De tonen van het leven
Op de laatste dag van de vakantie besloot ik met mijn gezin naar Uniek Volendam te gaan in het stadion van FC Volendam. Het was een leerzame en leuke middag. En bij Volendam hoort natuurlijk ook muziek. Naast de gebruikelijke Volendammer artiesten, was er ook aandacht voor minder bekende uitgebrachte singles.
Als eerste viel mijn oog op een single van voetballegendes Gerrie en Arnold Mühren met de titel 'Ajax is de koning van de mat'. Op de cover van de single staan de nog jonge broers in Ajax-tenue breed lachend alsof ze willen zeggen: `Ok, we weten dat we beter kunnen voetballen dan zingen, maar dit is ook wel eens leuk om mee te maken.' De carrière van Gerrie kende ongekend veel hoogtepunten. Landstitels, Europa Cups 1, de eerste Volendamse international en natuurlijk het legendarische `balletje hooghouden' in Bernabeu. Bij Gerrie kun je om geen nee komen. Ik zie hem in het programma van Harry Vermegen nog een winkel ingaan, een trap aflopen en al die tijd een bal hoog houden, alsof het nets is.
Zelf heb ik Gerrie beter leren kennen in de tijd dat ik veilingartikelen aan het verzamelen was voor een goed doel. Gerrie en zijn vrouw waren zeer gastvrij en Gerrie vertelde honderd uit. Ik voelde me bevoorrecht dat ik met zo'n icoon de avond mocht doorbrengen. Buiten wat speciale bekers en medailles die hij in een vitrine had uitgestald, kon hij niks voor mij betekenen. Al zijn shirts, schoenen en andere aandenkens aan zijn carrière had hij al weggeven aan andere goede doelen.
Dit stoorde Gerrie zichtbaar, want hij vond het een goed doel en wilde graag helpen. Uiteindelijk zei hij na een korte stilte: "Kun je niet veilen dat ik een lezing geef voor wat zaken mensen of zo?" Zo gezegd, zo gedaan. Zijn broer Arnold had nog een tekening die ooit van hem gemaakt was. Arnold werd een levende legende door zijn pass op Marco van Basten in de EK-finale van 1988, waar ondergetekende op de tribune zat. Mooie mensen, die gebroeders Mühren. Mensen die me trots maken in hetzelfde dorp te mogen woven. Een meter naast de single van Gerrie en Arnold Mühren hangt een single van Jaap (Cas) en (zijn veel te vroeg overleden broer) Jan (Tuf) Buijs.
Nou ken ik Jaap vrij goed, maar dat hij ooit een single heeft gemaakt was voor mij een geheim. Duo Budro beet het gelegenheidsduo en de single 'Pot vol bier'. Nadat ik het even kort heb beluisterd snap ik waarom de heren managers zijn geworden en geen zangers. Wat de heren hebben gepresteerd als managers is echter uniek te noemen. Jan haalde zijn broer Jaap eind jaren '60 in zijn bedrijf nadat laatstgenoemde was getroffen door een maagbloeding. Samen vierden ze grote successen met The Cats, George Baker Selection en Pussycat.
In 1985 overleed Jan op slechts 45-jarige leeftijd, waarna Jaap er alleen voor kwam te staan. Na een tijd met veel pieken en dalen kende de Volendamse muziek scene eind jaren '90 onder leiding van Jaap een enorme opleving die tot de dag van vandaag voortduurt. In 2010 werd Jaap geérd met een Gouden Harp. Ik zat naast zijn vrouw Gré op het moment dat Jaap deze prijs in ontvangst nam en opdroeg aan zijn broer Jan. Een mooi en emotioneel moment. Inmiddels heb ik het voorrecht regelmatig met Jaap te mogen vertoeven en ben hem enorm gaan respecteren.
Niet alleen vanwege zijn werk, maar ook vanwege zijn maatschappelijke betrokkenheid. Hij haat het dat ik dit schrijf, maar Jaap zoals jij altijd zegt: `je kan niet altijd 6 gooien!'. Niet ver naast de single van Duo Budro tref ik nog een duo. Op een cd (De tijd staat even stil) staan een nog jonge Martin veerman (Poessie) en Jaap Schilder (De Witte) in een woestijn. Jaap kende na een leven vol muziek een prachtige herfst van zijn carrière met het succes van de 3JS. Helaas moest Jaap dit jaar `de gitaar' doorgeven aan zijn zoon Jan wegens gezondheidsproblemen. Maar inmiddels geniet Jaap volop van zijn `nieuwe leven'.
Helaas kan dit van Martin niet gezegd worden. Na een lange strijd tegen de vreselijke ziekte ALS is Martin ons vorige week ontvallen. De tijd dat hem ik echt heb leren kennen, was de tijd dat we beiden in een denktank zaten voor FC Volendam. Martin was daar cameraman en later maakte hij filmpjes voor ons bedrijf. Zijn beide zoons hadden zo nu en dan een bijbaantje bij ons en langzaam leerde ik het hele gezin kennen. Op het moment dat het lichamelijk nog mogelijk was hebben we samen heerlijk gegeten in Smit-Bokkum en openhartig gepraat over zijn ziekte, de toekomst en de onvermijdelijke dood.
Groot was mijn respect voor de manier waarop hij daar mee omging. Ook zijn vrouw Diana zal ongetwijfeld moeilijke momenten hebben gehad, maar was altijd positief, vrolijk en steunde Martin waar mogelijk. De zoons gingen nog samen op refs met pa naar Thailand, gingen samen naar concerten en stelden zich open op voor pers en media om de ziekte onder de aandacht te brengen.
Zijn jongste zoon brak zelfs zijn studie of om zijn vader in de laatste maanden van zijn leven zoveel mogelijk te helpen en te steunen. Respect met een grote R voor deze mensen. Wat een normale middag leek te worden in een verrassende leuke attractie, werd achteraf een bijzondere middag. Een bijzondere middag met herinneringen aan bijzondere mensen. De verbindende factor is dat het allemaal mensen zijn waar ik veel waardering en respect voor heb. Mensen die letterlijk en figuurlijk muziek hebben gebracht in mijn leven en dat van vele anderen...