Een avontuur in Afrika voor Sarah Kriek en Lara Hendrikx (foto)

Het begon als een zoektocht naar een leuke vakantie met vriendinnen, maar eindigde met een serieus idee om naar Afrika te gaan om daar vrijwilligerswerk te gaan doen. Sarah Kriek uit Monnickendam en Lara Hendrikx hakten de knoop door en beleefden een hele bijzondere vakantie in Ghana.

Al maanden speelden Sarah Kriek (17) en Lara Hendrikx (17) met het idee om naar Afrika te gaan. Waarom? Lara:” Tsja, het was een vanzelfsprekend iets voor ons, naar Afrika gaan.” Sarah: “We hadden met Afrika als eerste een associatie met vrijwilligerswerk in een ontwikkelingsland.” De meiden waren amper zeventien, waar ga je dan heen? “De beste vriendin van mijn moeder woont in Tanzania, dus ik weet van de verhalen hoe het daar is en mijn ouders zijn eens in Ghana geweest, omdat daar familie woonde,” vertelt Sarah.

Ze kozen voor het meest veilige en stabiele land. Het werd Ghana. Ze bekeken diverse websites totdat Lara zei ergens in mei 2012: “Zeg, Saar, zullen we het gewoon gaan dóén..?” Sarah zei ja, een foto hebben ze gemaakt waar ze handen schuddend op staan om hun beslissing kracht te geven. “Drie maanden vóór ons vertrek hebben we een ticket geboekt” vertelt Lara. “Vervolgens kregen we een vragenlijst. Vragen waarom je naar Ghana wilt gaan, wat je verwachtingen zijn, of je een strafblad hebt, geen erge ziektes hebt gehad..” Dat vulden ze braaf in. Met z’n tweeën togen ze naar de Ghanese ambassade in Den Haag. “Het aanvragen van een visum, wat een gedoe..!” verzucht Sarah. “We hebben er vijf uur doorgebracht, ze bleven maar vragen stellen,” zegt Lara. ”Misschien vonden ze het vreemd dat we de reis zonder ouders gingen maken..?” “We moesten natuurlijk ook inentingen halen,” zegt Lara.

“Gele koorts, Hepatitis A en B..” Sarah vult aan: “..én malaria pillen.” Een beetje koorts kregen ze ervan, de prikken waren pijnlijk maar eigenlijk viel het allemaal wel mee. En dan, shoppen! “Ghana is een heel gelovig land,” legt Sarah uit. “De ene helft is katholiek en de andere moslim. Dat betekent dat het niet gewaardeerd wordt om in hemdjes en korte broeken te lopen. In Ghana is het nu winter. Maar dan wel tegen de dertig graden.” Op de Albert Cuyp en de Dappermarkt slaagden de meiden het best voor hun kleren. “Er zijn daar veel kraampjes van Afrikanen,” zegt Lara. “We vonden dunne lange broeken met leuke prints en katoenen shirtjes.”

Hun ouders reageerden verschillend. Lara: “Mijn moeder zei in het begin, moet dat nou echt, helemaal in je eentje?” Sarahs ouders vonden het vooral heel erg gaaf. “Maar toen de dag dichterbij kwam, was mijn moeder best wel zenuwachtig.” En Lara’s moeder bleef maar de inhoud van de koffer doorlopen: “Heb je écht alles..??” De meiden zelf werden pas echt nerveus toen ze op Schiphol stonden en het besef kwam dat ze naar Afrika zouden gaan. In de hoofdstad Accra kregen ze samen met dertien vrijwilligers twee introductiedagen. Ze leerden over de cultuur, gingen naar de markt, kregen drum en dansles. “Heel erg leuk was dat,” zegt Sarah. “We kregen les over Ghana, over de mensen maar ook over het project waar je aan meewerkte en het werk wat je ging doen.” Met de bus reden ze naar het dorpje Duayaw Nkwanta naar het weeshuis Mums Love Rural Orphanage Foundation waar ze de komende drie weken zouden wonen. Een eigen kamer met een klamboe hadden ze.

Lara: “Het weeshuis werd bewoond door Mister Adams en zijn vrouw. Zij hadden de zorg voor hun eigen twee kinderen, de derde onderweg en 32 weeskinderen. Kinderen die als wees zijn achtergelaten, weg moesten bij hun ouders, achtergelaten..” Sarah: “Onze taken waren de kinderen, met hulp van de oudere kinderen, twee keer in bad doen, het huis opruimen, de baby’s eten geven, een berg afwas die even groot was als zijzelf, helpen met koken, héél veel tomaten gesneden, spelen met de baby’s, maar vooral heel veel knuffelen en aandacht en liefde geven.” Dat hebben de meiden met veel plezier gedaan. “ ’s Morgens werden we gewekt door de kinderen, hier wordt niet zo blij om me heen gedanst als daar,” grinnikt Sarah. En iedere dag: “Madam Sarah, you wanna play football? Come play!” En dan gingen ze weer voor een potje voetbal.

“Heel veel getekend hebben we ook, met stokjes in het zand.” zegt Lara. Ze hielpen ook mee met het oefenen van het alfabet en rekenen, wat hardop gezegd moest worden. Oudere kinderen gaven les aan de kleintjes. Veel Engels hebben ze gesproken, zoveel dat ze het zelfs onderling spraken en dachten. “Behalve tegen de baby’s, die luisteren naar onze toon.” Veel privacy hadden ze niet. Dat was wel vermoeiend, maar niet vervelend. Nou, het gestaar op straat, dat was wel een beetje teveel van het goede. Ze waren in de wijde omtrek de enige blanken. Wat ze af en toe nodig hadden was even op hun kamertje zitten in alle rust. Een potje kaarten ofzo. Niet eens muziekje op, maar stilte.

Nu ze weer terug zijn beseffen ze hoe goed ze het hier hebben. “Ons eten, lekker douchen…” zegt Sarah. “Ik begrijp niet dat er mensen zijn die zo klagen,” zegt Lara. “Weet je nog, die laatste dag op het vliegveld, dat we teruggingen en we daar een pizza konden eten..?” Sarah knikt. “Dat was zó lekker!” Het besef dat zij drie weken in Ghana zijn geweest dringt langzamerhand tot hen door. Ze hebben heel veel foto’s gemaakt. Twee meiden van zeventien die er voor kozen in hun vakantie heel veel knuffels, liefde en aandacht aan kinderen te gaan geven in een ver en vreemd land. Kinderen die het zo heel hard nodig hebben. Of ze er nog eens naar terug gaan? Dat weten ze niet. “Maar ik weet nu wel zeker dat ik meer wil gaan reizen en andere culturen beleven,” besluit Lara.

Nieuwsgierig naar hun bijzonder leuk geschreven belevenissen? Je kunt het lezen op www.sarahnaarghana.reismee.nl.