HV Kras Volendam: Een lust voor het oog
Kras/Volendam trok gisteren weer het oude recept uit de kast; het eerst op een beslissingswedstrijd laten aankomen, om vervolgens op imponerende wijze over de tegenstander heen te walsen. Het Geleense OCI-Lions werd in de finale om het landskampioenschap vanaf de eerste minuut op alle fronten overklast door Volendam en moest lijdzaam toezien hoe de oranjebrigade van de Limburgse coach Mark Schmetz er dit seizoen (weer) met de prijzen vandoor ging: 28-24. Het was alweer de zevende nationale titel voor de club.
Al ver voor het begin van de allesbeslissende wedstrijd barstte er een Volendams feestje los. De entreekaarten vlogen de deur uit en een uur voordat de eerste bal gegooid werd stond het oranjegekleurde publiek op de banken. De provincie Limburg profileert zich als het handbalhart van Nederland, maar moet jaar in jaar uit zijn meerdere erkennen in Volendam. En dat was gisteren niet anders.
Lions werd overdonderd. De explosiviteit waarmee Volendam de Limburgers bestreed, was een lust voor het oog. Terwijl het vorige week, toen de twee kampen elkaar troffen in het uiterste zuiden van Nederland, andersom was. Volendam-speler Matthijs Vink: ,,De kwaliteiten van beide teams verschillen niet zoveel. Het verschil zit hem in de manier waarop je een wedstrijd beleeft. En wij hebben laten zien hoe het moet.’’ Het was zijn ploeg die er vanaf minuut één vol tegenaan ging. Gesteund door vijftienhonderd handbalgekke Volendammers, die er een geweldige entourage van maakten, liep de thuisclub binnen vijf minuten uit naar 4-0.
Lions speelde zenuwachtig, combineerde slordig en leek geïmponeerd door al het oranje rondom. Trainer Gabrie Rietbroek, die voor het laatst op de Limburgse bank zat, greep in en riep zijn manschappen bij elkaar. Volendam ging echter onverstoorbaar verder en verzaakte nauwelijks. Na een kleine negen minuten vond Lions voor het eerst het net achter de in kampioenswedstrijden haast altijd uitblinkende Martijn Cappel. Het verschil bleef echter steeds een doelpunt of vijf groot.
En wie dacht dat de bezoekers geleerd hadden van het matige begin, kwam na rust bedrogen uit. Wederom denderde Volendam stampvoetend over de tegenstander heen en het tilde na acht minuten in de tweede helft de stand naar 20-12. De stralende glimlach van Vink verraadde dat er voor zijn ploeg weinig meer fout kon gaan.
Even leek de wedstrijd een schaduwrandje te krijgen, toen Lionsjongeling Luc Steins hardhandig in aanraking kwam met de doelpaal. Hij kwam er met een bloedende wond aan zijn hoofd betrekkelijk goed vanaf. Zijn team kwam nog terug tot een verschil van vier punten, maar spannender liet Volendam het niet worden. Een explosie van vreugde vulde na het laatste fluitsignaal sporthal Opperdam, met hier en daar een Limburgse traan van verdriet.
Weer een verloren jaar voor Lions. De opgekropte frustratie van het steeds mislopen van de prijzen zal na gisteren alleen maar groter geworden zijn. Ongetwijfeld zal er een tijd komen dat Volendam pas op de plaats moet maken en de Limburgers wellicht op de felbegeerde handbaltroon mogen plaatsnemen. Maar zolang de Waterlanders in deze hoedanigheid verder blijven handballen, zal een wisseling van de wacht nog wel even op zich laten wachten.