Rick Westerdaal tevreden over WTG (foto)
Eind juni berichtten wij in deze krant al over de voorbereidingen van Rick Westerdaal, oud-voorzitter van AV Edam, die in 2009 een aandoening aan zijn nieren kreeg maar door transplantatie van een nier van één van zijn broers na een revalidatieperiode weer terug op de atletiekbaan te vinden was en in 2011 voor het eerst deelnam aan de World Transplant Games, die dit jaar in het Zuid-Afrikaanse Durban werden georganiseerd. Westerdaal is weer thuis, wederom een fantastische ervaring rijker!
‘Het begon al te kriebelen bij het verzamelen van de deelnemers in Utrecht.’ vertelt de 48-jarige Rick, die tijdens de voorbereiding tevens als trainingscoördinator en lid van de selectiecommissie heeft gefunctioneerd. ‘Al die oranje trainingspakken zorgden voor een enorm saamhorigheidsgevoel. We vlogen vanaf Düsseldorf via Dubai naar Durban, en eenmaal daar aangekomen werd het gevoel dat je aan een groot sportevenement deelnam alleen maar versterkt. Het was allemaal heel goed geregeld, er waren drie hotels langs de kust gereserveerd voor deelnemers en er waren shuttlebussen die alle sporters naar de diverse locaties en het conferentiecentrum, waar ook iedereen bijeen kwam voor het avondeten, en weer terug brachten. Er waren heel veel jonge vrijwilligers die heel behulpzaam waren, de medische voorzieningen waren prima en er was genoeg drinkwater te krijgen want, hoewel het nu officieel winter is in Zuid-Afrika, kon het kwik midden op de dag toch zomaar oplopen naar 27 tot 30 graden Celsius!’
De Nederlandse afvaardiging van 54 sporters zou uiteindelijk met 66 medailles huiswaarts keren, daarmee een keurige zesde plaats op de landenspiegel innemend na het Verenigd Koninkrijk, de Verengde Staten, gastland Zuid-Afrika, Thailand en Hongarije. Er werden door Nederlanders twee wereldrecords gevestigd, één bij het zwemmen en één bij het hoogspringen dames. Rick is trots op de resultaten.
‘Het niveau van de Nederlandse deelnemers aan de WTG is qua prestaties zeker omhoog gegaan. Alleen al bij de atletiek werden er veertien medailles behaald. Daarmee wil ik ook duidelijk maken dat het voor de deelnemers echt geen vakantie was, want er werd goed gepresteerd en juist met deze prestaties lukt het om meer aandacht te krijgen voor orgaantransplantatie.’
‘Zeker de Nederlandse deelnemers waren supergemotiveerd want niet alleen moesten ze de reis grotendeels zelf bekostigen, maar ze moesten ook nog eens voldoen aan duidelijke selectiecriteria om zich te kwalificeren. Over mijn eigen prestaties op de drie verschillende onderdelen ben ik zeker tevreden. De vijf kilometer heb ik voort mijn gevoel goed gelopen, hoewel het een lastig parkoers was, maar door de race goed op te bouwen ben ik in mijn categorie als negende geëindigd met een tijd van 24.42 minuten, een verbetering van mijn tijd van twee jaar geleden met maar liefst 57 seconden!
‘Bij de wedstrijd over 1.500 meter in het stadion, om twaalf uur ’s middags, was het bloedheet en winderig. Ik had moeite om in mijn ritme te komen maar ik werd achtste in 6.27 minuten en daar had ik vrede mee. Meer zat er niet in. De volgende dag stond het hoogspringen op het programma en dat ging heel erg goed. Ik ging vlot over de eerste hoogtes en op een gegeven moment kwam de wedstrijd echt op gang.’
‘Ik had, voordat ik mij kwalificeerde, 25 jaar niet meer aan hoogspringen gedaan, maar nu haalde ik zomaar een nieuw clubrecord in mijn leeftijdscategorie met 1,35 meter. Helaas ging het vervolgens fout op 1,40 meter want ik zat uiteindelijk slechts tien centimeter van een bronzen medaille af! Dit motiveert mij alleen maar om er over twee jaar weer bij te zijn, want ik wil toch wel een keer een plak pakken. Dat zou een mooie bekroning zijn!’