Riet en Henri Willig willen de koeien terugbrengen in de Katwouder polder
Katwoude, de Hoogedijk van laag naar hoog. Dagblad Waterland bericht deze week vanuit het buurtschap Katwoude. Verslaggever Ronald Massaut schuimt de polderweg af en Koos Reitsma gaat kanoën met gasten voor een interview waar je niet aan kunt ontsnappen.
Het zullen er nu een stuk of 150 zijn en allemaal op één stukje land. Maar als in 2015 de bekende melkquota vervallen, laat Henri Willig zeker honderd nieuwe koeien grazen op de sappige weiden van de Katwouder polder. ,,Vroeger liepen overal koeien’’, herinnert Henri Willig zich. ,,Een prachtig gezicht. Dat kan straks weer zo zijn.’’ Het leven is goed aan de Hoogedijk. ,,Mensen zijn wel wat meer op zichzelf, maar je zal van mij niet horen dat het ’vroeger beter was’. Dat geloof ik namelijk niet. 75 of misschien wel 80 procent van de mensen die nu aan de Hoogedijk woont, zal oorspronkelijk van buiten komen. Een aantal keren per jaar zijn er feestelijke activiteiten in het dorp en dan zie en spreek je bijna iedereen.
Vroeger was er meer groepsvorming. Misschien juist wel, omdat de meerderheid ’nieuw’ is, dat het nu allemaal zo prettig gaat.’’ Riet en Henri Willig wonen in hun Hoeve Chapeau, een recent nieuw gebouwde stolpboerderij. Eerder woonden ze op de plaats waar nu de nieuwe kaasboerderij van de firma Willig staat. Eerste foto’s dateren van 1951 van een rondtrekkende fotograaf. ,,Langs de hele Hoogedijk stonden populieren. Die zijn door ziekte allemaal verdwenen’’, herinneren Riet en Henri zich. Het echtpaar bewoont de eerste verdieping en kijkt boven de dijk uit over de Gouwzee. ,,Bij het ontwerp van de stolpboerderij kwamen we erachter dat je flink wat volume nodig hebt, wil het wat lijken. Vroeger woonde de boer er met zijn gezin, het vee en de opslag van hooi. Een boerderij voor ons tweeën werd toch een beetje iel. Zo kwamen we op het idee om de begane grond als bed & breakfast te gebruiken.’’
Riet runt de bed & breakfast, die nu exclusief wordt verhuurd als groepsaccommodatie. ,,Dat geeft wat meer rust dan individuele gasten, die toch wel bewerkelijk zijn. Groepen zijn veel zelfstandiger. Daar heb je amper omkijken naar.’’ Henri is geboren en getogen aan de Hoogedijk, zoals enkele dorpsgenoten die hij al kent vanaf de lagere school. Hij kwam op de boerderij van ouders werken en nam deze later over. Noodgedwongen woonde hij na een brand in de boerderij een jaar in Monnickendam. Al was hij blij met een dak boven zijn hoofd, het ’stadje’ beviel toch minder. ,,Ik kon niet om mijn huis heen lopen; heel benauwend.’’ Voor kinderen is de Hoogedijk nog steeds een geweldige plek om op te groeien, vinden beiden.
Toen onze kinderen naar school gingen, reed hier ook een bus. Nu moet je naar het begin van de provinciale weg, maar de bus brengt je nog steeds in een kwartier naar Amsterdam. Met de fiets ben je ook in vijf minuten in Monnickendam. Eenmaal terug op de Hoogedijk, heb je als kind weer rust en ruimte om te spelen. Het leven is hier goed aan de Hoogedijk, het gaat allemaal gemoedelijk. Dat hoor je ook van de andere dorpsbewoners. Het polderlandschap, de dijk, het water, de koeien, de schapen, de rust. Heerlijk!’’