Een kleurrijke combinatie
Dat kun je wel zeggen. In ieder geval, ik wilde toch hoger de ladder op en ging in de avonduren leren voor het Staatsexamen Atheneum. Nadat ik hier voor slaagde ging ik naar de Erasmus Universiteit in Rotterdam om er economie te doen. Na het propedeutische examen maakte ik een switch naar Rechten en behaalde mijn meestertitel. Mijn doel was de advocatuur, maar helaas is dat er nooit van gekomen omdat mijn vader ernstig ziek werd. We hebben het dan over 1988.
Wat had hij?
Het roken van drie pakjes sigaretten per dag is niet bepaald bevorderlijk voor je gezondheid. Voor mijn vader had het tot consequentie dat kanker zich door zijn gehele lichaam had uitgezaaid. Toen hij terminaal kwam te liggen riep hij mij bij zich en stelde mij voor de keuze; “Of je gaat de advocatuur in, of je zet dit mooie bedrijf voort”. Dit dilemma bezorgde mij dagenlang slapeloze nachten. Moet ik mijn droom najagen, of moet ik mijn verantwoordelijkheid nemen? Uiteindelijk koos ik voor de laatste optie en ik heb er tot op de dag van vandaag geen spijt van.
Voor een horecaleven moet je best een beetje gek zijn
Klopt helemaal. Je moet van mensen houden en hun welbevinden op de eerste plaats zetten. Er is niets mooiers als een gast die tevreden jouw etablissement verlaat. Onze gasten voelen zich ‘uit’ in een huiselijke omgeving en dat wordt hogelijk gewaardeerd. Op de internationale reserveringssite Booking.com worden wij met 8.4 gewaardeerd. Dat is een knap cijfer.
Zoiets komt niet van de ene dag op andere tot stand. Zoiets gaat vaak ten koste van iemands privéleven. Jij bent een man alleen op een missie
Nou, ik run dit bedrijf toch echt samen met mijn familie, maar het klopt dat ik nog vrijgezel ben. Er waren ooit wel eens vriendinnen, maar de studie en daarna vooral ook De Fortuna hebben mij dermate in beslag genomen, dat het er nooit van is gekomen. Ik kan er niet echt over in zitten.
De opkomst van De Fortuna is een opmerkelijk verhaal. Het ging razendsnel
Na het overlijden van mijn vader gingen we met z’n allen rond de tafel en werden mijn broer Frank en ik het al snel eens over de rolverdeling. Frank zou het organisatorische voor zijn rekening nemen en ik zou de papieren rompslomp en het gastheerschap op mij nemen. In 1993 openden we binnen de muren van het hotel een à la carte restaurant. We gingen als Vof De Fortuna van start en het liep direct als een speer. Veel goede pers gehad en vrijwel alleen maar tevreden klanten. Daar doe je het uiteindelijk voor. Aan die prachtige rit kwam in 2002 een einde toen mijn moeder kwam te overlijden en mijn broer Frank een virus opliep waardoor zijn hersenen werden aangetast. Een vakantie in een ver land kwam hem duur te staan en sindsdien is hij arbeidsongeschikt. Hij kan zichzelf nog redelijk goed redden, maar de verantwoordelijkheid voor een bedrijf kan hij absoluut niet meer aan. Momenteel heb ik enorm veel te danken aan mijn schoonzuster Karen en broer George, die zich inmiddels ook als Fortunezen hebben opgesteld. Ook hun twee kinderen Eileen en Jordy steken hier regelmatig de handen uit de mouwen. Bovendien werken we met een geweldig team met weinig verloop, sommigen werken hier al 22 jaar!
Wat doet Klaas Dekker in zijn vrije tijd
Die is er vrijwel niet. Ik ga echter wel twee keer per jaar op vakantie. In de winter naar Vorarlberg in Oostenrijk om te skiën met mijn broer George en in de zomer neem ik Marian ergens mee naar toe. Mijn voorkeur gaat hierbij uit naar Toscane, al hebben wij zowat de gehele wereld gezien. Ik denk dat ik overal op de wereld wel ben geweest, behalve dan op Texel. Daar is het nog niet van gekomen.
Wat is jouw kijk op Edam?
Edam is mijn grote liefde. Ik hoop dat veel mensen er van zullen genieten want dat is het ook waard. Daarnaast zie ik een fusie met Zeevang ook best wel zitten. Volendam als grote broer en Zeevang als klein broertje. Natuurlijk zijn er ook dingen waar ik wat moeite mee heb. Het parkeerbeleid in onze gemeente is een drama en die halve Pietersbrug is ook een aanfluiting van de eerste orde. Ik heb eens uit pure burgerlijke ongehoorzaamheid mijn automatische afschrijving voor de toeristenbelasting geblokkeerd uit protest tegen die situatie. Mijn grootste ergernis is echter het Korsnästerrein aan de Nieuwehaven. Dat lijkt wel een oerwoud! Ik vraag mij af wanneer daar de eerste safari wordt georganiseerd en er olifanten geschoten kunnen worden. Ongelooflijk! Wat een visitekaartje voor zo’n mooi oud stadje als Edam. De gemeente moet dit terrein als de wiedeweerga kopen van de projectontwikkelaar, er ondergronds een parkeergarage bouwen en daar bovenop een park aanleggen. Longen voor Edam! Is dit genoeg kijk op Edam? Daar kunnen wij het even mee doen.