Doelman Theo Timmermans verbijt bij competitiedebuut helse pijn in zijn arm
Voetballen op zaterdagmiddag om half vijf. Niet iedereen is er even enthousiast over. FC Volendam gedijt echter uitstekend tijdens potjes rond 'borreltijd'. Eerder dit seizoen werd Fortuna in Sittard in de vooravond geklopt (2-3) en zaterdag moest FC Den Bosch er in Brabant met 2-4 aan geloven.
Een opsteker voor de oranjehemden, na drie nederlagen op rij. En het gelijk van trainer Hans de Koning, die regelmatig stelt dat 'het pure voetbal altijd overwint'. Ook toen het bij 2-3 even kraakte en de Bosschenaren (die nog altijd op hun eerste zege wachten, maar pas één keer hadden verloren) langszij leken te steken, combineerde Volendam doodgemoedereerd naar de 2-4.
De terugkeer van spelverdeler Raymond Fafiani na een langdurige blessure hielp veel bij de 'revival'. Er is meer rust en overzicht op het middenveld, iets waar de al even balvaardige Tom Overtoom ook fors aan bijdraagt. Daarnaast koos De Koning (die voor de wedstrijd captain Gerry Koning zag afhaken met een donderdag opgelopen liesblessure; Leon Tol verving hem) in het doel voor Theo Timmermans. ,,Voor dit seizoen was het fifty-fifty tussen Theo en Roy (Pistoor, red.). Alleen omdat Roy met de meeste jongens al langer speelt, kozen we voor hem. Met de aantekening dat we na vijf, zes duels de balans zouden opmaken. Roy heeft alleen tegen Telstar een cruciale fout gemaakt, maar deed het verder niet slecht. Toch vonden we de tijd rijp om Theo een kans te geven'', legde De Koning uit.
Die greep de lange doelman, in het verleden uitkomend voor SC Veendam, met beide handen aan. Hij kende een goed optreden, straalde zekerheid uit en pas toen hij zijn eerste slippertje maakte (kort na de rust bij een 0-2 voorsprong) had hij het 'keepersgeluk' dat Bosschenaar Wouter de Vogel slechts het zijnet vond. Bij de actie raakte Timmermans wel geblesseerd aan zijn ellepijp. ,,Het ziet er niet goed uit. Ik hoop dat het alleen een kneuzing is, want volgende week wil ik weer spelen'' aldus de sluitpost met een grimas. ,,Misschien had ik me moeten laten wisselen, maar André (Dooijeweerd, verzorger, red.) riep: 'blijven staan, voor het team'. Ik ben blij dat ik van waarde heb kunnen zijn en merkte ook al snel dat de andere jongens vertrouwen in mij hadden.''