Chauvinistisch, ik?
Ja, mensen ik val maar meteen met de deur in huis. Ik ben `groosk' op Volendam. Groosk als gasten vertellen dat ze een vakantiegevoel krijgen als ze in Volendam zijn. Groosk op alle succesvolle Volendammer bedrijven, groosk op onze werkethiek en groosk op het sociale karakter van ons dorp.
En ja, ik weet dat we graag roddelen en ietwat materialistisch zijn, maar niemand is nu eenmaal perfect. Toch ben ik de laatste tijd in het bijzonder groosk op een aantal mensen die uitzonderlijke prestaties leveren. Dan denk ik bijvoorbeeld aan Kees Kwakman, aanvoerder bij een Eredivisie ploeg en dan toch alle tijd nemen om zijn contacten in Volendam te onderhouden en altijd open te staan voor de raarste verzoeken. Of goalgetter Jack Tuijp. Jack presteert al jaren optimaal en wie hem kent weet dat het woord 'kapsones' niet in zijn woordenboek staat. Als ik ieder jaar 25 doelpunten zou maken, dan zou het makkelijker zijn om op audiëntie te komen bij de paus, dan bij mij. Als ik Jack morgen bel of hij me 's nachts naar Schiphol wil brengen op een wedstrijddag vraagt hij alleen 'Hoe laat moet ik bij je zijn?'
Volendam staat op tegen kanker? Jack staat geduldig 15 minuten in de stromende regen te poseren voor de fotograaf en gaat naar mate de tijd verstrijkt alleen maar harder lachen. Ik gun hem een geweldige transfer, maar we gaan hem wel missen. Wat zou het mooi zijn, als dat kleine dorp straks weer de luis in de pels wordt van de grote clubs als Ajax en Feyenoord. Johan Derksen en René van der Gijp die niet raken uitgepraat over die 'Galliërs' die met aanvallend voetbal de Nederlandse voetballiefhebber veroveren. Het is nu nog dagdromen, maar gelukkig zijn niet alle dromen bedrog. Respect is er ook voor Nick & Simon.
Ik mocht een concert bijwonen in het Circustheater in Scheveningen en het dak ging eraf. Muzikaal uitstekend, verbaal uitmuntend en bovenal `aanraakbaar'. Ik kijk nu al uit naar Nick & Simon in Zuid-Afrika, met dat andere fenomeen, Kees Tol. Die kan dan dansen, presenteren, acteren, schrijven en blijft ook lekker zichzelf. En laten we onze J's niet vergeten. Mooi te zien hoe ze de overgang van Jaap naar Jan de Witte hebben aangelopen. Weloverwogen en met een leuke knipoog in die geweldige videoclip.
En in dit rijtje mag Jan Smit natuurlijk niet ontbreken. Zonder hem was de huidige Palingpopscène natuurlijk een stuk kleiner geweest. Jan herovert Duitsland alsof het niets is (`Blitzkrieg' is niet erg gepast). Ook voor Jan is niets te gek, waar mogelijk helpt hij iedereen. Tot slot respect voor de manier waarop Martin Poessie en zijn familie met zijn ziekte omgaan, respect voor alle vrijwilligers en respect voor iedereen die zich inzet om het leven van anderen leuker te maken. En ja, ik realiseer me dat sommigen deze column als bijzonder `zoetsappig' zullen typeren, maar dat interesseert me weinig. Bijzondere prestaties verdienen respect en dat mag best zo nu en dan worden gezegd.
Geboren worden in Volendam, het was meteen één van de beste dingen die me is overkomen. Een tikkeltje chauvinistisch? Ik ben schuldig!