Michel Veerman: “Een mooie leugen is nog altijd beter dan de lelijke waarheid” (foto)

Het is eindelijk eens een zonnige dag en ik ben onderweg naar Michel Veerman. Al zal de naam ‘Michel Veerman’ niet bij elke inwoner van Edam-Volendam een belletje doen rinkelen, toch is hij er – samen met zijn bloedgabber Johan Tol – verantwoordelijk voor dat muzikaal Volendam haar eigen lijfblad heeft gekregen. Jaarlijks gebruikt het duo Veerman-Tol de Oudejaarsavonden om ambitieuze plannen op te zetten die slagen, of anders in schoonheid sterven.

Het starten van ‘One Way Wind’ was één van die plannen, die uiteindelijk het daglicht zag en is wellicht het meest stoutmoedige. Hoe schrijf je een boek en begin je daarna een magazine als je nooit eerder als popjournalist actief bent geweest en waar haal je de kennis, ervaring en het geld vandaan om zo’n muzikale roeptoeter op de kaart te zetten?

Hopelijk gaat Michel het antwoord geven en is hij spraakzamer dan ‘Claire’, de dame die mij volgens het navigatiesysteem Waze de weg moet wijzen richting Werengouw 9, maar die tot nu toe last van haar keel lijkt te hebben. Vijftien minuten later, gezeten aan een heerlijk ruime ‘kletstafel’, blijkt Michel een bijzonder spraakzame gesprekspartner, die zijn antwoorden weloverwogen poneert.

Dat ziet er indrukwekkend uit! (ik wijs naar een indrukwekkende Cd-verzameling)
Vind je? Dank je wel. Ach, er staat werkelijk van alles tussen. Ik hou van Country, Rock, Nederlandstalig, Middle of The Road,van pure Jazz., you name it. Dit is bijvoorbeeld een van mijn favoriete Cd’s (Michel toont een live-cd van Chet Baker, de trompettist die naast een prachtige klank tevens een fluwelen stem ter beschikking had)

Kom jij uit een traditioneel groot Volendams gezin?
Nee. We waren in totaal met z’n vieren. Mijn broer is 5 jaar jonger en het was al een wonder dat hij er na mij kwam. Mijn ouders wilden wel een groter gezin, maar moeder natuur had andere plannen. Om het verhaal nog even cijfermatig compleet te krijgen; ik ben van 14 november 1968.

Een Schorpioen
Een sterrenbeeld met een slecht karakter. Ik bijt!

Echt?
Dat loopt wel los. Als ik mijn karakter zou moeten omschrijven valt dat niet mee. Ik beschik best wel een beetje over het Volendamse bravoure, afspraak is bij mij afspraak, ik sta ergens voor, ik ben een gezelligheidsdier, een familiemens, Ajax-fan en kan van alles een klein beetje. Een behoorlijke stoofpot van zaken die Michel Veerman maken tot wie hij is.

Wat kun je mij over de kleine Michel vertellen?
Ik zat op de Mariaschool en had al op vrij jonge leeftijd het gevoel dat ik toch echt wel de 2^e Johan Cruijff was. Ik kon best aardig voetballen, was bijzonder snel, maar kwam voor de echte top absoluut tekort. Tot aan het moment dat ik naar het middelbare onderwijs ging, doorliep ik alle 1^e jeugdelftallen, vanaf de F’jes tot aan de A’s. Ik ging naar de MTS in Hoorn en had van mijn vader de uitdrukkelijk boodschap meegekregen dat ik geacht werd hard te werken, nooit te blijven zitten en dat ik bij de eerste de beste uitglijder, van school zou worden gehaald. Kon ik direct aan het werk. Die boodschap kwam bij mij heel duidelijk binnen.

Geen uitglijders?
Nee, maar het MTS-diploma moest ik wel vanuit mijn tenen omhoog trekken.

Dus aan de slag in de Volendamse bouwwereld
Zeker niet. Ik werd opgeroepen om mij dienstbaar te stellen voor Volk & Vaderland. Ik kreeg een vooropleiding in Vught en werd uiteindelijk bij de Genie in Wezep geplaatst.

Willem de Zwijger of Margriet?
Heb jij er ook gezeten? Ook toevallig. Ik zat in de Margriet, vlak bij het spoor. Het is een tijd die weinig zinnigs heeft opgeleverd behoudens een diploma wat ik in de avonduren haalde.
Na de diensttijd heb ik in Hoorn bij een woningbouwvereniging gewerkt, bij Hillen en Roosen in Amsterdam en ruim 12 jaar in Bovenkarspel. Momenteel werk ik al 4 jaar bij De Vooruitgang hier in Volendam als bouwkundig opzichter.

Toch in Volendam?
Bij mijn sollicitatiegesprek vroeg men naar mijn motivatie om naar deze baan te solliciteren. Ik vertelde dat ik vond dat ik iets terug moest geven aan Volendam. Bouwen aan mijn eigen dorp. Ik weet niet of het de doorslag gaf, maar de baan was wel voor mij.

