PX Songwriters Guild in een nieuw jasje
“I'm mad about you” zong Larry Koning vrijdagavond 29 maart voor z'n vriendin Nelly Zwarthoed. Het was een eigen liedje dat hij liet horen tijdens het ‘Songwriters Guild’ in Pop- en Cultuurhuis PX.
Het was niet alleen voor Larry, maar ook voor het publiek, een te ‘gekke’ avond. Al jaren organiseert het CBW op (meestal) de laatste vrijdag van de maand een open podium voor singer-songwriters. Het programma is ‘opgepimpt’ en het kale podium is omgetoverd in een gezellige romantische huiskamer, compleet met vloerkleed, schemerlampen en kaarsen. Ook is de formule aangepast. Niet alles hoeft meer akoestisch gezongen te worden en het is ook mogelijk om een plaatje aan te vragen en te vertellen waarom deze plaat echt gedraaid moet worden. De publieke belangstelling groeit ook nog steeds.
Als eerste mocht de zenuwachtige Jasmin Kroon het publiek opwarmen. Het is natuurlijk ook heel wat anders om een van de 4 meiden van de punkband ‘Celerate’ te zijn, dan in je uppie akoestisch een liedje te moeten zingen. Jasmin deed het echter prima. Hierna was het de beurt aan Tom en Yvette Plat. Hun stemmen pasten prima bij elkaar. Niet zo vreemd natuurlijk als je weet dat het hier om vader en dochter gaat. De volgende keer gaat Yvette alleen het podium op, beloofde ze.
Vervolgens mocht de al eerder genoemde Larry Koning het podium overnemen. Larry is een welkome aanwinst voor het Songwriters Guild en bewees dit, naast de liefdesverklaring aan Nelly, ook met het zwartgallige ‘Feed The Worms.’ Dick Kwakman was de volgende die het publiek mocht vermaken. Dat kun je aan dit talent wel overlaten. Een auto rijdt beter als je er benzine in gooit en Dick zingt beter als je er bier in gooit. Hij mocht maar 3 liedjes zingen en dus was z’n 3e liedje een nummer van 6,5 minuut. Dick: “Ik ga het langzaam zingen, zodat ik het rek tot 10 minuten.” Vaste gast Paul Bond zong o.a. het mooie eigen lied ‘Goodbye My Love’, een nummer dat na één keer horen al blijft hangen.
De hoofdact van de avond was Felix van Cleeff. Hij heeft inmiddels een cd uitgebracht die door de pers lovend werd ontvangen. Z’n stem heeft soms iets weg van Leonard Cohen, met een vleugje Jim Morrison. Hij zingt gevoelige donkere teksten over liefde en de dood. Vooral het droefgeestige ‘Into The Dark’ grijpt je bij de keel. De wisselwerking met het publiek was goed en er was ook respect voor de artiesten. Er werd namelijk echt geluisterd en dat is helaas wel eens anders in Volendam. Kortom: een geslaagde avond.
