Arnold Mühren: 'Zelfs de politie had Oranje-shirtjes aan' (foto's)

VI.nl staat stil bij het grootste Oranje-succes ooit. Precies 25 jaar geleden won het Nederlands elftal het EK van 1988. Arnold Mühren was destijds 37 jaar en 23 dagen oud en is daarmee nog altijd de oudste EK-winnaar ooit. VI.nl blikt met hem terug op het grootste succes van Oranje. Lees onderstaand de monoloog van de man die deel uitmaakte van dé twee grootste succesgeneraties van het Nederlandse voetbal: als jongeling van het gouden Ajax dat van 1971 tot en met 1973 de Europa Cup I won en het gouden Oranje van 1988, het toernooi waarop Mühren de belangrijkste voorzet uit zijn loopbaan gaf.

Mühren: 'Het team van toen beschikte over de ideale mix. Alles klopte gewoon. We hadden wereldsterren als Ruud Gullit, Marco van Basten en Frank Rijkaard die het voetbal wel een heel stuk makkelijker maakten, maar er waren ook de zogenaamde waterdragers. Die jongens waren ook erg belangrijk. Bovendien zat die spelersgroep toentertijd op de toppen van zijn kunnen. PSV had net de Europa Cup I gewonnen en Ajax een jaar eerder de Europa Cup II.'

'In het Nederlands elftal was het toen voor mij, ondanks mijn leeftijd, niet nodig om de vaderfiguur uit te hangen. Rinus Michels hield iedereen bij de les en de meeste spelers kenden het klappen van de zweep wel. Zelf had ik met Rijkaard een speciale band. Hij was ook mijn kamergenoot. Eigenlijk was die klik er al vanaf het begin bij Ajax.'

'Het middenveld klopte in 1988 precies. Al viel die puzzel eigenlijk pas na de verloren openingswedstrijd tegen de Sovjet-Unie in elkaar. Toen speelden John van ’t Schip (op links) en John Bosman (in de spits) nog. Zij werden vervangen door Erwin Koeman en Marco van Basten. Met Jan Wouters hadden we bovendien een geweldige controleur in huis, hij was echt een van de beste spelers van het toernooi. Op links zochten Erwin en ik (op de foto samen tijdens de ereronde) om de beurt de diepte en Gerald vond met Berry van Aerle in zijn rug op rechts ook prima zijn weg. Zelf moest ik dus ook geregeld de balans bewaken.'

'Eigenlijk was ik qua leeftijd de enige vreemde eend in de bijt in die Oranje-selectie. Maar een vaderfiguur heb ik me nooit gevoeld. Ook niet toen ik terugkwam naar Ajax. Toen was ik 35. Natuurlijk was ik in Amsterdam wel een klein beetje de vader van de groep, Dennis Bergkamp was immers zeventien jaar oud en had mijn zoon kunnen zijn. Maar als je normaal je werk doet en opvalt, is leeftijd niet zo belangrijk.'

'Daarom ben ik toen ook alsnog bij Oranje terechtgekomen. In 1987 hadden ze tijdens de kwalificatie namelijk een gebrek aan linkspoten. Op een gegeven moment speelde Ronald Koeman tegen Polen zelfs linkshalf. En hoewel Koeman een fantastische voetballer was, hebben ze toen toch die ouwe Mühren maar van stal gehaald. Daar stond ik natuurlijk wel even van te kijken.'

'Dat ik toen bij Ajax terecht ben gekomen, was ook nog een mooi verhaal. Sjaak Swart belde mij in 1985, toen ik nog bij Manchester United zat, op of ik een wedstrijd mee wilde doen met Lucky Ajax. Dat wil ik wel, zei ik hem toen. Maar ik zit in Engeland, ik kan niet zomaar even de Noordzee oversteken. Toen zei Sjaak al snel dat ik maar gewoon weer bij Ajax moest komen voetballen. Ze hadden me nodig. En Johan Cruijff zou trainer worden, dus hij zou hem wel even bellen.'