Muziek loopt als een rode draad door je leven
Op de lager school gaf ik al spreekbeurten over The Beatles. Zij waren mijn eerste grote liefde. John, Paul, George en Ringo veranderden het gehele muzikale spectrum zoals dat indertijd verankerd was. De eerste Lp’s waren dan nog wel een beetje ‘middle of the road’, daarna gingen ze helemaal los. Na de Beatles opende zich voor mij een geweldige muzikale kleurdoos met jazz, country, klassiek, top-40 en begon ik zelf ook muziek te maken.

Waarmee?
Ik stond indertijd nogal eens luchtgitaar te spelen, dus de keuze lag voor de hand. Ik kwam in het bandje Keep On met een betere gitarist te spelen, dus zei men tegen Michel; “pak jij de basgitaar maar. Daar zitten 4 snaren op en daar kan jij mooi mee uit de voeten”. Het lot van gitarist Michel Veerman was dus vrij snel bezegeld.

Dat brengt ons bij ‘One Way Wind’; het boek
Johan Tol en ik zijn bloedgabbers die de Oudejaarsavond benutten om plannen voor de toekomst te smeden. Zo ook het idee om een boek te schrijven over de Volendamse muziekgeschiedenis. Het plan kwam jaren achtereen over tafel, totdat ik in 1999 zei; “en nu gaan we het ook doen!” Johan wilde graag meewerken maar alleen als ik het op zou pakken. Ik nam contact op met de Europese Bibliotheek Uitgeverij en lanceerde het idee. Geheel tegen mijn verwachtingen in was de hoofdredacteur bijzonder enthousiast en werkte hij voor ons een soort Plan van Aanpak uit, waarmee wij aan de slag konden gaan. Hij moet ooit het idee hebben gehad dat wij maar met 5 vellen tekst aan zouden komen zetten, maar daar sloeg hij de plank behoorlijk mee mis. Wij verzamelden 60 interviews, honderden foto’s die wij van muzikanten en hun familieleden uit plakboeken mochten trekken, om zo het boek aan te kleden. Toen het eindelijk zover was dat het boek het levenslicht zou zien kwam er een enorme publiciteitsgolf op gang met interviews voor radio, tv en bladen. Ik moest er een week verlof voor opnemen, maar had het er graag voor over. Het was eind 1999 en tijdens een interview werd mij gevraagd naar het geheim van het succes van de Palingsound. Als in een flits zei ik ‘de Palingsound is millenniumproef’ en voor dat ik er erg in had werd die uitspraak in een magazine tot quote van de maand uitgeroepen. Best grappig.

Het boek liep als een trein
Voor een boek met de omvang van One Way Wind liep het meer dan goed. De 1^e druk van 10.000 exemplaren raakte uitverkocht en de 2^e druk leverde een verkoopcijfer van 2.500 op. Het boek was bij Bruna ‘Boek van de Week’.

Zo’n succes smaakt naar meer
Het zou toch 2 jaar duren voordat wij onze volgende stap zouden zetten. Johan opperde dat het boek inmiddels qua inhoud was achterhaald en dat er een update moest komen. Het leek mij echter een beter idee om een magazine te maken over het muziekwereldje in Volendam. Wij begonnen direct met knippen en plakken en maakten zo een dummy waarmee wij de boer op konden. Geld hadden wij niet, adverteerders hadden we niet, we hadden eigenlijk niets behalve onze creativiteit en devotie. We gingen op audiëntie bij Jaap Buijs en kregen zonder blikken of blozen een flinke financiële fundering, meer dan 20 contactgegevens van potentiële adverteerders en waren in business. Inmiddels is dat geschiedenis en zijn wij na 11 jaar 34 nummers verder.

Wat voor soort schrijver ben jij en hoe heb jij je ontwikkeld?
Ik ben een man met een ruime fantasie. Moet je ook wel hebben als schrijver of journalist. Een mooie leugen is nog altijd beter dan de lelijke waarheid. Toch? Ja en hoe ontwikkel ik mijzelf? Veel lezen. Ik lees heel veel van mijn helden zoals Golstijn, Deelder en Wilfried de Jong. Niet om te kopiëren, maar om in een soort trance te komen waarin ik iets moois kan maken, want dat is toch wel ons doel; een mooi blad maken.

Waar komt Brijkey Beat vandaan?
Bij Marco Bakker. Hij kwam met het idee en ik vulde hem aan met de werktitel en tekst bij de foto’s. Wij lopen inmiddels al weer 2 jaar met Brijkey Beat en de laatste foto is inmiddels geplaatst in deze krant. Wij wilden een doorsnede van de Volendamse muziekscène maken en Marco wilde hierbij een consistente sfeer in zijn beelden aanbrengen. Ik denk dat hij hier enorm goed in is geslaagd.

Wanneer komt het boek uit?
Er wordt koortsachtig aan gewerkt, maar het is nog niet helemaal naar de zin. Het komt pas uit als alle betrokkenen er 100% achter staan. De dummy die wij hebben belooft in ieder geval veel goeds.

Jullie werken veel met beroemde en ‘beroemde’ muzikanten. Waar zit het verschil?
Beroemde muzikanten zijn zoals jij en ik; normaal. ‘Beroemde’ muzikanten lopen in de wolken en hebben weinig contact met de grond. Tenminste, zo ervaar ik het.