Respect!
De vakantie is voor velen weer voorbij. Een vakantieperiode met veel zon en euforische hoogtepunten. Het hoogtepunt voor mijn oudste dochter was niet het aqua park in Turkije of de kamer in het Eftelinghotel, maar het Slobbelandkamp. Een feestweek voor honderden kinderen die zijn weerga niet kent. Tientallen vrijwilligers sparen kosten noch moeite om de kinderen een onvergetelijke herinnering te schenken. Nu begrijp ik pas waarom de kinderen in de PX - die enkele maanden geleden werden ingeloot - stonden te glunderen van pure blijdschap op het moment dat zij hoorden dat ze erbij zaten. Dat papa twee keer de wekker moest zetten om tenten op te zetten en weer af te breken, neem ik graag op de koop toe. En sommige collega-papa's waren eerlijk gezegd wel toe aan een `masterclass tentopzetten' van de Beste Speler van het Pius X toernooi 1995. Maar zonder dollen, alle eer gaat natuurlijk uit naar de vrijwilligers.
Jan, René en Jaap Ballap en al die andere vrijwilligers, namens alle papa's en mama's: Bedankt!
Vrijwilligers kunnen rekenen op mijn grootst mogelijke respect. Helaas moesten we vorige week afscheid nemen van een vrijwilliger uit de buitencategorie. Klaas Schilder (Monk) was FC Volendam -supporter in hart en nieren. Als jonge veertiger besloot hij zijn liefde voor zijn club extra kracht bij te zetten door toegangsbewijzen te verkopen in de kleine loketjes voor het stadion.
Daar zat hij uren voor de wedstrijd tot en met de rust. Meer dan 30 jaar moest hij hierdoor de eerste helft van zijn geliefde club missen. Als het gejuich achter zijn rug opsteeg, maakte zijn FC Volendamhart een sprongetje en moest hij 's avonds met het bord op schoot de doelpunten bekijken.
Klaas was het toonbeeld van een vrijwilliger met een oranje-zwart hart. Om zijn club toch af en toe een hele wedstrijd te zien spelen, reisde hij hen overal door het land achterna. Een man die het dankwoord van Cor Tol voorafgaand aan de wedstrijd FC Volendam-Sparta dan ook dik had verdiend.
Net als alle andere vrijwilligers die zich - ieder op zijn/haar eigen manier- iedere keer weer inzetten om het andere mensen naar de zin te maken of te helpen. Wellicht iets om over na te denken als die dame koffie brengt in het bejaardencentrum, je kaartje afscheurt bij de sportvereniging, de kranten ophaalt voor het koor of middenin de nacht uit bed springt om iemand anders' huis en haard te beschermen tegen een zengende vuurzee.
Honderden, duizenden jaren vrijwilligerswerk is er op ons mooie dorp verzet. Zelf heb ik er de discipline en het geduld niet voor. Het enige wat ik kan doen is het wat incidentele acties en het schrijven van deze column. Misschien dat ik deze mensen juist daarom zo waardeer...