'Ik dacht, daar hoor ik nooit meer wat van, maar een kwartier later belde Johan. Waar zit je dan?, vroeg hij. En terwijl ik voorzitter Martin Edwards al had beloofd nog een jaar te blijven, heb ik toen toch maar het sentimentele trucje uitgehaald door te zeggen dat ik zo graag weer in Volendam wilde gaan wonen en mijn kinderen in Nederland weer naar school wilde laten gaan. Hij dacht waarschijnlijk dat ik hooguit nog een jaartje zou voetballen en had nooit gedacht dat ik het nog vier jaar zou volhouden.'
Voorzet 'En dan natuurlijk die voorzet, die je altijd weer ziet terugkeren. Weet je wat nou het mooie was, hij was eigenlijk te hard. Ik heb in mijn loopbaan tientallen betere voorzetten gegeven. Als Marco die bal naar Keulen had geschoten, had iedereen geroepen dat hij ook maar weinig kon met die voorzet. Nu was het opeens de mooiste assist ooit. Nee, Marco maakte het zo mooi met die fantastische goal. Het is voor mij het mooiste doelpunt waar ik ooit betrokken bij ben geweest.'

'Ik weet nog dat ik Marco en Ruud naar de goal zag bewegen en daarom die bal niet wilde aannemen. Dan zouden de Russen alweer georganiseerd staan. Ik zag die bal gaan en dacht dat Marco hem alleen zou binnenhouden. Maar wat hij toen deed, had niemand op de hele wereld verwacht. Dat kunnen alleen de hele groten. Die beelden van Michels vol ongeloof met zijn handen voor de ogen. Dat had ik ook. Tegenwoordig zou alleen Messi zoiets kunnen. Puur instinct.'

Finale

'Gek genoeg vond ik de finale niet eens onze beste wedstrijd. De eerste wedstrijd tegen de Russen, die we verloren, speelden we veel beter. Maar toen vonden we telkens die fantastische keeper Rinat Dasajev op onze weg. En het gekke was, in Nederland dacht iedereen na die halve finale tegen West-Duitsland dat we de finale ook wel even zouden winnen. De grootst mogelijke onzin die ik ooit had gehoord. De finale was tegen Rusland en die moest gewonnen worden. Daarom was ik al direct gefocust op die Russen, ik wist dat het mijn laatste interland zou worden.'

'In die finale bleef ik ondanks mijn leeftijd negentig minuten op het veld staan. Ik was ook behoorlijk fit en volgens mij gunde Michels het mij ook wel om dat laatste fluitsignaal mee te maken. Een mooier afscheid kun je je eigenlijk niet wensen. Het absolute hoogtepunt van mijn loopbaan. Met je land iets winnen, dat is niet alleen heel knap, maar ook zo verschrikkelijk mooi.'
'Ik heb het shirtje en het broekje van die finale overigens niet gewisseld met een van mijn tegenstanders. Expres. Die heb ik bewaard en heb ik nog steeds. Ooit heeft het bij FC Volendam in een tentoonstelling gehangen, maar toen die voorbij was, heb ik de spullen snel teruggepakt. Dat tenue gaat nooit meer de deur uit. Er zit emotionele waarde aan.'

'Tijdens het toernooi hadden we wel een beetje een idee wat we losgemaakt hadden, we lazen natuurlijk ook wel kranten. Maar tussen de wedstrijden door zit je toch vooral in een ritme van slapen, eten, trainen, spelen en weer opnieuw. Pas toen we op het vliegveld van Eindhoven zagen dat zelfs de politieagenten oranje shirtjes aanhadden, begon het. Toen de bustocht naar Amsterdam en die grachtentocht. Het was zo'n spontaan volksfeest. Dat gebeurt nooit meer. Het kon niet beter toen. Het is natuurlijk ook nog steeds maar het enige grote toernooi dat Nederland ooit heeft gewonnen en het wordt alleen maar moeilijker om ooit nog een tweede toernooi te winnen.'

Kroon

'Eigenlijk heb ik in mijn loopbaan op de wereldbeker voor landenteams na alle grote prijzen gepakt. Voor mij was 1988 de kroon op mijn loopbaan. Ik ben enorm trots dat ik deel heb mogen uitmaken van de twee grote generaties van het Nederlandse voetbal. In 1971 kwam ik bij het Ajax van Cruijff, Keizer en Neeskens die net van Panathinaikos hadden gewonnen in de Europa Cup I-finale en als 37-jarige heb ik met Ruud Gullit en Marco van Basten het EK gewonnen. Dan heb je toch wel alles meegemaakt. Daar ben ik dankbaar voor. (Tim Tempelaars)