De ijsduik van Gerrie
‘Hij beschikt over zo’n goede traptechniek dat hij met de bal de veters uit je schoen kan halen’. Nee, dit zei Willem van Hanegem niet over Johan Cruijff of over Pelé. En ook niet over Maradona of Messi. Over wie dan wel? Inderdaad, Gerardus Dominicus Hyacinthus Maria Mühren. Gerrie, kort gezegd. Begenadigd balvirtuoos van Ajax, Volendam en Oranje. En ook, heel kort, van MVV. Veel te jong, op 67-jarige leeftijd, bezweek hij aan een slopende ziekte.
Slechts 26 wedstrijden speelde Gerrie Mühren in Maastricht, maar het was genoeg om tot publiekslieveling uit te groeien. Toenmalig manager Nico Jongen, die eerder betrokken was geweest bij de transfer van het techniekwonder van Ajax naar Betis Sevilla, wist hem in zijn nadagen naar de Geusselt te lokken. Niet zonder commotie. Mühren was teruggekeerd naar Volendam en die club wilde zijn grote attractie niet laten gaan. MVV, dat even dreigde met een arbitragezaak, moest uiteindelijk een afkoopsom betalen.
Het publiek in de Geusselt stond al gauw voor Gerrie, meer liefhebber dan prof, op de banken. In een van zijn eerste wedstrijden voor MVV (tegen NAC) scoorde hij direct twee keer, onder meer met een fabelachtige vrije trap in de kruising. Zijn meest memorabele actie vond echter plaats ver weg van Maastricht, op 4000 kilometer afstand. MVV speelde in de woestijn een oefenwedstrijd tegen het nationale team van Koeweit, terwijl de temperatuur kroop naar 41 graden. Mühren had het zo warm dat hij spontaan dook in een bak ijs die langs de kant was neergezet. Hij kreeg daarvoor de gele kaart en dat was zo ongeveer een unicum. De Volendammer dreef immers zó op zijn techniek dat hij in zijn hele carrière in Nederland slechts één andere gele kaart kreeg.
Na één jaar vertrok Gerrie weer uit Maastricht. Hij koos voor een lucratief avontuur bij Seiko Hongkong, maar dat werd een bittere ervaring. Niet veel later sloot hij zijn loopbaan af. Gerrie werd jeugdtrainer, scout, maar bleef vooral liefhebber. Geregeld kwam hij nog in Limburg, om een demonstratietraining te geven. En als je geluk had, kreeg je zijn handelsmerk te zien: een penalty, genomen achter het standbeen.
Die penalty, natuurlijk, was altijd raak. Zoals Van Hanegem al zei: Gerrie Mühren kon met de bal de veters uit je schoen halen.